บทนำ

"อยู่ต่างถิ่น​อย่าทำตัวแปลกใส่คนอื่นเข้าใจไหม"

"แม่! นี่หนูลูกแม่นะ" 

"ก็ยังไม่ได้​บอก​ว่า​แกไม่ใช่ลูกสักหน่อย​ เพียงแต่แกมันไม่ค่อยปกติ​เหมือน​ชาวบ้าน​เขา​แค่นั้น​เอง​" หญิงวัยกลางคนว่าก่อนจะหายเข้าไปในบ้านตัวเอง​

หนูแย้ม หรือ แยม ที่เพื่อน ๆ และคนในครอบครัวมักใช้เรียกกัน ตอนนี้เธอกำลังจัดกระเป๋าเก็บข้าวของเตรียมตัวเข้าสู่เมืองกรุง เธอจะได้เป็นสาวกรุงตามใจหวังแล้ว ฮ่า ๆ ปีนี้หนูแย้มอายุครบ​ 19​ ปีบริบูรณ์ กำลังจะเข้ามหาลัยปีที่หนึ่ง หญิงสาวสอบเข้าเรียนมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพ หลังจากทราบผลประกาศว่าตัวเองติด เธอดีใจร้องกรี๊ดลั่นบ้าน เนื่องจากมหาลัยนี้เธออยากเข้ามาก ๆ ทำให้เธอทุ่มเทกับมันจนสุดท้ายความพยายามก็ไม่เคยทำร้ายใคร ถ้าเราพยายามสักวันโอกาสนั้นจะเป็นของเรา อีกสองวันเธอต้องเดินทางไปดูที่พักไว้ ซึ่งมันเหลือเวลาอีกสองอาทิตย์เธอต้องเข้าไปรายงานตัว ยังพอมีเวลาหาที่พักและจัดห้องอยู่ ระหว่างเตรียม​ตัวได้หาข้อมูลที่พักใกล้มหาลัยไว้บ้างแล้ว ได้ติดต่อสอบถามไว้หมดทุกอย่าง เหลือแค่เข้าไปดูเท่านั้น หากถูกใจก็จ่ายเงินพร้อมเข้าอยู่ทันที ที่บ้านเธอฐานะ​ไม่ถึงขั้นเรียกว่าจนหรือรวย​ เรียกว่าพอมีพอกินดีกว่า​ พ่อเธอเป็นกำนันหมู่บ้าน แล้วเธอดันเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวซะด้วยสิ แน่นอนว่าเรื่องหวงลูกสาวต้องมีบ้าง

"ไอ้แย้มโว้ยย" ปกติ​คนที่ไม่สนิท​จะเรียกเธอแยม​ หนูแย้มหรือแย้มจะมีแค่เพื่อนสนิทและพ่อแม่เท่านั้น​ที่เรียกชื่อนี้

"อะไรของกำนันเนี่ย" เธอมักจะเรียกพ่อตัวเองว่ากำนัน หญิงสาว​ชะโงกหน้าลงไปมองทางหน้าต่าง กำนันขุน หรือ​ ขุนแทน​ ยืนเท้าเอวมองลูกสาวอยู่ลานบ้าน

"ขับรถให้หน่อยข้าจะอุ้มไก่" ดวงตากลมโตขยับมองไปยังไก่ตัวโปรดที่พ่ออุ้มอยู่

"กำนันไม่ให้ลูกน้องอุ้มให้อ่ะ" เธอหมายถึงลูกน้องที่เป็นทุกอย่าง​ให้พ่อ​เธอ​ ปกติ​ตัวติดกันตลอด​ วันนี้กลับไม่เห็นอีกคนเดินตาม

"เอ็งนั่นแหละลงมาเร็ว" กำนัน​ไม่ตอบ​ เร่งลูกสาวแทน

"ค่าจ้างด้วย" สำหรับ​เธอแล้วทุกวินาที​มีค่า​เสมอ ใครใช้เธอไปหมด​ แต่ต้องมีค่าบริการ​ทุกครั้ง​ หากไม่จ่ายหรือคิดเบี้ยว​เธอตามถึงบ้านแน่นอน​

"กับข้ายังคิดนะเอ็ง" 

"หนูรู้ว่ากำนัน​ตีไก่ชนะ" มีหรือที่ผู้เป็นพ่อจะโกหกเธอได้​ ช่วยปกปิด​ความลับขนาดนี้​ ค่าปิดปากต้องมีเพิ่มทุกเดือน​

"แสนรู้จริง ๆ ลูกกู" กำนัน​พึมพำก่อนจะเดินไปรอยังรถที่จอดอยู่​ไม่ไกล

"หนูคนนะ!"

"อ้าวเรอะ" พ่อลูกที่เป็นไม้เบื่อไม้เมา​ของบ้าน

ปรื้น~

"ขับดี ๆ หน่อยสิวะ" กำนันขุนตะโกนบอกลูกสาว เขานั่งอยู่หลังกระบะโดยมีหนูแย้มทำหน้าที่ขับรถไปส่งยังสนามตีไก่ หนูแย้มขับไปตามถนนชนบทเรื่อย ๆ เธอหลบทุกอย่างที่หลบได้แม้กระทั่งกองอุจจาระวัว เธอสามารถผ่านมันไปได้โดยไม่ต้องหลบ แต่หญิงสาวก็เลือกที่จะหลบมัน..

"พูดอะไรของเขาน่ะ" เธอมองผ่านกระจกหลัง​เห็นผู้เป็นพ่อเอาแต่พึมพำอะไรสักอย่างซึ่งเธอไม่ได้ยิน หนูแย้มขับมาจนถึงที่หมาย 

เอี๊อดด!!

ผู้คนนับสิบในละแวก​นั้นต่างพากันหันไปมองเมื่อได้ยินเสียงเบรกรถลากยาวมาแต่ไกลของหญิงสาว​

"ถึงแล้วกำนัน!" ใบหน้าเล็กชะโงก​หน้าตะโกน​บอกพ่อตัวเอง​

"เออ ข้ารู้แล้ว" กำนันขุนอุ้มไก่ลง​จากรถพลางปัดฝุ่นที่เกาะตามตัว​และใบหน้า จังหวะหมุนตัวจะเดินเข้าสนามไป​ 

"ค่าจ้างด้วยจ้าา" มือเล็กยื่นไปตรงหน้า กำนันขุนปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะล่วงกระเป๋าหยิบเงินไปวางให้เธอยี่สิบบาท​ ในใจก็คิดว่าลูกสาวตนลงจากรถตอนไหน​ ทำไมไม่ได้ยินเสียงเดิน

"เอาไป" ยัดเงินใส่มือก่อนจะรีบหนีไปอีกทาง

"ได้ไงอ่ะ!" 

"ติดไว้ก่อนเว้ยย" 

"อีกละ" วันนี้พ่อเธอติดค่าบริการ​สามครั้งแล้ว​​ เธอจะทบต้นทบดอกให้หนักเลยคอยดู

ปรื้นน!!~

"มันจะรีบไปหาแม่มันหรือไง" มองตามลูกสาวพลางสายหน้าปลง

สองวันต่อมา

@กรุงเทพฯ

"ป๊าดด คืองามแท้" ฉันยืนตลึงอยู่กลางห้องพักภายในอพาร์ทเม้นท์แถว ๆ มหาลัยที่จะเรียน บอกเลยว่ามันสวยมาก สวยแบบว้าวเลย 

"โอเคหรือเปล่าคะ" พี่เจ้าของ​ห้องถามฉันสีหน้ายิ้มแย้ม​ เนื่องจาก​ห้องที่ฉันจะเช่า​อยู่ เป็นห้องพักที่พี่เขาปล่อยให้คนเช่าต่อ​ เพราะพี่แกต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศ​กับแฟน​ จะบอกว่าห้องนี้สวยมาก​ ผิดกับราคาที่ได้เลย​ เพราะพี่เขาปล่อยให้เช่าแค่เดือนละห้าพันบาท​ สำหรับฉันมันแพงแน่นอน​ แต่ห้องที่ได้ถือว่าคุ้มกับเงินที่เสียค่ะ​ ภายในห้องมีครบทุกอย่าง​ ซึ่งฉันถือว่ามันสะดวก​และดีกับคนขี้เกียจ​อย่างฉันมาก​ ๆ​

"โอเคเลยค่ะ มันสวยมาก​ ๆ" ฉันตอบพลางส่งยิ้มตาหยี​ไปให้พี่เขา

"ต้องเสียเท่าไหร่ครับ" ฉันมองกำนันที่เดินไปคุยค่าเสียหายกับพี่เขาอีกฝั่งของห้อง มันถูกใจฉันมากจริง ๆ นะ ต้องบอกก่อนว่าพ่อฉันจ่ายทุกอย่างให้ก็จริง แต่เป็นการจ่ายที่ฉันต้องไปใช้หนี้ท่านทีหลัง ฉันคุยกับพ่อแม่แล้วเรื่องเงิน พวกท่านจะจ่ายค่าที่พักให้จนกว่าฉันจะคุ้นชินกับที่นี่แล้วมีงานทำ พวกท่านถึงจะหยุดส่งแล้วให้ฉันส่งตัวเองต่อ สำหรับฉันมันไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว มันจิ๊บ​ ๆ มากค่ะสำหรับคนอย่างฉัน ปกติอยู่บ้านก็รับจ้างไถเงินพ่อแม่อยู่แล้ว แค่เปลี่ยนอาชีพไปเป็นไถคนอื่นดูบ้างคงไม่เป็นไรหรอกมั้งนะ​ ฮ่า​ ๆ​ พูดเล่นนะอย่าซีเรียส​ เรื่องทำงานฉันชอบมาก​ งานอะไรก็ไม่เกลี้ยง​ขอแค่​ให้ได้เงินก็พอ​ การทำงานทุกที่มันเหนื่อยหมด​ อยู่ที่ว่าเราจะเหนื่อยกับอะไรแค่นั้นเอง​ 

"เรียบร้อยแล้ว" กำนัน​กลับเข้ามาอีกครั้งหลังจากตกลงจ่ายค่าเข้าอยู่

"ฟรีแม่นบ่" ฉันแกล้งพูดไปตามสไตล์​ฉันกับกำนันเวลาอยู่ด้วยกัน​

"ค้อนสิทุบเอา" หยอกนิดหยอกหน่อยทำเป็นยกมือขู่ เชอะ! 

"ตรงนี้ถือว่าดีนะแม่ว่า ไม่ไกลร้านข้าวร้านสะดวกซื้อเท่าไหร่" ฉันเห็นด้วยกับแม่ ตรงที่อยู่มันสะดวกมาก มองไปทางไหนก็เจอแต่ร้านขายอาหาร ให้ตายเถอะมันจะดีอะไรเยี่ยงนี้

"สงสัยกลับบ้านไปเราคงได้เห็นหมูแน่แม่มึง"

"รอดูเลยนะ หนูจะเป็นสาวกรุงเทพให้กำนัน​กระอักเลือดไปเลย"

"อย่าให้รู้ว่าแต่งตัวโป๊นะจะฟาดให้" เรื่องขี้หวงนี่ไว้ใจได้เลย ขนาดใส่ขาสั้นยังบ่นฉันหูชา แต่ถามว่าสนไหมก็ไม่ ฮ่า ๆ กำนัน​แกชอบบ่นก็จริงแต่ไม่เคยห้าม ง่าย ๆ คือขอให้ได้บ่นนั่นแหละ

"หนูจะเอาผัวเป็นเจ้าของมหาลัยไปฝากกำนันนะ" พูดไปงั้นแหละ​ ใครมันจะตาบอดมาเอาฉันก่อน 

"สภาพ ใครเขาจะมาเอาคนบ้าอย่างเอ็ง" เห็นไหม​ ขนาดกำนัน​ยังไม่เข้าข้าง​ความสวยของลูกเลย​ 

"ไม่แน่นะ เผื่อเขาจะชอบคนแปลกก็ได้" ขอแกล้งต่อหน่อยเถอะ

"เฮ้อ~ เบื่อสองพ่อลูกนี้จริง ๆ เลย"

_______________________________