ตอนที่ 8 ตั้งใจทำงาน

“สวัสดีค่ะพี่รินดา”อันดาคลี่ยิ้มหวานยกมือไหว้ทักทายรินดาเลขาเบอร์หนึ่งของบริษัทเอสพีเค ก่อนเธอจะทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ประจำตำแหน่งของเธอ

ผ่านไปแล้วสามวันกับการฝึกงานดูเหมือนว่าจะไปได้ดี

“มาถึงแล้วก็จัดคิวงานการประชุมวันนี้รอบบ่ายและของพรุ่งนี้ได้เลยนะอันดา”

“อ่อ ละก็ พี่ฝากไปปริ้นงานด้วยนะจ๊ะ”รินดาเอ่ยพูดพร้อมกับวางกระดาษไว้กล่องเอกสารบนโต๊ะทำงานของอันดา

สาวเสื้อเชิ้ตสีชมพูกระโปรงทรงเอสีขาวเรียบหรู มองยังไงก็สวย

อันดาเดินไปเครื่องปริ้นเตอร์ที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานมากนัก แต่ทว่า ระหว่างที่เธอกำลังปริ้นงาน ก็มีหนุ่มหล่ออย่างโอเว่นกำลังแอบมองอยู่

“กาแฟ ผมซื้อมาฝาก”

“ให้อันหรอคะ?” เธอยกนิ้วชี้ขึ้นกลางอกแล้วชี้เข้าหาตัวเอง

“ครับ รับไปสิ”โอเว่นตอบเสียงนุ่ม ยื่นแก้วกาแฟราคาแพงให้กับคนตรงหน้า

“ก็วันนั้นอันไม่ยอมให้เลี้ยงเค้กกับกาแฟเอง”

“…”เธอค้อมหัวรับด้วยความเกรงใจ

ใครมาเห็นเข้าคงจะไม่ดี ที่มีรองประธานบริษัทซื้อกาแฟมาฝากแบบนี้

“ตั้งใจทำงานนะ สู้ ๆ” โอเว่นชูมือขึ้นสองนิ้วแจกจ่ายรอยยิ้มให้กับอันดา

“คะ ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

อันดารีบปริ้นงานตามที่รินดาสั่ง เข้าเล่มเสร็จเรียบร้อย เธอก็รีบเดินปรี่กลับไปที่นั่งตามเดิม

“แนะ อันดาแอบไปซื้อกาแฟมา ไม่บอกพี่เลยนะ”

“แต่เอ๊ะ! นี่มันร้านโปรดคุณมาร์ตินกับคุณโอเว่นหนิ”รินดามองแบรนด์แก้วกาแฟที่อันดาถือมาวางไว้ที่โต๊ะ

“อ่อ คุณโอเว่นฝากมาให้พี่รินดาหนะค่ะ เห็นว่าพี่รินดามาทำงานแต่เช้า กลัวจะง่วง เลยฝากคาเฟอินมาให้ค่ะ”อันดาตีเนียนทำแสร้งว่าโอเว่นซื้อกาแฟมาฝากรินดา แถมแกะหลอดออกจากซองแล้วเสียบลงแก้วยื่นเอาใจรินดาอีกด้วย

“อุ๊ย น่ารักที่สุดเลยอันดา ขอบใจนะจ๊ะ”

“ยินดีค่ะพี่รินดา”

“ขอโทษนะคะพี่รินดา ขอโทษนะคะคุณโอเว่น อันจำเป็นต้องทำแบบนี้จริง ๆ ”อันดาหันหน้าไปพูดคนเดียวอีกฝั่ง ในขณะที่รินดากำลังจิบดื่มกาแฟที่เธอยื่นให้

“กาแฟคนรวย มันเป็นรสชาติแบบนี้นี่เอง”

“ลองชิมกับพี่ไหม”รินดายื่นแก้วกาแฟให้อันดา

“ไม่เป็นไรค่ะพี่รินดา ตามสบายเลยค่ะ”

….

“จีบ จีบชัวร์ เชื่อหัวไอ้เรือง”เสียงฮันน่าพูดขึ้นกลางร้านปิ้งย่าง หลังจากที่อันดาเล่าเรื่องโอเว่นซื้อกาแฟมาให้เมื่อช่วงเช้าให้ฮันน่าฟัง

“จะว่าไป เพื่อนฉันก็ฮอตนะ ไปทำงานไม่กี่วัน มีถึงท่านรองประธานบริษัทมาขายขนมจีบ”

“รับขนมจีบ และซาลาเปาเพิ่มไหมค้าบ อิอิ”

“ไม่หรอก แค่สงสารก็แค่นั้น คงเห็นฉันนั่งเครียดวันก่อน” อันดาพูดปฏิเสธตามความจริง ผู้หญิงดี ๆ มีตั้งเยอะ เป็นไปไม่ได้ที่โอเว่นจะมาจีบเธอ เพราะเธอคิดว่าตัวเองแค่เด็กกำพร้าคนนึงที่มาอาศัยอยู่บ้านพ่อกับแม่เลี้ยงไม่ใช่ผู้หญิงที่เพรียบพร้อมที่เขาจะมาชอบ

“ก็ไม่แน่ เพื่อนฉันออกจะสวยขนาดนี้”

“ละนี่แกไม่คิดจะบอกพ่อกับน้าเคทจริง ๆ หรอว่าไปทำงานที่เอสพีเค จะแอบเอาชุดทำงานออกมาเปลี่ยนข้างนอกแบบนี้ทุกวันไม่ได้หรอกนะอันดา”

ก็จริงอย่างฮันน่าพูด อันดาออกมาทำงานข้างนอก โดยไม่บอกกับที่บ้านเลย แล้วทุกครั้งที่ออกมาเธอก็จะบอกที่บ้านว่ามาหาฮันน่า ไม่งั้นวสุพ่อของเธอก็ไม่ยอมให้มา

“ผ่านโปรก่อนแล้วค่อยบอกละกันเนอะ”

“เอางั้นหรอ งั้นก็ตามใจ”

“…”

“กินได้แล้ว หมูจะไหม้หมดอยู่ละ”ฮันน่าคีบหมูย่างวางใส่จานอันดาสองสามชิ้น

“จะว่าไป อยู่บ้านเฉย ๆ มันก็น่าเบื่อนะ ไปที่ทำงานป๊า ป๊าก็ไม่ให้ทำอะไรเลย”ฮันน่าวางตะเกียบลงจานแล้วบุ้ยปากเบื่อ ๆ อย่างที่บอกไปบ้านฮันน่ารวยจะตาย ไม่ทำงานก็อยู่กินได้ทั้งชาติ แต่ฮันน่าก็ไม่เคยจะมองอันดาด้อยค่าเลยสักนิด

“ก็ฉันถึงถามไง ว่าไม่สนใจมาทำงานด้วยกันหรอ ละนี่แหละคือเหตุผลที่ไม่อยากทำงานที่บริษัทพ่อ ก็จะเป็นแบบเนี๊ยะ”พูดจบอันดาก็คีบหมูย่างเข้าปากเคี้ยวจนแก้มป่อง

สองสาวกินไปเมาท์มอยกันไปเกือบสองชั่วโมง พอกินเสร็จก็พากันเดินช้อปปิ้งต่ออย่างสบายใจ จนกระทั้งเดินไปเจอแพรว

“อ้าวแพรว มาช้อปปิ้งเหมือนกันหรอ” ฮันน่าโบกมือทักทายสาวสวยรุ่นเดียวกันที่กำลังเลือกเสื้อผ้าแบรนด์ดังอยู่

“อือ ชะ ใช่ ๆ” แพรวก้มหน้าก้มตามองต่ำไม่กล้าสบตาอันดาและฮันน่าอย่างกับคนไปทำความผิดอะไรมา

“อันดา ขอคุยด้วยได้ไหม”แพรวเรียกอันดาที่กำลังโฟกัสชุดสวยอยู่ตรงหน้า

“ขอโทษนะ เรื่องวันนั้น”เธอขอโทษอันดาจากใจจริง เธอผิดเองที่ไม่ได้คิดให้ดี เพียงเพราะอยากช่วยอาร์ตสมหวัง โดยไม่นึกถึงความรู้สึกอันดา

“อือ ไม่เป็นไรหรอก ช่างมันเถอะ คิดได้ก็ดีแล้ว”

อันดาเองก็ไม่ได้อยากจะเอาเรื่องอะไรแพรว คิดว่าอย่างน้อยก็เป็นเพื่อนร่วมคณะกันมา จึงไม่ถือโทษอะไรคิดซะว่าชาติก่อนเธอคงทำแบบนี้กับแพรวไว้ละมั้ง

“ถึงว่าร้อยวันพันปี ไม่เคยจะชวนเราไปไหนเลย วันนั้นมาชวนไปเที่ยว นี่ก็คิดว่าแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน ละแกโอเคใช่ไหมอัน”ฮันน่ายื่นมือมาจับแขนอันดา ในระหว่างที่เดินออกจากร้านเสื้อผ้า

“แต่ยังไง ฉันก็มีส่วนผิดที่ตื้อให้แกไป”

ฮันน่าเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยเพราะเธอเป็นคนจี้ให้อันดาไปงานเลี้ยง แต่ใครจะคิดว่าแพรวกับอาร์ตจะกล้าทำขนาดนี้

“เอาเถอะ ผ่านมาแล้ว ก็ยังดีที่แพรวกล้าขอโทษ”อันดาหันไปพูดกับฮันน่าที่เดินอยู่ข้างกัน

“แล้ววันนั้นใครมาช่วยไว้”ฮันน่าเอ่ยถามอันดาอีกครั้งด้วยความอยากรู้

“เพื่อนพี่ศรัน”

“เพื่อนพี่รันหรอ ไม่น่าละ วันนั้นถามถึง”

“ละเขามาส่งที่บ้านหรอ”ฮันน่าถามต่อ

“อือ”

คนร่างบางหยุดฝีเท้าแล้วตอบคำถามเพื่อน ไม่นานก็สาวก้าวเดินต่อ ส่วนยัยฮันน่ารีบเดินตามมาอย่างไวด้วยความเร็วแสง อดใจไม่ได้ที่จะซักถามอีก เพราะอันดาถึงขั้นโดนยาปลุกเซ็กส์

“แสดงว่า วันนั้นเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่แกกินยานั้นลงไป”

“อย่าบอกนะว่า..”ฮันน่ายกมือขึ้นมาป้องปาก วิ่งพรวดมาสะกัดกั้นให้อันดาหยุดเดิน ก่อนจะจี้ถามเพื่อนเป็นจริงเป็นจัง

“…”

“ยัยอันดา พี่เขาหล่อมาก ฉันอยากอยู่ใกล้ชิดพี่เขาสักครั้ง แค่เดินผ่าน น้ำหอมพี่เขาหอมมาก มันดึงดูดให้สาว ๆ อยากจะซบลงดมที่อก”ฮันน่ายกมือขึ้นมากุมกลางกอดแล้วเอี้ยวตัวเขิน หลับตาจินตนาการ

“โหยย นึกว่าแกจะห่วงฉัน”

“ฮ่า ฮ่า ฉันก็ห่วงแกแหละ แต่พี่เขาก็หล่อจริง ๆ ไง”