ตอนที่ 3 แค่เตือน

“ซ้ำเติมกูเก่งจริง ๆ นะมึง”มาร์วินพูดเสียงห้วน ส่ายหน้าเซ็ง ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของศรัน ก่อนจะยกเครื่องดื่มจิบเข้าปาก แต่ก็รู้แหละว่าเพื่อนแค่พูดแซว

ย้อนไปเมื่อสามเดือนที่แล้ว...

“Excuse me เอ่อ.. ขอโทษนะคะ”

“Would you please take a picture for me?” สิ้นเสียงหวานของสาวผมสั้นและรอยยิ้มทรงเสน่ห์ของเธอ ‘นาเดียร์’ ทัดถามกับมาร์วินที่ยืนชมความงดงามของสถาปัตยกรรมสไตล์โรมันแห่งหนึ่งในกรุงโรม

“อ่อ ได้ครับ”คนตัวสูงสวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีน้ำตาลเข้มหันมาตอบ พรางยื่นมือหยิบโทรศัพท์มือถือจากนาเดียร์

แชะ! แชะ! แชะ!

มือเรียวเล็กยกขึ้นมาจับเส้นผม ที่ถูกสายลมเย็นปะทะผมปอยพันยุ่งเหยิง ทำให้มองเห็นใบหน้าของเธอว่าสวยระดับนางแบบอย่างเห็นได้ชัด

“เรียบร้อยแล้วครับ รูปพอได้ไหม” มาร์วินกดชัตเตอร์ไปสองสามครั้ง เสร็จแล้วก็ยื่นโทรศัพท์มือถือคืนนาเดียร์

“ถ้าตอบว่าไม่ได้ จะถ่ายให้อีกไหมคะ” นาเดียร์คลี่ยิ้มพูดแซวหนุ่มหล่อที่ยืนนิ่งเสียงหวาน ก่อนจะหลุดขำออกมาเบา ๆ

“พอได้ค่ะ”รอยยิ้มทรงเสน่หาฉายชัดบนใบหน้าเธอ ทำเอามาร์วินหน้านิ่งคล้อยยิ้มตามไปด้วย

“คุณ.. คนไทยหรอคะ” ทันทีที่นาเดียร์เห็นมาร์วินยิ้มออกมาเธอจึงตัดสินใจซักถามต่อ ก่อนมาร์วินจะพยักหน้าแล้วบอกกับเธอว่า เขาคือคนไทยเหมือนกันกับเธอ

ทั้งสองคนทำความรู้จักกันและคบหาดูใจในระหว่างที่อยู่ที่ต่างประเทศ จนถึงขั้นได้เสียกันในที่สุด

@พาเลซสุดหรูใจกลางเมือง

ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นกลางห้องพักสุดหรู

“อะ อ๊ะ“เสียงครางในลำคอระงม เจ้าของร่างบางหุ่นนางแบบมาตรฐานของนาเดียร์เล็ดลอดออกมา บวกกับการเคลื่อนไหวของสะโพกถี่รัวตามจังหวะ

แต่ในขณะที่มาร์วินเจ้าของแก่นกายไซส์หนา กำลังเคลื่อนไหวเข้าออกกับร่องสวาทอย่างดุเดือดอยู่นั้น

“อะ..โอ๊ย!!” คนที่อยู่ในท่าคว่ำหน้าแอ่นก้นร้องลั่นออกมา เมื่อร่องสวาทของเธอถูกบดขยี้

มือเล็กของสาวสวยลูบไล้ตามหน้าท้องตัวเองด้วยความเสียวซ่าน ก่อนเธอจะเปลี่ยนตำแหน่งมือมานวดคลึงเต้าอวบนิ่ม

“อาาา”เสียงครางต่ำในลำคอมาร์วินแปร่งออกมาเมื่อสำเร็จใคร่ เขาแอ่นสะโพกหนาไปข้างหน้าแนบชิดไว้กับบั้นท้ายให้แท่งเนื้อแข็งเข้าไปสุดลำ

“อ๊าส์”นาเดียร์ครางเสียงกระเซา บั้นท้ายเป็นรอยแดงแจ๋ หลังจากโดนมือหนาฟาดลงหลายหน

มาร์วินผละสะโพกออกจากร่องสวาท ถอดถุงป้องกันทิ้งลงถังขยะ แล้วโน้มเอนกายลงไปสวมกอดนาเดียร์ด้วยความหลงใหล

“เดี๋ยวกลับไป ผมจะซื้อบ้านซักหลัง เราจะได้อยู่ด้วยกัน”

“จริงนะคะ จะซื้อให้เดียร์จริงนะ“

“เดียร์รักคุณที่สุดเลยค่ะ”สิ้นเสียงหวานของนาเดียร์ มาร์วินพยักหน้าเป็นคำตอบ แล้วค่อยๆใช้ริมฝีปากหนาพรมจูบลงที่หน้าผากของเธอด้วยความอ่อนโยนราวกับเธอเป็นของมีค่าที่หาจากไหนไม่ได้

@ปัจจุบัน

“คนมีเจ้าของ กูไม่อยากยุ่ง” มาร์วินพูดเสียงทุ้มต่ำกับศรันที่นั่งอยู่ข้างกัน

ก็หลังจากที่มาร์วินและนาเดียร์กลับมาจากต่างประเทศ มาร์วินก็เจอพฤติกรรมแปลก ๆ ของนาเดียร์ บ้างก็หายไปดื้อ ๆ ทั้งวัน ทั้ง ๆ ที่ตอนอยู่ต่างประเทศตัวติดกันอย่างกับปลิง

บางวันก็ติดต่อไม่ได้แล้วบอกติดธุระ บ้างก็บอกไปค้างกับเพื่อน จึงทำให้มาร์วินตัดสินใจให้คนไปสืบว่าแท้ที่จริงแล้วนาเดียร์ไปไหนกันแน่

“แล้วมึงจะเอาไงต่อ”

“หึ สงสัยกูต้องกลับไปเป็นเสือแบบเดิมว่ะ แม่ง” คนโดนหลอกตอบศรัน ในเมื่อคิดจะจริงใจแล้วใจมันพัง ก็คงต้องกลับไปเป็นเสือผู้หญิงแบบเดิม

“มึงเห็นน้องเด็กเสิร์ฟคนนั้นป่าวว่ะ”ศรันชี้นิ้วไปหาสาวสวยที่กำลังคอยเทคแคร์ลูกค้าอยู่ในห้องวีไอพี หวังจะหาคนมาทำให้เพื่อนหายเซ็ง

“วันนี้กูไม่มีอารมณ์ พรุ่งนี้ต้องออกตรวจแต่เช้า” มาร์วินส่ายหน้าเนื่อย ๆ เชิงปฏิเสธ ก่อนที่เพื่อนจะหาสาวมาให้

พอนั่งดื่มไปซักพักมาร์วินก็เริ่มปวดฉี่ เลยบอกกับศรันว่าจะไปเข้าห้องน้ำ

“เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อนละกัน ปวดฉี่วะ”

“เออ ๆ ห้ามแอบหนีกลับก่อนนะมึง”ศรันตอบมือยื่นไปคีบน้ำแข็งใส่แก้วเครื่องดื่ม

ผลัวะ!! มาร์วินหันไปตามแรงชกจากหมัดแกร่ง หลังจากที่กำลังเดินออกจากห้องน้ำ แต่ก็ยังพอที่จะตั้งสติได้ทัน

“มึงใช่ไหม ชื่อมาร์วิน”

มาร์วินรีบตวัดหลบอีกหมัดอย่างคล้องตัว ใช้เท้าถีบไอ้หนุ่มเสื้อดำล้มลงกับพื้น ก่อนจะเดินเข้าไปชกหน้าคนที่ล้มกองกับพื้นสองสามหมัดเลืิอดกลบปาก

ขวับ!! ปลายมีดแหลมพุ่งเป้าเข้าหาใบหน้าหล่อ

“วันนี้กูแค่เตือนมึง แต่ถ้ามีอีกรอบหน้านายกูไม่ปล่อยมึงแน่”

—————

NC แรก เบา เบา กับนางร้าย

ขอคนละคอมเม้นท์ให้กำลังใจนักเขียนมือใหม่ตัวน้อย ๆ คนนี้ด้วยน๊าค๊า

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ ^^