ตอนที่ 3

ของขวัญยืนมองภูริคุยกับตำรวจจนกระทั่งน้องชายถูกปล่อยตัวประคองประคบประหงมจากมารดาจนน่าสะอิดสะเอียนในสายตาเธอ ภูริย้อนกลับมายื่นกระดาษเปล่าให้วีรดาเซ็นต่อหน้าพยานหลายคนแล้วเดินมาหาของขวัญ แม้เธอจะน้อยเนื้อต่ำใจแต่หากคิดในทางดีเธอจะได้ไม่ต้องมาชดใช้กรรมแทนอีก ต่อให้หนทางข้างหน้าจะเจออะไรก็ตาม

“เก็บของไหมครับ”

“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวแม่ก็เอาไปทิ้งเอง มีแต่เสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ” น้ำตาเริ่มคลอเบ้าแม้ปากจะเด็ดขาด

“แกก็อ้อนให้ท่านซื้อให้สิ อย่าโง่หน่อยเลย” ไม่วายชี้ทางให้ลูกสาวแล้วพาลูกชายออกไปอย่างดีใจทิ้งของขวัญยืนอยู่กับภูริอย่างไม่สนใจว่าเธอจะต้องเผชิญกับอะไร

“ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมบอกท่านเรื่องเสื้อผ้าคุณเอง”

“ท่านอายุเท่าไหร่คะ ฉันจะได้ทำตัวถูก”

“ห้าสิบกลางๆ ครับ” ภูริยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับของขวัญแล้วผายมือเชิญเธอเดินไปขึ้นรถ ระหว่างรอประตูเลื่อนหญิงสาวสูดลมหายใจเพื่อตั้งสติเพราะคิดว่าได้เป็นภรรยาของชายรุ่นพ่อ

“เจอกันจนได้นะ” รอยยิ้มสุขุมแสดงความอบอุ่นเพื่อคลายความเกร็งต่อหญิงสาว มือซ้ายตบเบาะให้เธอขึ้นไปนั่งข้าง

“คือฉัน”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว ผมเป็นสุภาพบุรุษพอ”

“ค่ะ” แม้ลังเลฝืนใจแต่ก็จำนนเข้าไปนั่งข้างด้วยความเกร็งปิดท้ายด้วยภูรินั่งอยู่ด้านหลัง หลังจากปิดประตูรถขับออกไปสร้างความอึดอัดให้หญิงสาวไม่น้อยจนพศิน ชายวัยกลางคนอัมพาตครึ่งท่อนล่างเอ่ยอีกครั้ง

“ต้องเรียกว่ายังไงดี ชื่ออะไร”

“ของขวัญค่ะ”

“ขวัญละกัน ไม่ต้องกลัวนะ ก็แค่คนแก่อัมพาตกิน ปัญญาเดินเองยังไม่ได้ อยากมีคนมาช่วยดูแลจะได้ไปลำบากลูกชาย อีกอย่างมีผู้หญิงอยู่ในบ้านลูกชายน่าจะอ่อนโยนขึ้น”

“หนูไม่เคยดูแลใคร ถ้าหนูทำอะไรผิด หนูขอโทษก่อนนะคะ”

“ขวัญเสียสละดูแลน้องและแม่จนได้ใจ แค่นี้ไม่เรียกว่าดูแลรึ เอาละ เดี๋ยวสัญญาอะไรทนายจะเป็นคนจัดการ ไม่เสียเปรียบแน่นอน”

“ท่านครับ ผมให้คุณพ่อบ้านซื้อชุด และของใช้ผู้หญิงให้คุณขวัญแล้วนะครับ”

“ซื้อให้ครบทุกอย่าง แล้วทำเรื่องเบิก”

“ครับท่าน”

“ขอบคุณค่ะ”

“บอกพ่อบ้านจัดห้องชั้นบนไว้ด้วย”

“ได้ครับท่าน” เป็นทนายที่ยิ่งกว่าทนายและค่าจ้างย่อมคู่ควรไม่งั้นภูริคงไม่เป็นทนายประจำตระกูลนี้มานาน ของขวัญได้แต่นั่งนิ่งทบทวนสิ่งที่เคยถูกกระทำและกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ต้องเผชิญต่อไปนี้ เนื้อสาวที่แสนหอมหวานราวกับผลเชอร์รี่รอให้ลิ้มรสจะถูกชายรุ่นพ่อเชยชมจริงหรือ เธอแทบไม่อยากจะเชื่อตนเอง

เมื่อมาถึงบ้านภูริเปิดประตูส่งยิ้มให้ของขวัญลงรถตามด้วยพศิน เดินนำเข้าบ้านหลังใหญ่รวยระดับพันล้านทำหญิงสาวประหม่ามองพ่อบ้านออกมาต้อนรับคนใช้ ของขวัญกวาดสายตามองไล่คนใช้ผู้หญิงเรียงคนด้วยความสงสัยว่าทำไมไม่มีสาวๆ

“คุณชาวีลูกชายคนเดียวของท่านไม่ยอมให้ผู้หญิงสาวอยู่ใกล้ครับ” ภูริป้องปากกระซิบบอกทันทีเมื่อเห็นหน้าไขสือของหญิงสาว

“อ้อ ค่ะ”

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง กระผมจัดเตรียมห้องไว้เรียบร้อยแล้ว ดูไหมครับ เผื่อต้องการเปลี่ยนตรงไหน” ผดุง พ่อบ้านวัยกลางคนเจ้าระเบียบผายมือเชิญของขวัญที่เหลือบมองภูริก่อนมองสบตาพศิน

“ขึ้นไปดูห้องนอน ดูสิว่าเตียงนุ่มพอไหม” คำพูดเจ้าของบ้านทำของขวัญประหม่าใจ วนเวียนในหัวว่าตอนไหนเธอจะสยบต่อเขา

“ค่ะ” ตอบรับเพราะไม่มีทางเลือก เดินตามผดุงขึ้นบันไดไปยังห้องที่ถูกคนใช้เปิดต้อนรับ ห้องโทนสีชมพูราวกับห้องของเจ้าหญิงทั้งเตียงหนานุ่ม กลายเป็นคนรวยไปชั่วข้ามคืน

“เป็นไงครับสีถูกใจหรือเปล่า สามารถเปลี่ยนได้นะครับ จริงๆ แล้วห้องนี้เป็นห้องรับแขกสีพาสเทล เอากระดาษแปะผนังจึงกลายเป็นสีนี้”

“ฉันอยู่ได้หมดค่ะ อยู่ห้องคนใช้ยังได้”

“ไม่ได้ครับคุณผู้หญิง ถ้าขาดเหลือสิ่งใดเรียกใช้งานคนใช้ได้ทั้งหมด คุณไม่ได้เข้ามาในฐานะแขกแต่เข้ามาในฐานะครอบครัว” ผดุงยิ้มกริ่มแล้วเดินออกไปปิดประตูให้หลังเพื่อให้ของขวัญอยู่ตามลำพัง