ตอน4

พูดมาอย่างงี้ก็เสร็จวินน้อยดิครับ ผมไม่รอช้าเข้าจู่โจมทันทีไม่ต้องห่วงผมนะว่าผมจะติดโรคหรือป่าว ไม่ติดอยู่แล้วครับเพราะผมพกถุงติดตัวตลอด

EYE TALK

หลังจากที่ฉันออกมาจากห้องเขา ฉันก็รีบอาบน้ำแต่งตัวมาเรียนทันทีเกือบสายแหน่ะ

18.00น.

ตอนนี้ฉันนั่งรอพ่ออยู่หน้ามหาลัย รอตั้งแต่5โมงแล้วอ่ะป่านี้ยังไม่มาเลยโทรไปก็ไม่รับ เห้อ! กลับดีกว่าไม่รงไม่รอและเมื่อยดาก

"อายกลับไงอ่ะ"

เสียงใครไม่รู้ตะโกนมาถาม ฉันเลยหันหลังไปมอง

ฉัน : อ่าวปืนยังไม่กลับอีกหรอ

ปืน : ยังอ่ะพึ่งเล่นบาสเสร็จ อายนั่งรอใครหรอ

ฉัน : รอพ่ออ่ะ

ปืน : เห็นนั่งรอตั้งแต่4โมงครึ่งและนะ พ่อไม่มาแล้วมั่ง

ฉัน : คงงั้นแหละ

ปืน : ให้ปืนไปส่งป่าว

ฉัน : ไม่เป็นไรเรากลับเองได้เดี๋ยวนั่งแท็กกลับ

ฉันไม่อยากรบกวนมัน แค่มันมานั่งเรียนเป็นเพื่อนฉันก็รบกวนมันมากพอแล้ว วันนี้ยัยแนทไม่มาสงสัยโดนแด๊ดทำโทษมั่งหรือแฮงค์ก็ไม่รู้ทักไลน์ไปถามนางก็ไม่อ่าน

ปืน : อืมๆ งั้นกลับดีๆ นะถึงแล้วโทรมาบอกด้วย

เราแลกเบอร์โทรกันตอนนั่งเรียนเรียบร้อยแล้วจ้า

ฉัน : โอเคร

พอพูดจบฉันก็เดินออกไปรอรถอีกฝั่ง

ปี๊ดดดดดดดดด!! ปึก!!

ฉัน : โอ้ยยยย

ฉันกำลังจะเดินข้ามถนนตรงทางม้าลาย อยู่ๆ ก็มีมอเตอร์ไซค์ขับเข้ามาเฉี่ยวฉันล้ม ทำให้มือ เข่าและข้อศอกฉันถลอกเลือดไหลออกมาซิบๆ

ฉัน : ซวยไปดิ ซี๊ด~

ฉันบ่นพึมพำแล้วรู้สึกเจ็บแสบที่แผลมากอยากจะตะโกนออกมาดังๆ ว่า 'กูเจ็บชิบหายเลยเว้ยขับยังไงของมึง'

"เป็นไรหรือป่าวอิหนู"

มีคุณป้าคนนึงเข้ามาถามฉัน

ฉัน : ไม่เป็นไรค่ะ

ฉันค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นเดินข้ามไปขึ้นรถแท็กซี่ฝั่งตรงข้ามกลับคอนโด

@คอนโดxy

>ห้อง999

กว่าอีอายจะถึงทำเอาแสบแผลหนักมากเลือดนี่ก็ไหลไม่หยุด

"อ่าวเห้ย! สภาพแบบนี้ไปตบกับใครว่ะอีเอ๋อ"

ฉันหันไปมองหน้าเขา ไม่ต้องบอกก็รู้เนอะว่าใครคำพูดคำจาแบบนี้ก็มีอีตาลุงคนเดียวนั้นแหละ

ฉัน : ตบบ้านลุงดิ

พี่วิน : กูบอกว่าให้เลิกเรียกกูว่าลุงไม่ใช่หรอ เป็นบ้าไงสอนไม่รู้จักจำ เดี๋ยวโบกให้หรอก

เขายกมือขึ้นมาทำเหมือนจะตบหัวฉันแต่ก็ไม่ตบ ท่าจะประสาท

ฉัน : วุ้ว

ฉันไม่สนใจรีบหันหน้ากลับมาสแกนนิ้วต่อ สแกนยังไงก็ไม่ติดเพราะเลือดมันติดนิ้วฉันอยู่

พี่วิน : ไปโรงพยาบาลเถอะ เลือดไหลไม่หยุดเลย

ฉัน : ไม่ต้องหรอกหนูไม่ไป

พี่วิน : งั้นควรไปทำความสะอาดแผลในห้องพี่ก่อน

จากนั้นเขาก็มาพยุงฉันเดินเข้าไปในห้องของเขาเพราะห้องฉันสแกนนิ้วเข้าห้องตัวเองไม่ได้ เขาพาฉันไปนั่งที่โซฟาแล้วก้มลงไปหยิบเช็ดชู่เปียกมาเช็ดแผลให้ฉัน

ฉัน : โอ้ยยยซี๊ดดด~ไม่หนักไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก

ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บพร้อมเงยหน้าขึ้นไปบอกเขา

พี่วิน : พี่ว่าควรไป แผลใหญ่ขนาดนี้เดี๋ยวก็ติดเชื้อ 

ฉัน : ไม่ติดหรอกน่า อย่าเว่อร์แผลแค่นี้

พี่วิน : ดื้อจังวะ ถ้าเกิดติดเชื้อขึ้นมาโดนตัดแขนไม่รู้ด้วยนะ

มันจะเป็นถึงขนาดนั้นเลยหรอน่ากลัวจัง ฉันว่าต้องรีบไปโรงพยาบาลแล้วแหละ

ฉัน : มะ..มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอ งั้นลุงรีบพาหนูไปโรงพยาบาลเถอะ

ฉันออกมาอย่างตะกุกตะกักด้วยความกลัวพร้อมกับเอามือเข้าไปเขย่าแขนเขาอย่างแรง

พี่วิน : อือ อุ้บ!!

เขากลั้นขำแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง นี่เขาแกล้งฉันหรอแต่ยังไงฉันก็กลัวอยู่ดีอ่ะ ไม่อยากมานั่งพิการแขนขาขาด หยี้~คิดแล้วสยอง