ตอน3

ฉันรีบก้าวขาเดินออกมาจากห้องเขาแล้วเดินตรงดิ่งเข้าห้องตัวเองทันที

WIN TALK

ปั้ง!! พอพูดจบเธอก็รีบเปิดประตูออกไปทันที กำลังจะได้กินเธออยู่แล้วเชียวไอ้ห่าวอมแม้งโทรมาขัดจังหวะผมสะก่อน เซงชิบหาย ตอนนี้ผมกำลังขับรถไปบ้านใหญ่พอดีไอ้วอมมันลงมาดูสนามแข่งที่ไทยเดี๋ยวพรุ่งนี้มันต้องบินกลับไปเรียนต่อมันบอกให้ผมรีบไปหามันคิดถึง

@บ้านใหญ่

ปี๊ดดดดดดดด!!

พอมาถึงผมก็บีบแตรยาว ก่อนจะลงจากรถและเดินเข้ามาในบ้าน

"บีบแตรขนาดนี้กลัวไม่มีใครรู้หรอว่ามึงมาอ่ะไอ้ห่า"

เสียงเฮียวายเอ่ยขึ้น พร้อมกับด่าผมออกมาอย่างเย้าแหย่

ผม : เห็นบ้านเงียบๆ นึกว่าไม่มีใครอยู่

ผมตอบกับไปอย่างหน้าตาย แล้วเดินเข้าไปหาป๊าม๊าที่ห้องนั่งเล่น

กึ้ก!! แกร่ก..

ผมเปิดประตูเข้ามาเห็นป๊าม๊า ไอ้วอมนั่งดูหนังกันอยู่

ผม : ป๊าม๊าหวัดดีครับ

ป๊า : อืมๆ

ม๊า : มาช้าจังลูก น้องโทรไปตามตั้งนานแล้วนะ หื้มมฟ่อด~

ม๊าก็ขยับเข้ามากอดหอมผมที่นั่งอยู่ข้างๆ

ผม : พอดีผมพึ่งตื่นครับเลยมาช้า

วอม : นอนกกใครอยู่ป่าวเฮีย

ไอ้วอมพูดแทรกขึ้น ทำให้ป๊าหันหน้ามาจ้องผมอย่างไม่ละสายตา ป๊าท่านอยากให้ผมมีเมียคอยหาสาวๆ มาให้ตลอดแต่ผมไม่เอา ผมอยากหาเองมากกว่า

ผม : กกบ้านมึงดิ ไม่มีเว้ยเลอะเทอะ

ผมตอบกลับไปพร้อมชักสีหน้าใส่มัน

ป๊า : มีได้และกูอยากอุ้มหลาน

ป๊าเอ่ยขึ้น

ผม : ป๊าก็ได้อุ้มน้องฟีฟายกับน้องฟีวาแล้วป่ะ

ฟีฟายกับฟีวาลูกของเฮียวาย อายุน่าจะประมาณ5ขวบได้มั่ง

ป๊า : กูจะอุ้มลูกมึง

ป๊าตอบกลับมาเสียงเรียบ ไอ้วอมแม้งชอบเปิดประเด็นตลอด เจอมันที่บ้านทีไรผมโดนป๊าถามหาเมียทุกที

ผม : งั้นป๊ารอไปก่อนแล้วกันผมยังไม่เจอคนที่ใช่

พอพูดจบผมก็เดินออกมาจากห้องทันที

"อาวินครับคิดถึงจัง"

เสียงของฟีฟายแฝดคนพี่พูดขึ้นพร้อมกับวิ่งดุกดิกเข้ามากอดขาผม

ผม : อาก็คิดถึงน้องฟีฟายครับ ฟ่อด~

ฮึ้บ!! ผมพูดออกไปพร้อมกับอุ้มฟีฟายขึ้นมาหอม

น้องฟีฟาย : ทำไมอาวินไม่ค่อยกลับมาบ้านใหญ่เลยล่ะครับ

ผม : อาวินติดงานครับงานเยอะมาก เลยไม่ค่อยได้มา

น้องฟีฟาย : สู้ๆ นะครับอาวิน เดี๋ยวโตขึ้นฟีฟายจะช่วยอาวินทำงานเอง จะได้มีงานน้อยๆ

น้องฟีฟายพูดพร้อมกับเอาหัวมาซบที่ไหล่ผม เด็กอะไรขี้อ้อนชะมัด น้องฟีฟายเขาจะติดผมมากตั้งแต่ฟีล่าเมียเฮียวายคลอด ผมก็ไปเอาฟีฟายมาเลี้ยงตามใจทุกอย่าง พอเขาเข้าโรงเรียนผมก็เอาแต่ทำงานไม่ได้กลับมาบ้านเลย

ผม : ครับผม

น้องฟีฟาย : อาวินฟีฟายหิวเราไปกินข้าวกันเถอะครับ

ผม : ป่ะ

ผมก็อุ้มฟีฟายเดินเตงๆ ไปที่โต๊ะอาหาร จากนั้นผมก็นั่งกินข้าวกับครอบครัวจนเสร็จ

"วันนี้นอนบ้านไหมตาวิน"

ม๊าเอ่ยถามขึ้น เวลาผมกลับมากินข้าวที่บ้านท่านจะถามผมทุกครั้ง

ผม : ไม่ครับม๊าพอดีวันนี้ผมต้องเข้าร้านลูกค้านัดไว้

วอม : โถ่เฮีย เลื่อนไปวันอื่นดิ

ผม : เลื่อนไม่ได้บอกเขาไว้แล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับป๊าม๊าหวัดดี

พอพูดจบผมก็ลุกเดินออกมาขึ้นรถขับไปร้านสักทันที

@ร้านสัก

"มาช้าจังว่ะวันนี้"

พอผมเดินเข้ามาในร้านเสียงไอ้คิมก็เอ่ยถามขึ้น

ผม : ไปบ้านใหญ่มา

คิม : ไปทำไมแต่เช้า

ผม : ไอ้วอมมันลงมาดูสนามมันเลยโทรตามให้กูไปบ้าน

คิม : อ่อ เออๆ

ผม : ลูกค้าที่นัดกูไว้มายัง

คิม : มาแล้ว รออยู่ในห้องโน่น

ผม : ชาย/หญิงว่ะ

ผมถามมันออกไปเพราะว่าปกติผมจะสักให้สาวๆ มากกว่า

คิม : หญิง แซ่บโครต

พอได้ยินคำว่าแซ่บเท่านั้นแหละผมรีบเดินขึ้นไปบนห้องทันที

แกร่ก..

หื้อ! แซ่บอย่างที่ไอ้คิมบอกจริงๆ อ่ะแหละนมเป็นนมตูดเป็นตูด ผู้หญิงคนนั้นนอนรอผมอยู่บนเตียงสัก

ผม : สักตรงไหนหรอครับ

ผมมองไปที่นมพร้อมกับเอ่ยถามเธอ

"มองหน้าสิค่ะ หน้าอยู่ข้างบนไม่ใช่ข้างล่าง"

ผู้หญิงคนนั้นตอบกลับมาอย่างฉุนเฉียว

ผม : เอ่อขะ.. ขอโทษครับ

"สักที่หลังเอาลายนี้ค่ะ"

ผู้หญิงคนนั้นก็ชี้ไปที่รูป จากนั้นผมก็เข้าไปสักให้เธอ

ครื้น!! เครง!!

"ซี๊ดดดดด~ โอยยยยเจ็บจังเลยอ๊าส์"

โหย! อีเหี้ยโดนเข็มทิ่มแค่นี้ร้องสะอย่างกับโดนเย ทำเอาวินน้อยกูตื่นอีก

ผม : อย่าร้องแบบนี้ดิครับ ผมจะไม่ไหวแล้วนะ

"อื้อ ไม่ไหวก็จัดดิค่ะรอไร"

พูดมาอย่างงี้ก็เสร็จวินน้อยดิครับ ผมไม่รอช้าเข้าจู่โจมทันทีไม่ต้องห่วงผมนะว่าผมจะติดโรคหรือป่าว ไม่ติดอยู่แล้วครับเพราะผมพกถุงติดตัวตลอด