ตอน2

ผมรีบอุ้มเธอออกมาใส่เสื้อผ้าก่อนขืนช้ากว่านี้วินน้อยคงตะบะแตกแน่ ซี๊ด~

เช้าวันรุ่งขึ้น..

EYE TALK

ฉัน : อะเหื้ออออออออ

แสงแดงส่องทะลุผ่านม่านเข้ามากระทบกับดวงตาของฉันทำให้ฉันตื่นขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ ก็เจอผู้ชายแปลกหน้ามานอนอยู่ข้างๆ ฉันเสื้อก็ไม่ใส่ ใส่แค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวทุเรสที่สุด

ขอแนะนำตัวก่อนแล้วกันนะคะ สวัสดีฉันชื่ออาย อายุ20ปี เป็นเพื่อนสนิทของแนททุกคนคงรู้จักแนทกันหมดแล้วเนอะ ครอบครัวฉันถือว่ามีเงินในระดับนึงจะว่ารวยก็ได้นะแต่ไม่เยอะเท่าไหร่ พ่อฉันมีกิจการสนามกอล์ฟAAที่ใหญ่ที่สุดในไทยและฝรั่งเศส ส่วนฉันก็เปิดร้านกระเป๋าร้านรองเท้าแบรนด์เนมที่ฉันออกแบบเองทั้งหมด

กรี๊ดดดดดดดดด

"โอ้ยไอ้เหี้ยจะกรี๊ดทำห่าไรว่ะ"

เสียงของผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นเขาลืมตาขึ้นมาด่าฉันอย่างหงุดหงิด สีหน้าของเขาดุร้าวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทำเอาฉันตกใจรีบลุกขึ้นเดินออกมาจากเตียงอย่างว่องไว

ฉัน : ละ.. ลุงเป็นใครแล้วที่นี่ที่ไหน

ฉันเอ่ยถามเขาออกไปอย่างตะกุกตะกัก ฉันงงมากว่าตัวฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วยัยแนทไปไหนทำไมถึงทิ้งฉันไว้แบบนี้

"ใครลุงมึงอีเอ๋อ คอนโดกูเองแหละ"

เขาตอบกลับมาอย่างหน้าตายแถมยังยักคิ้วหลิ่วตาใส่ฉันอีกคนอะไรน่าตบชะมัด

ฉัน : แล้วพาหนูมาที่คอนโดลุงทำไมอย่าบอกนะว่าลุงพาหนูมาข่มขืนอ่ะ ฮือ~ ฉันเสียซิงให้ตาลุงแล้วหรอเนี่ยคนอุส่าเก็บมาได้ตั้ง20ปี

ฉันปิดหน้าร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง นี่ฉันเสร็จอีตาลุงขี้เก๊กแล้วหรอเนี่ย

"มึงบ้าป่ะอีเอ๋อใครจะข่มขืนมึงลงว่ะเล็กก็เล็ก แห้งก็แห้งแค่มองยังไม่อยากจะมองเลยแล้วก็หยุดเรียกกูว่าลุงด้วยกูยังไม่แก่"

เขาพูดตะคอกตอบกลับอย่างเสียงดังพร้อมกับส่ายหน้าตัวเองไปมา

ฉัน : ใครบอกของหนูเล็กลุงเคยเห็นแล้วรึไงถึงมาว่ากันแบบนี้

"เต็มสองตาเลยครับผม กูบอกว่ากูยังไม่แก่เลิกเรียกกูลุงสักทีถ้ามึงยังเรียกกูแบบนี้มึงโดนเยของจริงแน่"

เขาตอบอย่างมันใจพร้อมกับจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่หื่นกาม หรือว่าเขาจะเป็นคนเปลี่ยนชุดให้ฉันเพราะชุดฉันถูกเปลี่ยนออกไปตอนนี้น่าจะใส่ชุดของเขาอยู่ตัวใหญ่มาก คงใช่แน่ๆ ไม่งั้นเขาคงไม่กล้าพูดแบบนี้ออกมาหรอก

ฉัน : อย่ามองแบบนี้ได้ป่ะ แล้วจะให้เรียกว่าอะไรเล่า

ฉันพูดออกไปแบบไม่มองหน้าเขา ฉันเกลียดสายตาของเขาที่จ้องมองมาฉันมันทำให้ฉันรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"เรียกพี่วิน กูชื่อวิน" "

ฉัน : อือ เอ่อลุงแล้วเพื่อนหนูล่ะที่ชื่อแนทอ่ะมันอยู่ไหน

เชี้ยลืม! ฉันเผลอหลุดปากพูดออกไป ทำไงดีอ่ะโดนแน่กู

พี่วิน : โดนไอ้โน่ลากกลับไปและสงสัยมึงอยากโดนเยสินะกูพูดไม่ฟังว่าอย่าเรียกกูลุงเสือกเรียกไม่หยุดมานี้เลยมึง

หมับ!! พลั่ก!! ตุบ!! เขากระชากแขนฉันให้เขาหาอย่างแรง พร้อมกับผลักฉันลงไปบนเตียง

ฉัน : โอ้ยอายเจ็บนะ พะ.. พี่วินจะทำไรอ่ะ

ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อถูกเขาพลักลงมาอย่างแรง

พี่วิน : มึงอยากลองดีเองนิ ไม่ต้องมาเรียกกูพี่ตอนนี้หรอกมันสายไปและ

ฉัน : ไม่นะ! อายขอโทษอายจะไม่เรียกพี่วินว่าลุงอีกแล้ว

พี่วิน : ช้าไปว่ะวินน้อยลูกกูตื่นและ

นี่ฉันต้องเสร็จเขาจริงๆ ใช่ไหม ฮือ~อยู่ดีไม่ว่าดีหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ เลยอีปากพาซวย

ฉัน : ไม่! พี่วินอย่าทำอายนะพ่ออายดุมากถ้าพี่วินทำอะไรอาย พี่วินโดนฆ่าแน่

พี่วิน : โว๊ะกูไม่กลัวหรอกไปเรียกพ่อมึงมาเลยอีลูกแหง่

งื้อ! นี่เขาไม่ฟังไม่กลัวอะไรเลยใช่ไหม เขาก็ก้มลงไปหยิบเชือกใต้เตียงขึ้นมามัดมือมัดขาฉันไว้ทั้งสองข้างจากนั้นเขาก็เข้ามาไซร้คอฉันพร้อมกับถอดเสื้อฉันออกจนหมด

ฟิ่ววววว

ฉัน : ฮือออ อึก~อย่าทำแบบนี้

ฉันทำอะไรไม่ได้เลยจะดิ้นยังดิ้นไม่ได้ทำได้แค่ร้องไห้ออกมาเท่านั้น

พี่วิน : อื้มส์ จ๊วบๆ

เขาเอามือขึ้นมาปิดปากฉันแล้วก้มลงไปดูดหน้าอกของฉันอย่างต่อเนื่อง

ครืด ครืด..

พี่วิน : ไอ้เหี้ยใครแม้งโทรมาตอนนี้ว่ะ

เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างมากเมื่อมีคนโทรมาขัดจังหวะ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรปล่อยให้มันสั่นอยู่อย่างงั้น เขาหันหน้ามามองฉันพร้อมกับก้มมาไซร้คอแล้วค่อยๆ เลื่อนลงไปดูดหน้าอกฉันต่อพร้อมกับเอามือแหย่เข้าไปในน้องสาวของฉัน

ฉัน : อ๊าาาาา

ฉันร้องออกมาด้วยความเสียว

ครืด ครืด..

พี่วิน : ไอ้สัส

เสียงโทรศัพท์ของเขาสั่นไม่พักเลย จนทำให้เขาลุกออกจากตัวฉันแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายทันที

ตื้ด...

พี่วิน : มีเหี้ยไรของมึงว่ะไอ้วอมโทรมาอยู่ได้ไอ้สัส

ปลายสาย : #$$_- (&_) ==%%) (-&$$##_ () =

พี่วิน : โหไอ้เวรตอนนี้เนี่ยนะ

ปลายสาย : #) @) &_) )_==_==-) )-=_=

พี่วิน : เออๆ ขัดจังหวะกูมึงจำไว้นะไอ้น้องชั่ววุ่นวายชิบหาย

พอเขาคุยเสร็จเขาก็หันหน้ามามองฉันที่นอนโป้เปลือยอยู่บนเตียงน่าอายชะมัด

พี่วิน : ฝากไว้ก่อนคราวหน้าเสร็จกูแน่

เขาพูดออกมาพร้อมกับชี้หน้าคาดโทษฉัน จากนั้นเขาก็เดินมาหยิบผ้าเช็ดตัวตรงตู้เสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไปเลย โอ้ยยยยโล่งเกือบไปแล้วนะเราดีนะที่พระเจ้าช่วยชีวิตไว้ถือว่ายังมีบุญอยู่

15นาทีผ่านไป..

แกร่ก..

พี่วิน : เอ้านอนอยู่ได้ไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะว่ะอยากต่อไง

เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกยิ้มใส่ฉัน อยากต่อพ่องไม่ได้แหกตาดูเลยนะว่าตัวเองเอาเชือกมามัดแขนมัดขาคนอื่นไว้เนี่ย

ฉัน : มัดไว้แน่นขนาดนี้คงแต่งได้และมั่ง

พี่วิน : เออลืม

พอพูดจบเขาก็เข้ามาแกะเชือกออกให้ฉันแล้วเขาก็เดินไปแต่งตัวทันที

ฉัน : เสื้อผ้าอายล่ะ

ฉันมองหน้าเขาก่อนที่จะเอ่ยถามออกไป

พี่วิน : ทิ้งไปและเปื้อนอ้วก

ฉัน : จะให้ใส่อะไรกลับเนี่ย

พี่วิน : ชุดกูไงใส่ๆ ไปเถอะ

ฉัน : ได้ไงอ่ะขืนใส่กลับบ้านไปจะตอบคำถามพ่อยังไงเล่า

พี่วิน : เรื่องของมึงดิ

กลับคอนโดก็ได้ว่ะลืมไปเมื่อคืนขอพ่อมานอนคอนโด รอดแล้วเว้ยดีนะที่คิดออกทัน

ฉัน : เออ

พี่วิน : บ้านอยู่ไหน

ฉัน : ทำไมต้องบอก

พี่วิน : เอ้าไอ้ห่ากูจะได้ไปส่งไง

ฉัน : ไม่กลับบ้านจะกลับคอนโด

พี่วิน : คอนโดอยู่ไหนล่ะ

ฉัน : xy

พี่วิน : เฮ้ย! คอนโดเดียวกับกูนิ

ฉัน : ใช่อ่อทำไมห้องพี่ไม่เห็นคุ้นเลย

จำใจต้องเรียกพี่ว่ะ ปากของฉันมันติดเรียกลุงแล้วง้ะรอออกไปจากห้องมันได้ก่อนเถอะจะเรียกลุงดังๆ เลย

พี่วิน : กูทำห้องใหม่ไงแล้วมึงอยู่ห้องไหน

ฉัน : 999

พี่วิน : ตรงข้ามห้องกูอ่ะดิห้องกู888

โอ้โห อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น

ฉัน : อือไปและ

ฉันรีบก้าวขาเดินออกมาจากห้องเขาแล้วเดินตรงดิ่งเข้าห้องตัวเองทันที