ตอนที่ 4 ข้าไม่ได้หิวหรอกนะ

“ปล่อยนะ ข้าเจ็บ " หญิงสาวพยายามสะบัดมือให้หลุดจากการเกาะกุม หลังถูกคนตัวโตลากเข้ามาในบ้าน มือแกร่งออกแรงบีบข้อมือเล็กจนกระดูกแทบหัก

“เจ้าบังอาจไปทำท่าสนิทสนมกับบุรุษอื่นต่อหน้าต่อตาข้า" เซี่ยซูเหยียนรู้สึกรับไม่ได้กับภาพบาดตาบาดใจนั่น หญิงสาวควรให้เกียรติเขาผู้เป็นสามีและเจ้าชีวิตของนางบ้าง

“ทำไมจะคุยไม่ได้ พี่หย่งเล่อเป็นเซียนหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี แถมยังน้ำใจงามอีกต่างหาก" หย่งเล่อดูดีและสมบูรณ์แบบเหมือนพระเอกในซีรีย์ ส่วนคนตรงหน้านางเหมือนปีศาจร้ายไม่มีผิด

“เขาเป็นคนแปลกหน้า ไว้ใจได้หรือเปล่าก็ไม่รู้" นางช่างดื้อด้าน ถานจิวเหมยชักจะแข็งข้อขึ้นเรื่อยๆ จนทุกวันนี้หญิงสาวแทบไม่เห็นหัวเขาแล้ว มีอย่างที่ไหนชมบุรุษอื่นต่อหน้าสามีตัวเอง ริอ่านจะสวมหมวกเขียวให้เขา ฝันไปเถอะ

“แล้วท่านเล่า ไว้ใจได้มากแค่ไหนกันเชียว" ซานซานจ้องบุรุษหน้าตาแข็งกร้าวตรงหน้าไม่ยอมแพ้ ตั้งแต่ที่นางเผลอทำหน้ากากของชายหนุ่มตกคราวก่อน เขาก็ไม่ได้หยิบมาใส่อีกเลย

“ถานจิวเหมย อย่าให้ข้าต้องหมดความอดทนนะ" นอกจากไม่ยอมเชื่อฟังแล้ว หญิงสาวยังจะยั่วโทสะเขาอีก ร่างสูงพยายามนับหนึ่งถึงหนึ่งร้อยอย่างอดทน

“ท่านจะฆ่าข้า หรือเอาเข็มแทงนิ้วมือข้าอีก บอกไว้ก่อนว่าครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ให้ท่านรังแกแน่" มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นกำหมัด ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ตั้งการ์ดพร้อมปะทะเต็มที่ ลองเข้ามาสินางจะสู้ยิบตาเลย รู้จักแม่ไม้มวยไทยน้อยไปเสียแล้ว

“ทำอะไรของเจ้า ข้ายังไม่ได้เอ่ยสักคำว่าจะทำร้ายเจ้า” ร่างสูงลงน้ำหนักที่ปลายนิ้วแล้วจิ้มลงบนหน้าผากมน ส่งผลให้ร่างเล็กเสียหลักเซถลาไปด้านหลังหลายก้าว

“เซี่ยซูเหยียนคอยดูเถิดข้าจะไปขอให้พี่หย่งเล่อช่วยตามหาสายเลือดเซียนกับปีศาจ หากเจอมันเมื่อไรข้าจะไปจากท่านทันที" พอหญิงสาวตั้งหลักได้ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวชายหนุ่ม เอาคืนเขาโดยการจิ้มนิ้วเล็กไปยังแผงอกหนาหลายครั้งติดต่อกัน

“คำก็พี่หย่งเล่อ สองคำก็พี่หย่งเล่อ เจ้ากับมันเป็นอะไรกัน ไยถึงได้เรียกสนิทสนมเช่นนั้น" เขาชักอยากรู้แล้วว่านางไปคุยอะไรกับเซียนหน้าจืดนั่นตั้งนานสองนาน

“แล้วเกี่ยวอะไรกับท่านมิทราบ” ซานซานกอดอกเงยหน้ามองเขาดวงตาวาวโรจน์

“เกี่ยวสิ เจ้าเป็นสมบัติของข้า จะทำสิ่งใดต้องขออนุญาตข้าก่อน” สตรีน่าตายเมื่อไรจะหยุดเถียงเสียที

“ข้าเป็นคนนะ ไม่ใช่สิ่งของ ท่านเผด็จการเกินไปแล้ว”

“ความจริงแล้วสถานะของเราเป็นมากกว่านายกับบ่าวด้วยซ้ำ หรือเจ้าจำไม่ได้แล้ว จะให้ข้าช่วยทบทวนให้ก็ได้นะ" เรือนร่างกำยำขยับเข้ามาใกล้ เขาไม่ติดเลยหากนางต้องการ

“เซี่ยซูเหยียนข้าเกลียดท่าน" ร่างเล็กตะโกนใส่หน้าเขาก่อนจะวิ่งเข้าไปหลบในห้อง

“จะไปไหนอีกเล่าอาหารเช้าเย็นหมดแล้วนะ" ในที่สุดหญิงสาวก็ยอมแพ้เสียที เขาเถียงกับนางจนคอแห้งไปหมดแล้ว

เชี่ยซูเหยียนมีสีหน้าครุ่นคิด เมื่อเช้าชายหนุ่มลงเขาไปหาอาหารด้านล่าง เจอเข้ากับร่องรอยของสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ คาดว่าน่าจะเป็นงู หรือบางทีอาจเป็นปีศาจงูก็ได้ ในเมื่อทีนี่มีเซียนพิทักษ์ป่าพันปี จึงไม่แปลกหากจะมีปีศาจอาศัยอยู่ด้วย งูตัวนั้นเลื้อยเข้าไปในถ้ำอันมืดมิดและอับชื้น เห็นทีว่าต้องคอยเตือนหญิงสาวมิให้ออกไปจากบ้านหลังนี้เสียแล้ว

ร่างสูงมองออกไปนอกหน้าต่าง สังเกตรอบๆรั้วอย่างถี่ถ้วน อาณาเขตของบ้านถูกตาข่ายเวทย์ปกคลุมเอาไว้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นงูหรือก็ปีศาจก็ไม่อาจเข้ามาได้ แต่แปลกมากที่เขากับถานจิวเหมยสามารถเปิดประตูเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

“มาเถอะ ข้าย่างนกให้เจ้าตั้งหลายตัว กำลังร้อนๆเลย" เซี่ยซูเหยียนตัดสินใจเข้าไปหาหญิงสาว ส่งเจ้าสัตว์ปีกสีทองในมือให้ กลิ่นหอมของมันช่างยั่วน้ำลายยิ่งนัก

ซานซานเห็นนกย่างน่ากินก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือออกไปรับแต่โดยดี ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า

“ที่ข้ายอมกินเพราะกลัวว่าท่านจะเสียน้ำใจหรอกนะ" ไม่ได้เห็นแก่กินเลยสักนิดเดียว

“ข้ารู้" เขารู้ว่านางโป้ปด ปากบอกไม่อยากกินแต่ก็เคี้ยวไม่ยอมหยุด

“นี่ท่านยังเอ่อ..กินงูกับแมงป่องอีกหรือไม่" หญิงสาวถามด้วยท่าทางหวาดระแวง

“ไม่แล้วล่ะ" เซี่ยวซูเหยียนเคยบ้าดีเดือดถึงขั้นกินเลือดเนื้อของอสรพิษพวกนั้นสดๆ แต่หลังจากผ่านความตายมาครั้งหนึ่งแล้ว ดูเหมือนความคิดของเขาจะเปลี่ยนไป

“ดีแล้ว คือข้าไม่ค่อยถูกกับพวกมันสักเท่าไร” หญิงสาวไม่อยากต้องมานั่งระแวงว่าจะมีเดรัจฉานพวกนั้นนอนอยู่ในท้องเขาหรือไม่

“เอาอีกตัวสิ ข้ากินตัวเดียวก็พอ เมื่อเช้าตอนลงไปข้างล่างข้ากินผลไม้เข้าไปหลายลูกแล้ว" เห็นนางแทะกระดูกจนเกลี้ยง เขาจึงยกส่วนของตัวเองให้

“ช่างน่าสงสารเจ้านกน้อย จะทิ้งก็เสียดาย ไหนๆท่านก็อิ่มแล้ว ข้าไม่ได้หิวหรอกนะ เพียงแต่จะช่วยท่านกินให้หมดเท่านั้น"

ชายหนุ่มส่ายหน้าให้กับเจ้าของปากสีสดที่กินเนื้อนกไม่หยุด แต่ก็ยังไม่วายเอ่ยเจื้อยแจ้ว นางจะหยุดพูดสักครู่ไม่ได้เชียวหรือ