ตอนที่ 2 บ้านโบราณ

“มีบ้านอยู่บนนี้จริงๆ ด้วย" ซานซานเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน ตอนที่หญิงสาวกับเซี่ยซูเหยียนกำลังหาที่พักอยู่ด้านล่างนั้น นางเกิดนึกขึ้นมาได้ว่าหุบเขาอสรพิษคือที่เดียวกับภูเขาหลงหม่าที่นางเกิดอุบัติเหตุ ซานซานจึงชวนชายหนุ่มขึ้นมาบนเขา เพื่อพิสูจน์ดูว่ายังมีบ้านโบราณหลังนั้นอยู่หรือไม่

ตลอดการเดินทางนางคอยต้องหลบอยู่หลังร่างหนาของเซี่ยซูเหยียน เพราะสัตว์ร้ายชุกชุมเต็มสองข้างทาง หญิงสาวแทบจะปีนขึ้นไปบนหลังของชายหนุ่ม แต่พอมองขั้นบันไดที่ทอดตัวยาวไปกว่าสองพันขั้นแล้ว เกรงว่าเขาจะหลังหักไปเสียก่อน อีกอย่างดูจากสีหน้าของบุรุษตรงหน้า ดูเหมือนเขาจะค่อนข้างรำคาญในความเรื่องเยอะของนาง ชายหนุ่มถึงกับถลึงตาใส่แล้วเอ่ยว่า

“ถานจิวเหมย ข้าเป็นนายของเจ้านะ"

ได้ยินดังนั้น ซานซานจึงตอบเขากลับไปว่า

“ที่นี่คือหุบเขาอสรพิษ ไม่มีนาย ไม่มีบ่าว เราสองคนเท่าเทียมกัน"

“เช่นนั้นเจ้าก็มาอยู่ด้านหน้าบ้างสิ แบ่งกัน เราจะได้เท่าเทียมกัน" เซี่ยซูเหยียนเอ่ยพลางดึงตัวร่างเล็กให้ย้ายมาอยู่ด้านหน้า

“ก็ได้ ข้าจะเป็นบ่าวให้ท่าน แต่หากออกจากป่านี่ได้เมื่อไร เราสองคนทางใครทางมัน" หญิงสาวกอดเอวชายหนุ่มไว้แน่น ยอมแล้วก็ได้ แต่นางจะเป็นบ่าวแค่ชั่วคราวพอ

พวกเขาเดินขึ้นบันไดมาเรื่อยๆ จนในที่สุดสองนายบ่าวก็มาหาบ้านโบราณจนเจอ สิ่งแรกที่เห็นคือรั้วบ้านที่สร้างจากก้อนหินขนาดเท่ากันทุกก้อน เรียงตัวซ้อนกันจนเป็นกำแพงรั้วที่แน่นหนา เมื่อเปิดประตูเข้าไป บ้านหลังเล็กกระทัดรัดก็ปรากฏสู่สายตา สภาพของมันดูใหม่มาก ไม่ใช่บ้านโบราณที่หลังคาจะพังแหล่ไม่พังแหล่เหมือนตอนที่นางมาเที่ยว หลังบ้านมีบ่อน้ำสะอาดอยู่ ตัดปัญหาเรื่องน้ำกินออกไปได้เลย

“ข้าหิวแล้ว" เซี่ยซูเหยียนเอ่ยขึ้น

“หิวก็ไปหาข้าวกินสิ มาบอกข้าทำไม" ซานซานตอบกลับไป

“เจ้าเป็นบ่าวรับใช้ก็ต้องไปจัดการสิ ลืมหน้าที่ตัวเองแล้วหรือ" ร่างสูงชำเลืองมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ก็ได้ ข้าเห็นแก่ที่ท่านช่วยกันพวกสัตว์ร้ายนั่นหรอกนะ" ดูสายตาเขาสิ ซานซานแทบอยากจะควักลูกตาเขาออกมาดีดเล่น ฝากไว้ก่อนเถอะเซี่ยซูเหยียน

หญิงสาวอยากจะบ้าตาย ภาวนาขอให้ถึงพรุ่งนี้โดยเร็ว นางจะได้ออกไปจากป่าบ้าๆ นี่เสียที ร่างเล็กเดินดูรอบๆ บ้านไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากหัวมันอยู่สามหัว นางจึงตัดสินใจก่อไฟตามหลักวิชาลูกเสือเนตรนารี แล้วนั่งเผามันทั้งสามลูกจนสุก ซานซานใช้ใบไม้แห้งรองมือ หยิบมันเผาขึ้นมา จากนั้นจึงเปิดประตูบ้านเข้าไป เห็นเซี่ยซูเหยียนกำลังง่วนอยู่กับการจัดที่นอน

“ท่านไปเอาชุดเครื่องนอนพวกนี้มาจากไหน" เขารู้ได้อย่างไรว่ามีของพวกนี้อยู่

“ในตู้ใบนั้น สภาพยังใหม่มาก เหมือนถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี" ชายหนุ่มรู้สึกว่าตนเองคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้อย่างประหลาด

“แล้วเจ้าล่ะเหตุใดถึงรู้ว่าหัวมันพวกนั้นวางอยู่ที่ใด” เซี่ยซูเหยียนย่นคิ้วถามกลับไปบ้าง

“ก็ข้า…” จริงด้วยสิ พอเขาบอกให้นางไปเตรียมอาหาร แทนที่จะเข้ามาในบ้าน ตัวเองกลับเดินตรงไปข้างบ่อน้ำที่มีหัวมันปลูกอยู่

สองหนุ่มสาวทรุดตัวลงนั่งบนพื้นทันที สายตาของคนทั้งคู่มองสบกันโดยบังเอิญ ความรู้สึกหนึ่งแล่นเข้ามายังร่างราวกับโดนจี้ด้วยเปลวไฟร้อน เป็นซานซานที่ได้สติก่อนจึงเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ

“มันเผาร้อนๆ กินเสียสิ ประเดี๋ยวจะเย็นหมด"

“ขอบใจ" เอ่ยไปแล้วชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วเป็นปม เขาไม่เคยเอ่ยคำนี้กับถานจิวเหมยเลยสักครั้ง มีแต่เรียกร้องเอาจากนางเพียงอย่างเดียว นี่มันเกิดสิ่งใดขึ้นกับเขา หรือชายหนุ่มจะเสียสติเหมือนกับสตรีตรงหน้านี้แล้ว

ซานซานยื่นมันเผาให้เซี่ยซูเหยียนไปสองหัว ตัวเองจึงจัดการกับมันเผาที่เหลืออย่างเงียบๆ ในหัวของนางตีรวนกันวุ่นวายไปหมด ความรู้สึกโหยหาระคนเจ็บปวดแล่นเข้ามาจนจุกอก หัวใจบีบรัดอย่างรุนแรงจนเริ่มหายใจไม่ออก พลันสมองก็ขาวโพลน สติสัมปชัญญะของของนางดับวูบลงทันที

“ถานจิวเหมย"

ชายหนุ่มตกใจที่เห็นร่างเล็กหมดสติไปต่อหน้าต่อตา รีบเข้าไปรับตัวนางเอาไว้ อุ้มมานอนบนเตียงที่ตนเพิ่งปูเสร็จ สายตาคมจับจ้องดวงหน้าเล็กไม่วางตา หญิงสาวดูบอบบางเหลือเกิน ใบหน้าเกลี้ยงเกลาซีดเซียวไร้สีเลือด ยามไม่ได้สติเช่นนี้ถานจิวเหมยเหมือนเด็กสาวไร้พิษสง แตกต่างจากยามตื่นที่เอาแต่เถียงเขาตลอดเวลา นางคงเหนื่อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ มือหนาเกลี่ยปอยผมนุ่มอย่างแผ่วเบา

"พักผ่อนให้มาก พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปทำมื้อเช้าให้เจ้าเอง" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาอ่อนโยนเสียจนเจ้าตัวยังนึกประหลาดใจ จิตใจที่เคยมีแต่ความโดดเดี่ยวและโกรธแค้น เมื่อมาอยู่ที่หุบเขาอสรพิษกลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด เสมือนว่าเขาได้กลับบ้าน ได้กลับมายังที่ๆเป็นของตนอย่างแท้จริง