ตอนที่ 1 หุบเขาอสรพิษ

ซานซานนั่งจ้องใบหน้าของตนเองผ่านเงาบนผิวน้ำมาสักพักใหญ่แล้ว ร่างนี้เป็นของนางร้ายนามว่าถานจิวเหมย ในนิยายเรื่อง ย้อนเวลาไปเป็นยอดมารดา แม้จะเคยอ่านนิยายทะลุมิติมามากมาย แต่หญิงสาวก็ยังนึกเหตุผลไม่ออกว่าตนมาทำอะไรที่นี่กันแน่

"อย่าแตะต้องน้ำนั่น"

มือหนาของบุรุษที่ยืนอยู่ข้างๆรีบเข้ามาคว้าข้อมือบางเอาไว้

"ทำไมล่ะ ทีนาย..เอ่อ ท่านยังดื่มน้ำนี่ได้เลย คนอื่นก็คอแห้งเป็นเหมือนกัน" ซานซานรีบแก้แทบไม่ทัน จะต้องไม่ให้คนตรงหน้ารู้เด็ดขาดว่าตนไม่ใช่ถานจิวเหมยตัวจริง

"มันมีพิษ แม่น้ำสายนี้มีพิษงูเจือปนอยู่ ถ้าไม่อยากตายอีกครั้งก็ถอยออกไป"

เมื่อครู่เซี่ยซูเหยียนกวักน้ำเข้าปากไปอึกหนึ่ง รู้สึกถึงพิษงูอันเข้มข้น ซึ่งแตกต่างไปจากพิษทั่วไปที่เขาเคยสัมผัส

"ละ แล้วเหตุใดท่านถึงยังไม่ตายเล่า"

ซานซานตกใจ รีบขยับถอยห่างจากริมฝั่งไปไกล เป็นไปได้อย่างไร หากมีพิษชายหนุ่มก็ต้องตายก่อนนางแล้วน่ะสิ

"ลืมไปแล้วหรือว่าร่างกายข้าสามารถต้านพิษจากสัตว์ทุกชนิดได้"

จริงด้วย! เซี่ยซูเหยียนมีร่างกายพิเศษถึงขั้นที่ว่าดื่มเลือดงูสดๆ ก็ยังไม่เป็นไร ให้ตายสิ! ซานซานเอ้ย! หล่อนเจองานหนักเข้าให้แล้ว

"แต่ว่าข้าหิวน้ำมากเลย" หากไม่มีน้ำกิน นางก็ต้องตายเหมือนกันไม่ใช่หรือ

เซี่ยซูเหยียนกวาดสายตาไปรอบๆบริเวณ พลันดวงตาคู่คมก็สะดุดกับต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง ที่ออกผลเสียเต็มต้น และร่วงหล่นลงบนพื้นหญ้าเป็นจำนวนมากเช่นกัน มีกลุ่มสัตว์ปีกตัวน้อยกำลังจิกกินอย่างเอร็ดอร่อย ชายหนุ่มเข้าไปหยิบมาหนึ่งผล แล้วลองกัดเข้าไป เขาทำหน้านิ่งไปสักพัก จึงหันมาทางหญิงสาวแล้วยื่นเจ้าผลสีขาวในมือให้

"นกพวกนั้นกินผลไม้นี่แทนน้ำ ส่วนสัตว์ประเภทอื่นคงตายเพราะน้ำในแม่น้ำนั่นหมดแล้ว"

ซานซานรีบรับมาแล้วกินเข้าไป นางคลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ รสชาติมันคล้ายกับน้ำกีวีที่ตนเคยกินเลย พอกัดเปลือกที่ห่อหุ้มด้านนอกออก เนื้อด้านในกลับกลายเป็นน้ำรสชาติดีเสียอย่างนั้น

"ถานจิวเหมยระวัง" มือหนาดึงร่างบางหลบไปอีกทาง

"นั่นมันแมงป่องนี่" ร่างเล็กอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นแมงป่องตัวใหญ่ ที่นี่มันดินแดนอสรพิษหรือไงกัน มีแต่สัตว์มีพิษเต็มไปหมด หญิงสาวสังเกตรอบๆแล้วแทบไม่มีสัตว์ใหญ่อยู่เลย เหลือแค่พวกนกกับแมลงเท่านั้น

"หุบเขาอสรพิษ ดินแดนต้องห้ามสำหรับมนุษย์ ที่แม้แต่เซียนยังไม่อยากเข้ามาเหยียบ"

ชายหนุ่มมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก แม้ว่าเขาจะชื่นชอบพวกสัตว์มีพิษ แต่ตนก็ไม่ได้ปรารถนาที่จะอยู่ในรังของพวกมัน

"ท่านต้องล้อข้าเล่นแน่เลย" ซานซานเกลียดและขยะแขยงงูเป็นที่สุด เหตุใดทะลุมิติมาทั้งทีไม่ได้เข้าไปอยู่ในจวนหลังใหญ่ มีอาหารและที่นอนดีๆเล่า นี่นางต้องมากินน้ำจากผลไม้หน้าตาประหลาด หลงทางอยู่กลางหุบเขา แถมต้องคอยระวังตัวจากบุรุษที่เป็นตัวร้ายในนิยายผู้นี้ ไหนยังจะเหล่าอสรพิษพวกนั้นอีก

"ข้าจะออกไปจากที่นี่" หญิงสาวเอ่ยจริงจัง นางต้องออกไปจากป่าบ้าบอนี่ให้ได้

"ดูท้องฟ้าสิ ความมืดกำลังมาเยือนเราต้องหาที่พัก"

"ข้าไม่ไปกับท่าน เราจะแยกกันตรงนี้เลย" หญิงสาวไม่ชอบบุรุษผู้นี้ นิสัยของเขาดูบิดเบี้ยวแล้วน่ากลัวเกินไป เกิดวันดีคืนดี เซี่ยซูเหยียนฆ่าปาดคอนางแล้วดื่มเลือดจนหมดตัวเล่า ปรื๋อ! แค่คิดก็ขนลุกไปหมดแล้ว

"ถานจิวเหมย ไยเจ้าดูเปลี่ยนไป"

ร่างสูงเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย คนตรงหน้าดูไม่เหมือนเดิม แววตาที่ใช้มองเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและเกลียดชัง นางไม่เหมือนตอนที่ยังด้วยกันอยู่ที่หุบเขาหนิงเหอ หรือว่าหญิงสาวจะหมดรักเขาแล้ว สายตารักใคร่เทิดทูนหายไปไหนเสีย ปฏิกิริยาของร่างเล็กทำให้หัวใจชายหนุ่มคันยุบยิบด้วยความไม่ยินยอม

"เปลี่ยนอะไร ข้าก็ยังเป็นถานจิวเหมยคนเดิม เพียงแต่เลิกสนใจท่านแล้วก็เท่านั้น ลาก่อน ข้าจะไปตามทางของข้า" เอ่ยจบซานซานก็เดินจากไป

เซี่ยซูเหยียนบันดาลโทสะ นางถึงกับกล้าเดินไปจากเขา เส้นเลือดบนขมับของชายหนุ่มเต้นตุบๆจนแทบข่มกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ขณะที่ร่างสูงกำลังจะตามถานจิวเหมยไป พลันเสียงร้องอุทานอย่างตกใจก็ดังขึ้นเสียก่อน

"ว๊าย! งูเห่า ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย"

ร่างเล็กรีบวิ่งกลับมาหาชายหนุ่ม กระโดดขึ้นไปเกาะเรือนร่างแข็งแกร่งของเซี่ยซูเหยียนทั้งตัว ปลายมือเรียวเผลอไปแตะหน้ากากเงินจนมันหลุดร่วงลงพื้น แต่นางไม่ทันได้สังเกต เพราะเอาแต่ซุกหน้าลงบนไหล่กว้าง งอแขนงอขาเขย่าร่างอยู่บนตัวเซี่ยซูเหยียนจนเขาถึงกับเวียนหัว

"ลืมตาเถอะ มันไปแล้ว"

สายตาดำสนิทของชายหนุ่มจับจ้องไปยังร่างอวบอิ่มที่เกาะเขาเอาไว้แน่นอย่างเคลือบแคลง นางเปลี่ยนไปมากจริงๆ ถานจิวเหมยคนก่อนไม่กลัวงู จับมันด้วยมือเปล่าด้วยซ้ำไป เหตุใดคนในอ้อมแขนจึงแตกต่างถึงเพียงนี้

ซานซานค่อยๆลืมตาขึ้น สอดส่ายสายตาไปทั่วบริเวณ เมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วจึงยอมหย่อนขาลงพื้น ใบหน้างามแดงขึ้นด้วยความเขินอาย เพิ่งจะทำท่ารังเกียจชายหนุ่มไปแต่กลับกระโดดเกาะเขาเสียแน่น

ทำอย่างไรดี แถวนี้มีแต่งูกับแมงป่องที่นางเกลียดเข้าไส้ เห็นทีว่าการแยกกับบุรุษตรงหน้าจะไม่ใช่ความคิดที่ดีเสียแล้ว

"ว่าอย่างไร ไม่ไปแล้วหรือ" เสียงทุ้มเอ่ยถามร่างเล็กที่ยืนนิ่งไม่ยอมขยับไปไหน

"ข้ามาคิดๆดูแล้ว บางทีท่านอาจต้องการข้า จริงหรือไม่" หญิงสาวจีบปากจีบคอถาม เงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวโตแล้วถึงกับอ้าปากค้าง

หล่อ! หล่อเหลือเกิน หล่อวัวตายควายล้ม นางเข้าใจแล้วว่าทำไมถานจิวเหมยถึงยอมทำงานถวายชีวิตให้ชายหนุ่ม เพราะเขามีรูปเป็นทรัพย์นี่เอง

ได้ยินดังนั้นเซี่ยซูเหยียนถึงกับกลอกตามองบนไปหนึ่งกรุบ สตรีนางนี้แปลกคนจริงๆ บางทีการที่จู่ๆก็มาโผล่ที่นี่ อาจทำให้ถานจิวเหมยเสียสติไปแล้วก็ได้ ดูการพูดการจาและกิริยาท่าทางของนางสิ ช่างดูขัดหูขัดตาเหลือเกิน