บทที่3

เมื่อตกลงกันได้ เธอกับปวินก็พากันกลับขึ้นไปให้คำตอบกับผู้ใหญ่ที่นั่งรออยู่บนบ้าน ซึ่งเป็นจังหวะที่ปองรัก พี่สาวของเธอกลับมาถึงบ้านพร้อมพี่เปรม ซึ่งหากเป็นปกติย่าคงอาละวาดบ้านแตกไปแล้วที่สองคนนั้นไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่เพราะตอนนี้ท่านกำลังยุ่งอยู่กับการเรียกสินสอดให้กับหลานสุดที่รักอย่างเธออยู่จึงละไว้ในฐานที่เข้าใจหนึ่งวัน

“เงินสดห้าล้าน กับทองอีกสิบบาทแม่เห็นว่าเป็นยังไง” ที่ถามเพราะอยากให้ช่วยกันออกความคิดเห็น ซึ่งหากอีกฝ่ายมองว่ามันน้อยไป ทางเขาก็ยินดีที่จะเพิ่มให้ตามเห็นสมควร

“ตอนพ่อแต่งงานกับย่าไอ้เด็กเวรนี่ ได้ยินว่าเงินสดสิบล้าน ทองอีกเกือบยี่สิบไม่ใช่รึ ไอ้เรืองนี่ก็หลานรักของฉันเชียว ลองถ้าไม่เมาแล้วได้หลานพ่อมาเป็นผัว ก็คงไม่แคล้วได้แต่งกับตายศ ลูกชายแม่ณีเจ้าของร้านทองในตลาด” คนได้ฟังเช่นนั้นไม่ได้ว่าอะไรเพราะที่อีกฝ่ายว่ามานั้นเป็นความจริงทุกประการ จากนั้นก็เอ่ยให้คนตรงหน้าเสนอมาได้เลยว่าต้องการสินสอดทองหมั้นเท่าไหร่ เขาในฐานะปู่ของไอ้เด็กเวรนี่ ยินดีจ่ายทุกบาททุกสตางค์เพื่อเรื่องวุ่นวายในวันนี้จะได้จบลงสักที

“อุ๊บ!”

“เป็นไรของเอ็ง”

“จะอ้วก พี่ปอไปเยียบขี้มารึไง เหม็น!” คนถูกถามหน้าม้านด้วยความอายอย่างถึงที่สุดเมื่ออยู่ๆ ก็ถูกตวาดใส่หน้าในช่วงจังหวะที่เธอ กำลังยกน้ำมาให้เขากับปู่ได้ทานให้ชื่นใจ

“จะบ้าเหรอปวิน เป็นกลิ่นน้ำหอมของพี่รึเปล่า ลองดมดูก่อน” กระทั่งขยับหน้าเข้าไปดมก็เป็นอันชัดเจนว่ากลิ่นนี้นี่เองที่มันทำให้เขาเวียนหัวจนเกิดอาการคลื่นไส้ จนในที่สุดก็ทนไม่ได้ ลุกขึ้นวิ่งลงไปอ้วกที่หน้าบ้าน ท่ามกลางสายตาของคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ที่ได้แต่สบสายตากันโดยไม่พูดอะไร

“เอ้า มัวนั่งเฉยอยู่ทำไมนังเรือง ลงไปดูผัวแกเข้าสิไป!”

เพราะย่าสั่งหรอกนะ เธอถึงได้ยอมลุกขึ้นเดินตามพ่อของลูกลงมา ก่อนที่ภาพเขาซึ่งกำลังโก่งคออาเจียนอย่างหนักอยู่บริเวณใต้ถุนของบ้านนั้นมันจะทำให้เธอเริ่มรู้สึกอยาก…

“อุ๊บ หลีก!” สุดท้ายก็กลายเป็นเธอกับเขาแข่งกันอ้วกอยู่หน้าบ้าน โดยมีพี่สาวของเธอกับพี่ชายเขาคอยดูแลไม่ห่าง

“สภาพนั้นจะอยู่ด้วยกันได้จริงเหรอ” เป็นเปรมที่อดไม่ได้ต้องเอ่ยขึ้นก่อนจะลอบมองคนรักด้วยสายตาอ่อนโยน

“เหมาะสมกันออก นิสัยเหมือนกันจนน่ากลัว” แต่ถึงจะเหมือนกันแค่ไหน เธอก็เชื่อว่าพวกเขาจะต้องเป็นคู่ชีวิตที่ดีแน่

งานแต่งจะเกิดขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้าตามฤกษ์สะดวก ซึ่งมันเป็นระยะสองเดือนที่เธอกับพ่อของลูกต้องไปจัดการกับตัวเองให้พร้อม ในส่วนของเธอแทบไม่ต้องทำอะไรมาก แต่ในส่วนของเขานั้น น่าจะเป็นเรื่องหนักหนาน่าดูเลย

“ฉันตั้งใจจะไปบอกเลิกกับนาวเขาวันนี้” นาวหรือวิไล คนรักของเขา ซึ่งตลอดสองปีมานี้อีกฝ่ายเป็นคนรักที่ดีมาก มากเสียจนเขาเริ่มรู้สึกผิดที่ต้องบอกเลิกเธอ แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ควรต้องทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง

“ให้ฉันไปด้วยไหม แต่อันที่จริงนายกับพี่นาวคบต่อกันได้นะ เผื่อว่าอนาคตเราไปกันไม่รอด นายกับเขาจะได้…โอ้ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย!” คนถูกเขกหัวอย่างแรงตวาดขึ้นอย่างโกรธจัด ไอ้เราอุตส่าห์ช่วยหาทางออกให้แท้ๆ ไม่สำนึกบุญคุณกันเลย!

เธอไม่สนด้วยแล้ว!

ทว่าสภาพหลังจากกลับมาจากการไปบอกเลิกคนรักของเขานั้น กลับทำให้เธอต้องตกใจเมื่อได้เห็น ก็ไหนว่าจะไปบอกเลิกกับคนรักดีๆ ไง แล้วทำไมถึงกลับมาในสภาพแบบนี้!

“นี่พี่นาวกระทืบนายเหรอ! บ้าไปใหญ่แล้ว ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย พูดกันดีๆ ไม่ได้รึไง บอกแล้วว่าให้ฉันไปด้วย ผู้หญิงตบกันไม่มีใครว่าหรอก!” ยอมรับว่าโกรธมากจริงๆ กับสภาพของเขาที่ได้เห็นตอนนี้ แบบนี้มันเกินไปไหม! ไม่พอใจอะไรทำไมไม่พูดคุยกันดีๆ เหมือนที่คนเจริญแล้วทำกัน

“พี่ชายของนาวเป็นคนทำ”

แต่แล้วเมื่อได้รับคำตอบจากคนที่เพิ่งถูกกระทืบมา เท้าที่ตั้งใจจะเดินไปที่รถเพื่อขับไปเอาเรื่องแทนให้ก็มีอันต้องหยุดชะงัก เมื่อภาพร่างกำยำของพี่ชายฝ่ายนั้นผุดขึ้นมาในหัว

“อ๊ะ…อ้อ นักมวยเก่าอะเนอะ น่วมเลยดิ” ถ้าเป็นรายนั้นก็สมควรแล้วที่สภาพหมอนี่จะเละกลับมาแบบนี้ ดีแล้วที่เธอไม่ไปด้วย ไม่งั้นอาจมีสภาพไม่ต่างจากเขาก็ได้ใครจะไปรู้

“พรุ่งนี้ปู่ว่าจะจ้างคนให้มารื้อรั้วไม้พวกนี้ออกนะ ส่วนเรือนหอท่านให้มาถาม ว่าย่าเธออยากให้ปลูกในที่ดินของใคร” ทางเขายังไงก็ได้ทั้งนั้น

“ย่าว่าอยากให้ปลูกระหว่างที่ดินของทั้งสองบ้าน จะได้ไม่ต้องมาเถียงกันทีหลัง” ถือว่าเขาเองก็เห็นด้วยในเรื่องนี้ ลูกจะได้วิ่งไปมาได้สะดวก จากบ้านสองหลังที่มีพื้นที่ไร่กว่า พอรวมๆ กันแล้วก็เกือบๆ สี่ไร่ ถือว่าพอดีกับการสร้างบ้านอีกหลัง

“มะรืนไปฝากท้องนะ เดี๋ยวพาไป แล้วนี่มีอาการอะไรไหม เวียนหัว คลื่นไส้ หรืออยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า” คำถามที่ดังขึ้นทำให้เธอลังเลที่จะบอก สุดท้ายก็เลยยั่งเชิงไป

“นายอยากรู้จริงดิ” ท่าทีที่เหมือนจะเป็นห่วงเป็นใยกันหนักหนาของคนตรงหน้า มันทำให้เธอต้องเอ่ยถามออกมาเบาๆ เพื่อความมั่นใจ