บทที่ 4

“อืม”

“ฉันอยากกินไข่เจียว”

“แค่นี่! ก็ไปกินสิ พี่สาวเธอทำอร่อยจะตายไป” ที่รู้เพราะบ่อยครั้งพี่สาวของอีกฝ่ายมักจะชอบแอบเอากับข้าวมาฝากที่บ้านเขาอยู่บ่อยๆ เขาก็เลยพลอยได้ลาบปากไปด้วยคน

“อยากกินไข่เจียวของแม่นวล”

“แม่นวลเหรอ นี่เธอคงไม่ได้หมายความว่า…” คำพูดมากมายของปวินมีอันต้องหยุดชะงักเมื่อคนตรงหน้าแสยะยิ้มพร้อมกับให้คำตอบที่มันทำให้เขาต้องปวดหัวขึ้นมาหน่อยๆ

“แบบที่นายกำลังคิดเลย ไปเก็บไข่แม่นวลมาเจียวให้กินหน่อยสิ นะ ลูกหิว” กลับกลายเป็นความกดดันขึ้นแทบจะทันที เมื่อได้รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว

ห้านาทีให้หลัง

“โอ้ย อีนวล ขอไข่แค่สองฟองเอง ! จะหวงอะไรนักหนาวะ! เดี๋ยวพ่อจับทำต้มยกแ_กแม้ง!” ไม่กี่อึดใจภาพของชายวัยฉกรรจ์ที่ตอนนี้กำลังแย่งชิงไข่กับแม่ไก่ภายในเล้าก็ปรากฎต่อสายตา ซึ่งมันเป็นภาพที่ทำให้เรืองฤดีอารมณ์ดีที่ได้เห็น ก่อนที่เธอจะแสร้งหุบยิ้ม เมื่อคนที่หายเข้าไปในเล้าไก่นานกว่าสิบนาทีกลับออกมาอีกครั้ง ในสภาพสะบัดสะบอมไปทั้งตัว

“เอาไปเจียวให้ด้วยสิ ขอกรอบๆ แต่ไม่ใส่ต้นหอมนะ ลูกไม่ชอบกิน” ลูกหรือแม่ของลูกกันแน่ อย่าให้รู้เชียวว่าหล่อนจงใจแกล้งกัน เพราะถ้ารู้ รับรองว่าเขาเอาคืนยิ่งกว่านี้แน่!

คอยดู!

ปวินขับรถพาเธอเข้าเมืองมาฝากท้องตามวันเวลาที่เขาได้บอกไว้ ซึ่งตลอดการตรวจนั้นเขาแทบไม่ยอมละสายตาไปจากหน้าจอ ซึ่งตอนนี้กำลังแสดงให้เห็นชีวิตน้อยๆ เลยสักนิด

“หล่อเหมือนพ่อไม่มีผิด” พูดไปนั่น ลูกมีขนาดแค่สามเซนจะมารู้ได้ยังไงว่าหล่อเหมือนเขา มันต้องเหมือนเธอสิย่ะ!

“สวยเหมือนแม่ต่างหาก!” เธอเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้าหลบสายตาคมเข้ม ที่กำลังจ้องกันอย่างไม่วางตา

จนเมื่อฝากท้องเสร็จเขาก็ยังใจดีพาเธอแวะทานข้าวกลางวันในห้างแถวๆ นั้นกว่าจะกลับถึงบ้านก็เย็นย่ำไปแล้ว

“เป็นยังไงบ้างไอ้ปวิน หนูเรือง ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมลูก” และก็เป็นปู่ของเขาที่เอ่ยถามกันขึ้นเมื่อพบหน้าที่ระเบียง

ยอมรับว่าท่านเองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน ที่จากนี้บ้านที่เคยเงียบสงบจะมีเด็กๆ วิ่งไปมา คิดมาถึงตรงนี้ก็อดที่จะคิดถึงภรรยาคู่บุญที่จากไปไม่ได้ อีกฝ่ายเองก็คงมีความสุขไม่ต่างกันแน่ หากยังมีชีวิตอยู่

“แข็งแรงดีปู่ แต่แม่ตัวเล็กไปหน่อย คงต้องบำรุงให้มากกว่านี้ ตอนคลอดจะได้ไม่เกิดปัญหา” ท่านพยักหน้าอย่างเข้าใจ และไม่ลืมกำชับหลานชาย ว่าจากนี้ให้ดูแลลูกเมียให้ดี

“ถ้างั้นฉันกลับนะ แล้วก็…ขอบคุณที่อุตส่าห์ขับรถพาไปฝากท้อง” เธอรอจนอีกฝ่ายพยักหน้าให้ถึงได้เดินกลับมาที่บ้านของตัวเอง ซึ่งตอนนี้มีย่าและพี่สาวนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ

“เป็นยังไงบ้างเรือง”

“ปลอดภัยดีค่ะ ว่าแต่ทำไมพากันมานั่งอยู่ตรงนี้ รอเรืองเหรอ” หนนี้เป็นพี่สาวของเธอที่ขยับลุกก่อนจะเดินมาหา

“พ่อโทรมา เห็นว่าอีกสามวันจะแวะมาเยี่ยม” บุคคลที่เธอเกือบๆ จะลืมไปแล้วว่ายังมีลมหายใจอยู่บนโลกนี้ทำให้เธอต้องหันไปมองย่าซึ่งท่านเองก็คงรู้สึกไม่ต่างอะไรกับเธอ

ว่ามันแปลก ที่คนๆ นั้นอยู่ๆ ก็เกิดคิดถึงเธอกับพี่ขึ้นมาทั้งๆ ที่ตลอดเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมานั้น เขาแทบไม่เคยแวะมาเยี่ยม หรือถามไถ่ความเป็นอยู่ของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว จะมีบ้าง ก็แค่โทรมาตอดขอเงินย่าเป็นครั้งคราวก็เท่านั้น

“เขาว่าไงคะ คงไม่ได้คิดจะแวะมาเยี่ยมเฉยๆ หรอกใช่ไหม” เชื่อว่าการของพ่อ จะต้องมีอะไรแอบแฝงอย่างแน่นอน

“มันไม่ว่าไง บอกแค่เดี๋ยวค่อยคุยกันตอนเจอหน้า แต่ช่างเถอะ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ จะไม่มีใครมาวุ่นวายกับพวกแกได้ทั้งนั้น” ต่อให้ไม่มีย่า เธอคนหนึ่งล่ะที่จะไม่มีวันยอมให้ผู้ชายคนนั้น เข้ามาวุ่นวายในชีวิตของเธอกับพี่สาวเหมือนกัน!

ไม่กี่วันหลังจากนั้น พ่อและครอบครัวใหม่ของท่านอันประกอบไปด้วยแม่เลี้ยงที่อายุมากกว่าพี่สาวเพียงสี่ปี พร้อมกับลูกติดอีกสองคน ก็พากันยกโขยงมาเยี่ยมเยียนกันถึงที่บ้าน ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่เรืองฤดีได้เห็นอีกฝ่ายตัวเป็นๆ หลังจากที่ได้เห็นผ่านรูปถ่าย ที่แม่เอาให้ดูก่อนที่ท่านจะเผาทิ้ง