Episode 1 แต่งงานกับฉันนะ [7/7]

‘เปลืองไฟ มาทำที่ห้องมิลแหล่ะดีแล้วจะได้ช่วยชาติประหยัดพลังงาน’

“ยัง”

“มิลเล่! เดี๋ยวก็ปวดท้องอีกหรอก” เขาตำหนิหน้าดุ

แปะ!

หน้าผากขาวถูกดีดเบาๆ แต่ด้วยความขาวของฉันกลับทำให้มันขึ้นสีแดงจางๆ ซะงั้น แต่มันก็ไม่เท่ากับความเจ็บที่ตามมา ฟีฟ่าชอบดุเวลาที่ฉันทานข้าวไม่ตรงเวลาเป็นประจำ เขารู้ว่าฉันมีปัญหาแน่ถ้าโรคกระเพาะกำเริบ

“โอ๊ย! เจ็บนะ”

มือเรียวลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ และฟังคำบ่นของคนตัวสูงไปด้วย“บอกกี่ครั้งแล้ว ทำไมไม่จำสักที”

“ก็มันทำงานเพลินๆ อ่ะ เลยลืมเวลา” บอกพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง

“งั้นรีบไปแต่งตัวเลย”

“เหมียว...”

เสียงมัสตาสดังขึ้น มันคลอเคลียขาแกร่งอย่างออดอ้อนทำราวกับว่าอยากเรียกร้องความสนใจจากฟีฟ่า เพราะเขามัวแต่สนใจฉันไม่เล่นกับมันเหมือนทุกครั้ง

“ว่าไงครับตัวป่วน แม่หนูยังไม่เอาข้าวให้กินใช่ไหม?”

มัสตาสถูกอุ้มขึ้นมาในอ้อมกอดของฟีฟ่า นิ้วเรียวยาวสะกิดที่จมูกสีชมพูของมันเบาๆ

“เหมียว...”

“เหอะ กับผู้นี้อ้อนใหญ่เลยนะ” ฉันพูดอย่างหมั่นไส้

ทุกครั้งที่ฟีฟ่ามาที่ห้องมัสตาสแทบจะไม่อ้อนฉันด้วยซ้ำ เอาแต่คลอเคลียคนตัวสูงทั้งวัน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเลี้ยงมันกันแน่

“ไปแต่งตัว”

คนตัวสูงขึ้นเสียงแยกเขี้ยวใส่คนที่ยังไม่เข้าไปแต่งตัว ถ้าอยู่ต่ออีกนิดเขาคงจับฉันทุ้มลงกับพื้นแน่ๆ

“รับทราบ!”

ฉันรีบเดินเข้าไปในห้องและแต่งตัวอย่างรวดเร็ว พอฟีฟ่าพูดถึงข้าวเที่ยงฉันก็ชักจะหิวขึ้นมาแล้วสิ พอเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าฟีฟ่ากำลังมองดูเจ้ามัสตาสที่ทานอาหารเม็ดอย่างมูมมาม สายตาของเขามองดูแมวน้อยที่กินอาหารพร้อมกับรอยยิ้ม ...เขาคงหลงในความขี้อ้อนของมัสตาสเข้าให้แล้ว

“วันนี้พ่อจะพาแม่เขาออกไปข้างนอกนะ อยู่บ้านอย่าทำของรกนะ” คนที่สมอ้างเป็นพ่อของมาสตาสลูบหัวมันอย่างเอ็นดู

“เสร็จแล้วค่ะ”

ฟีฟ่ามองไปยังต้นเสียงฉันเห็นสายตาดุๆ ปนตำหนิของเขาแล้วก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ นี่ฉันคิดว่าตัวเองแต่งตัวเร็วแล้วนะ หยิบอะไรได้ก็ใส่ๆ มา หน้าก็โปะแค่แป้งบางๆ เติมปากด้วยทินนิดหน่อย เร็วกว่านี้ก็เดอะแฟรชแล้ว

“ไปใส่กางเกงขายาว”

“ทำไม?” ฉันถามก่อนจะก้มมองชุดที่ตัวเองใส่

“ห้องซ้อมมีแต่ผู้ชาย ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้”

นั่นคงเป็นเหตุผลหนึ่งที่เขาอยากให้ฉันใส่เสื้อผ้าที่มิดชิด ครั้งหนึ่งเขาหลุดปากออกมาว่า ‘หวง’ และคำพูดสั้นๆ มันก็ทำให้ฉันใจเต้นแรงแทบบ้า ขนาดแฟนฉันยังไม่เคยบอกแบบนี้เลย ใจดวงน้อยของฉันบางลงทุกครั้งที่เขาพูดหรือแอ๊บเนียนปล่อยไก่ด้วยประโยคหวานๆ เอ๊ะ หรือที่จริงเขาตั้งใจพูดกันแน่

“ก็ได้”

“เฮ้อ... ทำไมชอบอ่อย” ฟีฟ่าพ่นลงหายใจพร้อมกับพึมพำเบาๆ

ฉันไม่แน่ใจว่าเขาพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้สนใจถามด้วยต้องรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่คุณชายฟีฟ่าจะงับหัวเอา

“พอใจยัง?”

ฉันกลับมาอีกครั้งด้วยชุดที่มิดชิดกว่าเดิมคือ กางเกงยีนขายาว แต่ยังเป็นเสื้อตัวเดิม

พรึบ!

“ใส่เสื้อคลุมด้วย”

ฟีฟ่าโยนเสื้อแจ๊กเก็ตหนังของเขาให้สวมทับเสื้อแขนกุดไหมพรมสีฟ้าอ่อน

“งื้อ... ผมยุ่งหมดแล้ว”

ฉันดึงเสื้อตัวนั้นออกอย่างหงุดหงิด ถึงมันจะเป็นเสื้อคอปีนที่ไม่ได้โชว์เนินอก แต่ด้วยความรัดของผ้าไหมพรมกลับเน้นให้เห็นส่วนที่ยื่นออกมาจากตัวฉันอย่างชัดเจน ฉันสวมมันอย่างไม่อิดออด

“หึ ไปกันได้แล้ว”

แขนแกร่งโอบรอบลำคอรั้งให้ร่างเล็กเข้าใกล้แล้วเดินออกไปจากห้องไม่รู้ว่าเขาอยากจะฆ่าฉันหรือไงกันถึงได้รัดคอฉันแน่นขนาดนี้

“โอ้ย เดี๋ยวเราก็ขาดใจตายหรอก”

ความจริงแล้วฉันไม่ได้กลัวตัวเองขาดใจตายหรอก แต่กลัวฟีฟ่าได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยที่เต้นโครมครามต่างหาก แถมกลิ่นกายของเขายังทำให้เคลิบเคลิ้มอีกต่างหาก

...เขาชอบสะกดจิตฉันอยู่เรื่อยเลย