Episode 1 แต่งงานกับฉันนะ [2/7]

“เธอนั่นแหล่ะ” ผมย้ำ

“เราหรอ?”

ดวงตากลมโต และคิ้วเรียวเลิกขึ้นพร้อมกับที่นิ้วชี้เรียวเล็กชี้เข้าหาตัวเอง

ผมรู้สึกว่า เธอเองก็ลอบสำรวจผมเช่นกันสายตาคู่สวยค่อยๆ ไล่มองใบหน้าหล่อเหลาของผมจากคิ้วเข้มได้รูป ดวงตาคม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาหยักได้รูปสีธรรมชาติ แม้กระทั่งรูปร่างสูงใหญ่ บางทีผมอาจจะคิดมากไปว่าเธอพินิจไปถึงภายใต้ชุดนักศึกษาถูกระเบียบที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่แน่นฟิตของผม ...อืม โทษที ผมอาจจะหลงตัวเองมากเกินไป

“ใช่... เธอชื่ออะไรอ่ะ”

อืม... คงไม่เป็นไรใช่ไหมถ้าจะทำนอกเหนือคำสั่งของรุ่นพี่

“เอ่อ... ‘มิลเล่’ ค่ะ”

ปากจิ้มลิ้มขยับเอ่ยชื่อตนเอง สายตาคมมองตามริมฝีปากสีชมพูธรรมชาติเสียงหวานนั้นสะกดผมให้อยากฟังเธอพูดอีก

...ทำไม... ปากน่าจูบจังเลยวะ... ผมเผลอคิดไม่ดีช่วงขณะทั้งที่พึ่งเจอกันเป็นครั้งแรกแท้ๆ ...ใจเย็นๆ นะไอ้ ‘ฟีฟ่า’

“เร็วๆ ดิวะ มัวทำอะไรอยู่!” เสียงรุ่นพี่ที่ผมรับคำสั่งดังขึ้นทำให้นึกถึงสิ่งที่ต้องทำ

ฟุบ!

“เฮ้ย! นายทำอะไรเนี่ย? ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะ”

ผมทิ้งตัวลงนั่งคุกเขาลงตรงหน้าเธอ มิลเล่ละเลิกละลั่นด้วยความตกใจเธอพยายามดึงแขนบังคับให้ผมลุกขึ้น ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้หน้าแดงขนาดนั้น ผมคว้ามือเล็กทั้งสองข้างของเธอไปกุมเอาไว้อย่างถือวิสาสะก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าครั่ง

“แต่งงานกับฉันนะ!”

“หะ!”

คนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองเราทั้งสองทันที ผมเดาว่าหัวใจของคนที่ผมกุมมือไว้ก็เต้นแรงไม่ต่างจากผม ทำไมผมถึงรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าก็ไม่รู้

“พูดดังๆ หน่อย กูไม่ได้ยิน!”

ทั้งผมและเธอหันไปมองยังต้นเสียงก็พบว่ามีรุ่นพี่กำลังยืนอมยิ้มกอดอกพิงต้นไม้อยู่ ถึงกระนั้นรุ่นพี่ยังไม่พอใจที่เสียงไม่ดังพอ แต่นี่ก็ตะโกนคอแทบแตกแล้วนะ ผมสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะพูดประโยคเดิมซ้ำอีกครั้ง

“แต่งงานกับฉันนะ! มิลเล่!”

“ที่แท้ก็โดนรุ่นพี่ให้มาทำเรื่องพิเลนๆ แบบนี้นี่เอง ฉันตกในแทบแย่ นึกว่าจะได้สามีจริงๆ เสียอีก” คนตัวเล็กพูดติดตลกจนผมเผลอยิ้มตามรอยยิ้มหวานของเธอ

“รับฉันเป็นสามีด้วยนะ!” ผมบอกพร้อมกับยิ้มกว้าง

“หะ!” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง และปากเล็กอ้าด้วยความตกใจ

เมื่อกี้ผมรู้ตัวดีว่าตัวเองพูดอะไรออกมา แวบหนึ่งของความคิดที่ผ่านเข้ามาในสมองมันบอกว่าคนตรงหน้าคือ รักแรกพบของผม อาจจะฟังดูไร้สาระไปหน่อย ทั้งที่ยังไม่รู้จักกันเลยแต่ผมรู้สึกดีกับเธออย่างน่าประหลาด ...หรือเธอจะเป็นคนที่ผมเฝ้ารอมาตลอด

“ฮ่าๆ ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้มั้ง”

เสียงหวานดึงสติของผมกลับมา มิลเล่หัวเราะกลบเกลื่อนความเขินอายแล้วพูดกับผมที่ดูเหมือนจะจริงจังเกินการแสดงไปหน่อย

“ตกลงเถอะนะ ไม่งั้นเราไม่ได้ลายเซ็นรุ่นพี่แน่ๆ”

ผมยังคงส่งยิ้มให้เธออย่างเปิดเผยพร้อมกับบีบมือเล็กที่นุ่มนิ่มเบาๆ พรางคิดในใจ อืม... ถ้าได้จับแบบนี้ทุกวันก็คงจะดีไม่น้อย

“ฮ่าๆ ตกลงก็ได้ สงสารนายจัง”

“พูดดังๆ ให้รุ่นพี่เราได้ยินด้วย”

“ตกลงค่ะ!” เธอทำตามคำของร้องของผม

แปะๆ

เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วบริเวณจนมิลเล่ขำออกมา “มันเป็นแค่เรื่องล้อกันเล่นค่ะ ไม่ต้องยินดีกับเราขนาดนั้นก็ได้”

“ว่าที่เจ้าบ่าว สวมแหวนให้ว่าที่เจ้าสาวด้วย!” รุ่นพี่คนเดิมสั่ง

“หะ! มีสวมแหวนด้วยหรอ?” เธอพูดขำๆ

ผมไม่ได้ตอบคำถามของสาวน้อยตรงหน้า แต่ค่อยๆ บรรจงสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้กับเจ้าสาวของผม

“เราจองแล้วนะ” ผมพึมพำเบาๆ

“ว่าอะไรนะ เราไม่ได้ยิน”

“อ๋อ... เปล่า”

ผมปฏิเสธก่อนที่จะกดจูบลงบนแหวนลงเล็กที่ติดอยู่กับนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ

“เฮ้ย!”