EP 2 : จัสมิน

EP 2 : จัสมิน

เมฆวางถุงที่บรรจุกล่องอาหารลงกับพื้นฟุตบาทก่อนจะหยิบหมวกกันน็อกมาสวมลงบนศรีษะเล็กของจัสมิน

“เอ่อ..”

“ใส่ไว้เถอะ ลมมันแรง เดี๋ยวผมเธอจะยุ่ง”

เมฆบอกเช่นนั้นก่อนจะเลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้พร้อมกับปรับสายล็อกหมวกกันน็อกให้คนตัวเล็ก อาจเป็นเพราะเขามัวแต่ตั้งใจปรับสายล็อกเลยไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้แก้มของเขาแทบจะชนกับจมูกของจัสมินแล้ว

เธอได้กลิ่น..หอมจางๆ จากตัวเขาอีกต่างหาก

“อ่า..ขอบคุณค่ะ”

เมฆไม่ได้ใส่ใจกับคำขอบคุณของเธอเลยสักนิด ขาแกร่งก้าวคร่อมรถจักรยานยนต์คันใหญ่ที่เรียกทั่วๆ ไปว่าชอปเปอร์ ก่อนจะหันมาหาสาวน้อยที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่

“ขึ้นมาสิ่”

“เอ่อ..”

“ออ โทษที ฉันไม่คิดว่าจะมีใครมาซ้อนมอไซน์ฉันน่ะ เลยให้ช่างทำเบาะเล็กไปหน่อย”

เมฆขยับก้นไปอีกนิดเพื่อเหลือที่ไว้ให้คนตัวเล็กพอที่จะนั่งได้ แต่มันก็ยังน้อยนิดจริงๆ นะ จัสมินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าก้นกะละมังของเธอจะสามารถนั่งลงไปหมดรึเปล่า

ความจริง.. มันเป็นการบอกเธอกรายๆ ว่า เขายังไม่มีแฟน..

“ฝากหยิบถุงอาหารด้วย”

จัสมินทำตามคำของของชายหนุ่มก่อนจะยื่นให้คนที่นั่งรออยู่บนรถคันใหญ่

“นั่งได้ไหม?”

“ดะ ได้ค่ะ”

ไม่ได้ก็คงต้องได้แล้วล่ะ ก็นั่งลงไปขนาดนี้ถึงมันจะเหลือพื้นที่เพียงนิดเดียวก็เถอะ ถึงจัสมินจะอยากกระโดดลงรถแล้วเปลี่ยนใจไปขึ้นรถเมล์ก็ตาม

“ขยับมาอีก”

“คะ?”

นี่เขาพูดเบาเกินไปหรอ? เมฆพ่นลมหายใจหนักๆ พร้อมกับส่ายหัวเบาๆ จากนั้นก็ดึงมือนุ่มของคนตัวเล็กเท้าหาตัวส่งผลให้พื้นที่ตัวส่วนหน้าของเธอแนบชิดไปกับแผ่นหลังแกร่ง

“ว้าย!”

“กอดไว้ จะได้ไม่ร่วงลงไปให้รถบรรทุกเหยียบจนเละไปกับถนน”

เมฆสั่งหลังจากที่คนตัวเล็กกอดเอวเขาแน่นดีแล้ว จัสมินได้แต่ทำตาปริบๆ

“พูดซะเห็นภาพเลยนะคะ ว้าย!”

จังหวะที่เธอกำลังพูดคนตัวสูงก็กระชากรถออกไปทำให้เธอตกใจกอดเขาแน่นกว่าเดิมอีก

“บอกให้กอดแน่นๆ ไง ฉันไม่ถือว่าเธอลวนลามฉันหรอกนะ”

คนตัวสูงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะหันไปสนใจกับถนนและรถลาตรงหน้า ไม่นานสองร่างที่แทบจะหลอมละลายเข้าด้วยกันก็มาถึงที่หมาย

“จอดตรงนี้แหล่ะค่ะ”

“เธอพักที่นี่หรอ?”

ชายหนุ่มถามพร้อมกับตั้งใจปลดล็อกหมวกกันน็อกที่รัดคางแหลมเอาไว้

“ค่ะ”

“เธอชื่ออะไร?”

เมฆถามทั้งที่ยังไม่ยื่นถุงอาหารให้เธอ แต่มือเล็กที่จะคว้าถุงนั้นเอาไว้กลับต้องชะงัง คิ้วเรียวยาวขมวดชนกันเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ

“จัสมินค่ะ ฉันชื่อจัสมิน”

‘หนูชื่อจัสมินค่ะ’

เสียงใสกังวานดังอยู่ในโสตประสาทของชายหนุม เสียงของเด็กหญิงผมเปียในชุดโรงเรียนประถมคนนั้น หัวใจดวงโตเต้นโครมครามราวกับกลองหนังที่มีคนเอาไม้มาตีรัวๆ

“จัสมิน..?”

“หืม? มีอะไรรึเปล่าคะ”

หญิงสาวถามด้วยความแปลกใจ เพราะอยู่ๆ คนตัวสูงก็เรียกชื่อเธอ

“อ๋อ.. เปล่าๆ แค่..ชื่อเหมือนคนที่ฉันรู้จักน่ะ”

จะใช่คนเดียวกันหรือไม่..? จะใช่เด็กคนนั้นรึเปล่า..?

คำถามมากมาผุดขึ้นมาในสมองของเมฆเต็มไปหมด เขาทำอะไรไม่ถูก หากเป็นเด็กคนนั้นจริงๆ เขาจะทำยังไงดี เขาจะทำยังไงกับคนตัวเล็กตรงหน้าดี

“อ๋อ.. ค่ะ แล้วชื่อของ..”

นิ้วชี้เรียวยาวชี้ไปที่ตัวชายหนุ่มพร้อมกับในหน้าหวานที่ทำราวกับสงสัยเสียเต็มประดา

“ฉันชื่อเมฆ น่าจะเป็นพี่เธอ..ล่ะมั้ง”

“งั้นหนูเรียกว่าพี่เมฆแล้วกันนะคะ”

หญิงสาวเจ้าของใบหน้าหวานยิ้มให้กับชายหนุ่มตรงหน้า แต่เขากลับไม่ยอมยิ้มให้เธอ ช่างเป็นคนที่ไม่มีมนุษยสัมพันธ์เสียนี่กระไร

“อืม”

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”

“ให้ฉันถือขึ้นไปส่งไหม?”

“เอ่อ.. ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูถือขึ้นไปเอง”

เธอจะรู้ตัวไหม? ว่าเผลอแทนตัวเองว่าหนูสองครั้งแล้ว แต่ก็..น่ารักดี

เมฆเองก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรและยื่นถุงอาหารให้เธอแต่โดยดีด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

เธอรับถุงอาหารมาพร้อมกลับกล่าวขอบคุณเขาอีกครั้งมือเล็กก็พนมมือไหว้อย่างนอบน้อม เมฆเองก็เพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น

หลังจากที่ล่ำลากันเรียบร้อยแล้วคนตัวเล็กก็หมุนตัวเดินเข้าไป และกดลิฟซึ่งก็รอไม่นาน ก่อนที่เธอจะเดินหายเข้าไปในลิฟและประตูก็ปิดลง

ร่างสูงที่ยังไม่ขับรถกลับไปรีบเดินมาที่ลิฟอย่างรวดเร็ว เขาหยุดยืนที่หน้าลิฟตัวใหญ่จ้องมองตัวเลขที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามชั้นที่ลิฟเคลื่อนตัวผ่าน จนมันหยุดที่

..ชั้น 18 ..

เสียงหัวเราะเบาๆ บ่งบอกถึงความพอใจของคนตัวสูง หลังจากนั้นเขาก็เดินออกไปจากคอนโดมิเนียมสุดหรู ก่อนจะบึ่งรถออกไปทันที

..คงได้เจอกันอีกแน่ๆ ..จัสมิน..

เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าเธอคือคนเดียวกับเด็กผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า..