EP 3 : พี่ชายขนมหวาน [1]

EP 3 : พี่ชายขนมหวาน

ชิงช้าที่แกว่งไกวช้าๆ โดยเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ในชุดโรงเรียนประถมเอกชนชื่อดังในย่านนี้ดังเหมือนกับเข็มนาฬิกาที่เดินไปเรื่อยๆ ดวงตากลมโตก้มมองพื้นหญ้า ใบหน้าเศร้าสร้อยไม่เหมาะกับเด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักน่าชังเลยสักนิด

‘หวัดดี เธอชื่ออะไร?’

เด็กหญิงผมเปียเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มในชุดมัธยมศึกษา ชายเสื้อที่หลุดลุ่ยบ่องบอกถึงความไม่มีระเบียบทำให้สาวน้อยไม่ไว้ใจที่จะคุยกับเขา

..พ่อสอนว่า ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า

‘เอ่อ ..ฉันเห็นเธอนั่งตรงนี้ทุกวันเลย’

เด็กหนุ่มวัยไม่ถึงสิบห้าปีรู้สึกหน้าเสียเล็กน้อยที่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เขาจึงแก้เขินโดยการนั่งลงชิงช้าอีกตัวข้างๆ เธอ เขาลูดซิบของกระเป๋านักเรียนช่องเล็กที่มีของบางอย่างที่อาจทำให้เธอยอมคุยกับเขา หยิบมันออกมาและยื่นให้เธอ

‘อ่ะ ฉันให้’

‘ให้หนูจริงหรอคะ?’

เด็กหญิงเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจพร้อมกับดวงตากลมโตที่มองขนมห่อเล็กกับใบหน้าอมยิ้มของเด็กชายคนนั้นสลับกันไปมา

‘จริงสิ’

‘ขอบคุณค่ะ’

เธอพนมมือไหว้ก่อนจะหยิบมันมาแกะซองแล้วส่งเข้าปากเล็กอมชมพู รสชาติหวานๆ ของช็อกโกแลตที่เคลือบอยู่บนแอลมอลละลายในปากช้าๆ เมื่อเธอเคี้ยวมันความหอมของแอลมอลเม็ดโต ผสมเข้ากับช็อกโกแลตทำให้ได้รสสัมผัสที่หอม ละมุน ทำให้เธอติดใจ ส่งมันเข้าปากอีกเป็นชิ้นที่สอง

‘มีเรื่องไม่สบายใจหรอ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น’ เขามองดูภาพที่ไม่สมบูรณ์นั้น

..เธอดูมีความสุขกับรสขนม แต่ก็มีบางอย่างในใจที่ทำให้เธอยิ้มไม่เต็มที่

‘คุณแม่ของหนูไม่ค่อยสบายค่ะ’ เด็กสาวยอมบอก

‘อ๋อ’ เขาพยักหน้าเข้าใจก่อนที่เธอจะเล่าต่อ

‘ท่านไปนอนที่โรงพยาบาลหลายเดือนแล้ว ไม่ยอมกลับมานอนที่บ้านสักที’

‘เดี๋ยวคุณแม่ก็กลับ ..เราชื่ออะไรหรอ?’ เขาไม่รู้ว่าอาการของคุณแม่ของเด็กหญิงคนนี้ร้ายแรงแค่ไหนแต่ก็พูดเพื่อให้เธอคลายกังวล

‘มีอีกสักชิ้นไหมคะ’ เธอรู้สึกว่าทานขนมหวานแล้วทำให้จิตใจของเธอค่อยๆ คลายความทุกข์ลงได้บ้างจึงเอ่ยขอเขาเป็นชิ้นที่สอง

‘กินแล้วก็บอกชื่อตัวเองมาด้วย’

เขายื่นขนมอีกซองให้เธอ หนึ่งซองมีสองชิ้นเธอทานมันหมดในเวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ขนมที่เขากะว่าจะเก็บไว้กินตอนทำการบ้านโดนเด็กหญิงตัวน้อยฮุบไปเสียเกือบหมด

‘..หนูชื่อจัสมิน แล้วพี่ละคะ ชื่ออะไร?’

‘เรียกฉันว่าพี่ชายแล้วกัน’

จัสมินพยักหน้าอมยิ้มหน่อยๆ เธออยากมีพี่ชาย เห็นเพื่อนที่โรงเรียนมีพี่ชายคอยดูแลแล้วก็เกิดอาการอยากมีกับเขาบ้าง แต่เธอเป็นลูกสาวคนเดียวในบางครั้งก็แอบเหงาที่ต้องเล่นคนเดียว ถ้ามีพี่น้องเวลาเล่นอะไรจะได้มีเพื่อน และคงสนุกกว่าเล่นคนเดียวแน่ๆ

‘ทำไมเรายังไม่กลับบ้านอีกเนี่ย เย็นมากแล้วนะ’ เขาถามเพราะเธอเอาแต่สนใจขนมในมือ

‘หนูรอพ่อมารับค่ะ’

‘อ๋อ ..งั้นพี่นั่งเป็นเพื่อนแล้วกันนะ เอาขนมอีกไหม?’ เด็กหนุ่มยื่นขนมอีกชิ้นให้เธอ

‘มีอีกหรอคะ?’ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น

‘ขอบคุณค่ะ’ จัสมินยกมือไหว้ขอบคุณพร้อมกับอาการลิงโลด เธอฉกขนมที่อยู่ในมือของ ‘พี่ชายขนมหวาน’ ที่เธอตั้งชื่อให้เขามาแกะห่อแล้วส่งเข้าปากเล็กอย่างมีความสุข

‘หึๆ เด็กน้อย’ มือที่ใหญ่กว่ามือเธอลูบศีรษะของจัสมินอย่างเอ็นดู

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของความผูกพันเล็กๆ กับพี่ชายในชุดมัธยมต้น และทุกเย็นหลังเลิกเรียนก็เป็นเวลาที่เธอจะได้กินขนมอร่อยๆ มันกลายเป็นของที่พี่ชายต้องมีไว้ติดกระเป๋าตลอด ทุกครั้งที่พ่อของเขาไปต่างประเทศ สิ่งเดียวที่เขาจะขอจากท่านคือขนมอร่อยๆ เท่านั้น เพื่อมาบรรณาการแก่สาวน้อยกินจุคนนี้

‘พี่มาแล้ว ..รอนานไหม?’

‘ไม่นานค่ะ’