EP 1 ‘ของอร่อยมีไว้พุ่งชน’[3/3]

‘ไม่อ้วนหรอกค่ะ’

เด็กหญิงผมเปียมีความสุขทุกครั้งในการกินขนมที่เขานำมาให้เธอในแต่ละวัน ปากเล็กสีชมพูธรรมชาติขยับหมุบหมิบเวลาได้กินของอร่อย ..ใบหน้าเปื้อนยิ้มยังตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาเสมอ

...และสิ่งนั้นทำให้เขาตัดสินใจเรียนคหกรรมศาสตร์ อยากเป็นเชฟก็เพราะเด็กน้อยในวันนั้น

หวังว่าวันหนึ่ง... ถ้าหากเจอเธออีกครั้ง จะได้ทำอาหารอร่อยๆ ให้เธอกิน

ตั้งแต่วันนั้น.. เขาก็ต้องมีขนมติดกระเป๋ามาที่สนามเด็กเล่นในยามเย็นของทุกวันหลังเลิกเรียน เด็กน้อยผมเปียที่กินจุคนนั้น ยิ้มให้กับขนมที่เธอได้รับจากเขาเสมอ..

“มองอะไรอยู่หรอลูก?”

เมฆาสะดุ้งเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงอบอุ่นของป้านิ่ม ราวกับเขากำลังแอบทำเรื่องบางอย่างแล้วโดนคนจับได้ ป้านิ่มมองตามสายตาของหลานชาย ก่อนที่เมฆาจะเบือนหน้าจากจุดโฟกัส

“อ๋อ เปล่าครับ”

“มองหนูคนที่นั่งมุมร้านตรงนั้นหรอ?”

“เปล่าครับ” เมฆาเดินเลี่ยงออกมายังห้องครัวที่เป็นสถานที่ทำงานของเขา หลังจากเลิกคลาสทุกวันเขาจะมาช่วยป้านิ่ม ที่เป็นพี่สาวแท้ๆ ของแม่ที่เปิดร้านอาหารกึ่งคาเฟ่เล็กๆ อยู่ที่ย่านใจกลางเมืองเสมอ

“เธอน่ารักดีนะ เธอเป็นคนที่ป้าให้มารีวิวร้านเราน่ะ เพจเธอมีคนติดตามเป็นล้านเลยนะ”

“ชื่อเพจอะไรหรอครับ”

เมฆาเผลอถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว

“แน่ะ! จับได้แล้ว ไหนบอกว่าไม่สนใจไง”

“ถามไปงั้นแหละครับ”

มือหนาเอื้อมมาหยิบเสื้อยูนิฟรอมของเชฟขึ้นมาสวมแทนเสื้อแจ็คเก็ตหนัง

“อะๆ ๆ บอกก็ได้ ชื่อเพจว่า ของอร่อยมีไว้พุ่งชน ไง”

“อ๋อ.. เคยผ่านตาอยู่ครับ”

เขาพอจะผ่านตามาบ้าง แต่ก็ไม่ได้สนใจถึงขั้นติดตามเพจ ใบหน้าหล่อยังคงไม่หันมองผู้เป็นป้า

“ฝากทำอาหารให้หนูคนนั้นสักสองอย่างหน่อยนะเมฆ ให้น้องเขาเอากลับไปกินที่บ้าน”

“ครับ”

“งั้นทำงานไปนะ ป้าไม่กวนละ”

ป้านิ่มเดินออกไปแล้ว เขาพ่นลมหายใจยาวๆ แล้วจึงลงมือทำอาหารตามคำสั่งของท่าน หลังจากที่พุงกางกับอาหารตรงหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จัสมินก็เก็บอุปกรณ์ใส่กระเป๋าเป้ ในขณะนั้นก็มีกล่องอาหารวางคตงหน้าเธอ

“อุ้ย ขอบคุณค่ะ ที่จริงไม่ต้องก็ได้นะคะ ฉันเกรงใจ”

ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มหวานพร้อมกับปฏิเสธพอเป็นมารยาท แต่ในใจของเธอนั้นกลับคิดว่า

‘ลาภปากแล้ววันนี้ ได้กินของอร่อยฟรีๆ ตั้งหลายอย่าง’

“ไม่เป็นไรหรอก ป้านิ่มบอกให้ฉันทำมาให้น่ะ”

เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้น พอมองสาวน้อยใกล้ๆ แล้วกลับยิ่งรู้สึกถูกชตาอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่า ..รู้จักเธอมานาน

“ขอบคุณค่ะ งั้นฉันกลับเลยนะคะ”

“แล้วกลับยังไง”

“อ๋อ รถเมล์ค่ะฉันอยู่คอนโดใกล้ๆ นี่เอง”

จัสมินสะพายกระเป๋าขึ้นบ่าก่อนจะรวบถุงอาหารสองสามถุงไว้ในมือ มันหนักกว่าที่เธอคิดเอาไว้ซะอีก

“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่ง” “เอ่อ..”

จัสมินมองชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา เขามีคิ้วเข้มที่เรียงตัวสวย ดวงตาสีนิลที่มองอย่างแน่วแน่ จมูกโด่งเป็นสันรับใบหน้าคมคายของเขา ไหนจะริมฝีปากที่หยักได้รูปสีระเรื่อนั้นอีก ราวกับว่าเขาหลุดออกมาจากงานจิตรกรรมของศิลปินเอกเลยก็ว่าได้

“ของเยอะขนาดนี้จะหอบขึ้นรถเมล์ได้ยังไง เกรงใจคนที่โดยสารไปกับเธอด้วยสิ่”

“เอ่อ..ก็ได้ค่ะ”

จริงอย่างที่เขาพูด อีกอย่างอาหารในกล่องก็หนักใช่เล่น ให้เขาไปส่งคงไม่เสียหายอะไร

มือหนาคว้าสัมภาระทุกอย่างของเธอไปถือ และไม่รอให้คนตัวเล็กพูด เขาก็เดินนำออกไปที่รถทันที