EP 2 : แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ [2]

“เมื่อวานรุ่นพี่สายรหัสของฝันให้คำใบ้มาอีกแล้วนะ” เธอเว้นจังหวะหายใจนิดหน่อยก่อนจะพูดต่อ “แต่ก็เหมือนเดิม..”

ถ้าพวกมันพูดได้ก็คงจะให้กำลังใจเธอสินะ มือบางลูบตามขนนุ่มของลูกสุนัขทั้งสองตัว

“ลูกหมาน้อย ช่วยฝันคิดหน่อยสิ ฝันคิดไม่ออกแล้ว”

คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เครียดเสียยิ่งกว่าทำข้อสอบ และยิ่งกว่าการเรียนก็คือการตามหาพี่สายรหัสเธอเนี่ยแหล่ะ

“พี่สาวครับ”

“หืม? เรียกพี่หรอจ๊ะ”

ฝันหวานเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกก็พบเด็กชายคนหนึ่งกำลังยิ้มให้เธอน่าจะเรียนอยู่ชั้นประถม เขาใส่ชุดลูกเสือสำรอง

“ครับ ลูกหมาสองตัวนี้ของพี่หรอครับ มันน่ารักดีนะครับ”

“อ๋อ มันถูกเอามาทิ้งไว้น่ะ พี่อยากเอาไปเลี้ยง แต่ก็ทำไม่ได้เพราะพี่อยู่คอนโด เขาห้ามเลี้ยงสัตว์น่ะ”

เด็กน้อยพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยื่นบางสิ่งมาตรงหน้าเธอ

“อ๋อครับ พี่สาวมีคนฝากนี่มาให้ครับ”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ฝันหวานรับกระดาษแผ่นเล็กจากมือของเด็กคนนั้นด้วยดวงใจที่เต้นรัวราวกับกลองที่กำลังถูกสะบัดตี แล้วรีบเปิดอ่านทันที

‘คำใบ้ที่ 4 สีเขียว

เหลือเวลาอีก 4 วัน’

เขาชอบสีเขียวหรอ?

“ใครฝาก...อ่าว”

เด็กคนนั้นหายไปแล้ว สายตาหวานสาดส่ายไปทั่วบริเวณแต่ก็ไม่พบเด็กชายคนดังกล่าว มีเพียงคนที่กำลังวิ่ง และออกกำลังกายอยู่แถวนั้น

วันต่อมา

@หน้าตึกคณะสัตวแพทย์

สาวน้อยในชุดนักศึกษาที่วิ่งด้วยความรีบร้อน ผมสั้นสีคาลาเมลที่มีน้ำหนักพลิ้วตามลม เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมองพบว่าเลยเวลาเข้าห้องเรียนมาแล้ว 10 นาที

“ตายแน่ๆ ไม่น่าตื่นสายเลยยัยฝันเอ้ย!”

เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงเร่งฝีเท้าขึ้นอีก

“โอ้ย!!”

แต่ด้วยความเซ่อซ่าไม่มองทางของเธอ หรืออะไรก็แล้วแต่ มันทำให้เธอชนเข้ากับใคนบางคนจนหนังสือและชีทในมือถึงกับกระจายทั่วบริเวณ

“ขอโทษครับ น้องเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของคนตรงหน้าทำให้ฝันหวานตะลึงไปชั่วขณะ แต่เธอก็ต้องรีบดึงสติกลับมา เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะมาเคลิ้บเคลิ้มกับเทพบุตรตรงหน้า

“อะ อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษพี่เหมือนกันนะคะ”

เธอเองก็ต้องขอโทษเขาเช่นกัน หลังจากพูดจบคนตัวเล็กก็รีบทรุดนั่งลงเก็บสิ่งที่กระจายอยู่เต็มพื้น

“มา พี่ช่วย” เอกสารในชิ้นสุดท้ายถูกรวบเก็บเข้ากอง ก่อนที่รุ่นพี่จะกล่าวขอโทษด้วยรอยยิ้ม “ขอโทษอีกครั้งนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“งั้นพี่ไปก่อนนะ พี่รีบ”

“ค่ะ”

ชายคนนั้นรีบสาวเท้าออกจากบริเวณนั้นทันที แต่ก่อนที่เธอจะก้าวเดินก็สังเกตเห็นสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ด้านบนเอกสารในอ้อมแขนเธอ

“เอ่อ.. พี่คะ พี่ทำของตกไว้ค่ะ”

เขาวิ่งไปไกลแล้ว และคาดว่าจะไม่ได้ยินที่เธอเรียกด้วยซ้ำ ฝันหวานตัดสินใจเปิดดูกระดาษแผ่นเล็กในมือคิ้วเล็กก็ขมวดเป็นปมทันที

‘คำใบ้ที่ 5 Poison

เหลือเวลาอีก 3 วัน’

ยาพิษ ..?

เขาจะรู้ไหมว่าเธออยากกินยาพิษตาย เพราะคำใบ้ของเขามากเลยตอนนี้ แต่ตอนนี้เรื่องพี่สายรหัสเอาไว้ก่อน เพราะเธอสายแล้ว เรียกว่าโคตรสายต่างหาก

“เล่นเหี้ยอะไรของมึงวะไอ้ยักษ์” ภูมิถามอย่างไม่เข้าใจ

“หึ”

“กูว่าถ้ามึงไม่อยากได้น้องรหัส มึงก็ไม่จำเป็นจะต้องแกล้งน้องเขานี่”

คนตัวสูงยักไหล่ให้เพื่อนก่อนจะเดินไปอีกทาง เขาไม่สนใจตอบข้อสงสัยของใครทั้งนั้น ถึงแม้คำถามพวกนี้จะเป็นคำถามที่ได้ยินทุกวันก็ตาม

“แต่น้องรหัสมึงโคตรน่ารักเลยว่ะ เห็นใกล้ๆ หน้านี่ใสกิ๊กเลย แถมปากบางยังน่าจูบอีกต่างหาก”

ภูมิที่สาวเท้าตามมาพูดขึ้น แต่ก็ต้องรีบเงียบปากเพราะปะทะกับสายตาคมที่ตวัดมองเขาอย่างไม่พอใจ

..หวงหรอ? ภูมิเองก็ไม่สามารถเข้าใจพฤติกรรมของเพื่อนสนิทคนนี้ได้