EP 2 : แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ [1]

EP 2 : แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ

ติ้ด ดี๊ด!

เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือทำให้ฝันหวานที่กำลังเล่นเกมฆ่าเวลาขึ้นเรียนภาคบ่ายอยู่แปลกใจ เธอเห็นข้อความแวบเดียวก่อนที่มันจะหายไป ถึงแม้เกมที่เล่นกำลังจะผ่านด่านฝันหวานก็เลือกที่จะกดออกแล้วเปิดดูข้อความเมื่อครู่

‘คำใบ้ที่ 3 อยู่ใต้ต้นแก้ว ข้างตึกคณะ’

“เฮ้ย!”

เมื่อได้อ่านข้อความก็ทำให้เธอถึงกับตกใจ

“เป็นอะไรฝันน้อย”

เธอไม่ได้ตอบคำถามเมเปิลแต่รีบกดโทรออกไปยังปลายทางเบอร์ที่ส่งข้อความมา

..ต้องพี่สายรหัสของเธอแน่ๆ ..

‘เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สา...’

เมื่อฝันหวานโทรกลับไปที่เบอร์ต้นทางที่ส่งข้อความมาก็ปรากฏว่าเบอร์นี้ติดต่อไม่ได้แล้ว

“เฮ้อ..”

รอบคอบมากที่ชิงปิดเครื่องไปก่อน เขารู้อยู่แล้วสินะว่าเธอต้องโทรกลับไป

“อะไร?”

คนหนึ่งทำหน้าตาห่อเหี่ยว แต่อีกคนกลับทำหน้าตาตื่นเต้นกับปฏิกิริยาของเพื่อนสนิท เธออยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จะว่าเธออยากกินเผือกมันก็คงไม่ผิด

ฝันหวานยื่นโทรศัพท์มือถือให้เพื่อนรักอ่านข้อความที่พึ่งส่งเข้ามา

“ไปดูคำใบ้คำที่ 3 กัน ฝันน้อย..”

เมเปิลฉุดข้อมือเล็กให้ลุกตามเธอพร้อมกับลากฝันหวานไปยังจุดหมายปลายทางทันที

“ใต้ต้นแก้วๆ ๆ”

สาวน้อยที่ลากเธอมายังใต้ต้นแก้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ฝันหวานได้แต่ส่ายหัวให้กับท่าทางของเมเปิล นี่ใครเป็นคนอยากรู้จักพี่รหัสของฝันหวานกันแน่ “ ‘คำใบ้ที่ 3 เบส

เหลือเวลาอีก 5 วัน’ ”

เครื่องดนตรีหรอ? หรือเขาเดอะเบสในห้อง?

“โอ้ยยยยย คำใบ้แต่ละคำ”

คนตัวเล็กที่มืดแปดด้านร้องขึ้นมาหลังจากที่เมเปิลอ่านคำใบคำที่ 3 ของพี่สายรหัสเธอจบลง

มันไม่ได้ช่วยอะไรฝันหวานได้เลยมีแต่จะทำให้ปวดหัวเพิ่มขึ้นไปอีก “เอาน่า เหลือคำใบอีกตั้งสี่คำ เรารอดูคำอื่นๆ ก่อนก็ได้ เผื่อมันจะทำให้เราเข้าใกล้พี่รหัสของหวานมากกว่านี้”

“อืม งั้นเราไปเรียนกันเถอะ”

คนตัวเล็กมีสีหน้าหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด เมเปิลผ่อนคลายเธอด้วยการนวดไหล่เล็กของฝันหวานไปด้วยระหว่างเดิน

“นวดๆ ๆ อย่าคิดมาก มีเมเปิลสายสืบสาวอยู่ทั้งคน รับรองเราต้องหาพี่รหัสของฝันน้อยเจอทันกำหนดแน่ๆ”

เมเปิลพูดให้เพื่อนสบายใจ เธอเองก็พยายามสืบจากรุ่นพี่ที่รู้จัก แต่คำแค่ไม่กี่คำ แถมดูเผินๆ เหมือนจะไม่มีความหมาย และปะติดปะต่อไม่ได้ทำให้ยากที่จะทราบได้ว่าเขาเป็นใคร

วันต่อมา

@สวนสาธารณะใกล้คอนโด

“มาแล้ว หิวกันยังคะเด็กน้อย”

เสียงใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นทำให้ลูกสุนัขสองตัววิ่งมาหาเธออย่างคุ้นเคย พวกมันเป็นสุนัขพันธุ์ทางที่น่าจะมีส่วนผสมของสุนัขพันธ์โกเด้นรีทีฟเวอร์อยู่ ตัวหนึ่งสีน้ำตาลอ่อนขนสั้น อีกตัวสีน้ำตาลเข้มกว่าและบริเวณท้องมีขนสีขาว “บ๊อกๆ”

อาหารเม็ดสำหรับลูกสุนัขถูกเทลงบนถาด และนมแพะก็ถูกเทลงบนชามใบเล็กเช่นกัน พวกมันทำตาแป๋ว มองการกระทำของฝันหวาน

“กินได้เลย” เมื่อเธออนุญาตพวกมันก็กระโจนใส่อาหารตรงหน้าทันที “ขอโทษนะที่เอาไปอยู่ด้วยไม่ได้ แต่สัญญานะว่าจะเอาอาหารมาให้ทุกวัน”

ลูกสุนัขแสนรู้ทั้งสองตัวนี้เป็นเด็กน้อยวัยเพียงสองเดือนที่ถูกคนเอามาปล่อยไว้ที่สวนสาธราณะแห่งนี้ ฝันหวานอยากเอาพวกมันไปเลี้ยง แต่ติดที่เธออยู่คอนโด อยากเอากลับไปเลี้ยงไว้ที่บ้านก็กลัวจะเป็นภาระของผู้เป็นพ่อและแม่เลี้ยงเสียมากกว่า ถึงแม้จะสงสารแค่ไหนแต่เธอก็ช่วยได้เท่านี้

เธอเอาปลอกคอมาสวมให้พวกมันเพราะกลัวเทศบาลเก็บพวกมันไปก่อน ปลอกคอนี้ก็อาจจะทำให้พวกเขาคิดว่ามันเป็นหมาของคนแถวนี้ และมีเจ้าของอยู่ก็ได้ ฝันหวานนั่งยองๆ มองพวกมันกินอาหารและนมอย่างเอร็จอร่อยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม บางทีมือบางก็เอื้อมไปลูบศีรษะเล็กของพวกมัน

เมื่อกินจนพุงกางแล้วพวกมันก็ปีนขึ้นมานอนที่ตักอุ่นของเธอ สายตาใสซื่อของบวกมันทำให้ฝันหวานยิ่งเอ็นดูมันเข้าไปอีก

“เมื่อวานรุ่นพี่สายรหัสของฝันให้คำใบ้มาอีกแล้วนะ” เธอเว้นจังหวะหายใจนิดหน่อยก่อนจะพูดต่อ “แต่ก็เหมือนเดิม..”

ถ้าพวกมันพูดได้ก็คงจะให้กำลังใจเธอสินะ มือบางลูบตามขนนุ่มของลูกสุนัขทั้งสองตัว

“ลูกหมาน้อย ช่วยฝันคิดหน่อยสิ ฝันคิดไม่ออกแล้ว”