Episode 2: หนีไม่พ้น [1]

ชีต้าร์เดินเข้ามาในห้องแต่งตัวก็เห็นคนหล่อเปลี่ยนชุดเห็นที่เรียบร้อยแล้ว สูทสีเบอร์กันดีดีไซน์แฟชั่นเมื่ออยู่บนไม้แขวนที่เพอร์เฟ็กซ์ย่อมเสริมให้ชุดยิ่งสวยขึ้นเป็นเท่าตัว

“ว้ายยย ชุดนี้ใส่แล้วจึ้งมาก หล่อวัวตายควายล้มเลย”

“ชมแบบนี้ผมก็เขินแย่สิครับ ที่ออกมาดีเพราะฝีมือการออกแบบของพี่ชีต้าร์มากกว่า” คนปากหวานไม่พลาดที่จะหยอดให้ชีต้าร์เขินตัวบิด

“โอ๊ย ผู้ชายชม เขิน...”

“ฮ่า ๆ ๆ”

“ไหนดูสิ มีอะไรต้องปรับมั้ย?”

ชีต้าร์เดินเข้ามาดูความเรียบร้อยและลงมือจัดเนกไทน์ด้วยตนเอง พรางสำรวจตามดีเทลต่าง ๆ ก่อนจะหันไปบอกช่างแต่งหน้าเจ้าประจำ

“นิดหน่อย ปรับโทนหน้าหน่อยค่ะลูกสาว”

“ได้เลยค่ะคุณแม่” นิดหน่อยคว้าถาดอายชาโดว์กับแปรงมาอย่างรวดเร็ว

“ให้ดีนะยะ”

“สำหรับน้องดินหนูทำเกินให้เลยค่ะคุณแม่” ช่างแต่งหน้าสาวสองเอ่ยพร้อมกับเล่นหูเล่นตา

“ทีแต่งหน้าให้ดาราชะนีไม่ขนาดนี้ล่ะ” แซมมี่อดแซวช่างแต่งหน้ารุ่นน้องไม่ได้ วงการนี้ถือว่าแคบมากทุกคนรู้จักกันหมด และทีมที่ทำงานด้วยกันบ่อย ๆ ก็มีไม่กี่คนจึงสนิทกันมาก

“ดาราชะนีทำถึงพอค่ะ ดาราผู้ทำเกินไปเลย” นิดหน่อยเอ่ยพร้อมกับสะบัดแปรงในมือไปด้วย

“หล่อนยังไม่ชินกับยัยนิดหน่อยอีกเหรอ?”

“ไม่ย่ะ”

งานในคอลเลกชั่นนี้มีด้วยกันอยู่หลายชุดทั้งของผู้หญิง และผู้ชาย แต่ชีต้าร์เลือกห้าชุดในการถ่ายพรีเซนต์ให้กับทางมิลาน โดยดินถ่ายสองเซท และนางแบบหญิงอีกสามเซท กว่าการทำงานวันนี้จะจบลงก็ทำเอาณชาปวดหัวหนึบกับความกวนประสาทของนายแบบชายยังดีที่ช่วงบ่ายเป็นการถ่ายเซทผู้หญิงเธอจึงพอได้ผ่อนคลายบ้าง

ทว่าช่วงเย็นเธอก็ได้รับสายตรงจากมารดาให้มาทานข้าวที่โรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพด้วยว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของบิดาเลยอยากเปลี่ยนบรรยากาศในการรับประทานอาหาร และก็ไม่ใช่งานเลี้ยงใหญ่โตอะไรเป็นเพียงการร่วมรับประทานอาหารค่ำอย่างเรียบง่ายเท่านั้น ส่วนคนที่มาร่วมทานอาหารก็เป็นเพื่อนสนิทของท่านไม่กี่คน

“เจอกันอีกแล้วนะครับ พี่ชา...”

เมื่อได้ยินเสียงทุ่มจากด้านหลังก็ทำให้เท้าเล็กที่กำลังก้าวเข้าไปยังห้องอาหารหยุดชะงักก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ไม่อยากเจอที่สุด

“ฉันว่าแล้วเชียววันนี้ตากระตุกทั้งวัน”

“พี่ชาหนีผมไม่พ้นหรอก” รอยยิ้มร้ายปรากฏบนในหน้าหล่อเหลายิ่งส่งเสริมให้เขาดูมีเสน่ห์ขึ้นไปอีก

“บอกไว้ก่อนนะยะ ต่อให้แม่จะจับคู่ให้ฉันยังไงฉันก็ไม่มีทางเล่นตามแน่”

แม่ของดินและแม่ของเธอเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กพอมีลูกก็อยากให้ลูกมีคนคอยดูแลแทนท่านเมื่อชราภาพลง ซึ่งคนที่จะมาเป็นครอบครัวเดียวกันนั้นต้องผ่านสายตาของพวกท่านมาแล้วเท่านั้น แต่ถึงแม่จะว่าดี ลูกก็ใช่ว่าจะเห็นดีเห็นงามยอมเป็นตุ๊กตาที่จับไปวางตรงไหนก็ได้เสียหน่อย

“แต่พี่ก็มาทุกครั้งนิครับ” ดินเอ่ยเย้าแหย่

“ที่ฉันมาเพราะแม่ไม่ได้บอกว่านายจะมาด้วยหรอกย่ะ” ไม่งั้นเธอคงจะหาข้ออ้างเบี้ยวไปแล้ว

“ครับ ๆ เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า”

เจ้าของร่างผอมบางเดินเข้าไปในห้องอาหารด้วยสีหน้าบึ้งตึง ...อีกแล้วนะ ยิ่งไม่อยากเจอ ยิ่งต้องเจอ

เมื่อเห็นว่าลูกสาวเจ้าของงานวันเกิดมาแล้วผู้เป็นมารดาก็กวักมือเรียกให้มานั่งข้าง ๆ และยิ่งเห็นว่าที่ลูกเขยเดินตามมาติด ๆ ยิ่งทำให้คุณนภายิ้มหน้าบาน

“มาแล้ว ลูกสาวฉัน”

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ”

“มาพร้อมกันซะด้วย” คุณแพรวพรรณเอ่ยแซวลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้ก่อนที่คุณนภาจะเรียกหนุ่มสาวมานั่งข้าง ๆ กัน

“ณชา ตาภู มานั่งนี่มาลูก”

ภู มาจากชื่อจริงคือ ภูวดินทร์ เป็นชื่อที่พ่อแม่ของดินเรียก แต่คนอื่น ๆ เรียกเขาในนาม ดิน

“มีอะไรที่แม่ยังไม่รู้หรือเปล่า อัพเดทหน่อยสิ” จากนั้นคุณแพรวพรรณก็เริ่มยิงคำถามอย่างตื่นเต้น

“ไม่มี...”

“พอดีผมมีถ่ายงานให้พี่ชีต้าร์น่ะครับ พี่ชาเป็นช่างภาพให้เราเลยมาพร้อมกันครับ” ดินเอ่ยขัด

“นี่ !” ...แบบนี้ก็ทำกับให้ความหวังแม่ ๆ น่ะสิ เขาทำแบบนี้ทำไมกันหรือแค่นึกอยากจะแกล้งเธอเท่านั้น

“อุ๊ย แบบนี้ก็แสดงว่า...”

“แม่หยุดคิดเรื่องไม่ดีไปได้เลยค่ะ” ณชาเอ่ยอย่างบึ้งตึงไม่เกรงใจแม่ของดิน เพราะหญิงสาวแสดงออกจุดยืนตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่อยากให้แม่ ๆ จับคู่