Episode 1:  แม่เหล็กคนละขั้ว [2]

สตูดิโอแห่งนี้เป็นของณชาเอง เธอสร้างที่นี่ให้เป็นที่ทำงานของตนเองและเปิดให้เช่าถ่ายงาน โฆษณา ถ่ายแบบ หรือแม้แต่จัดรายการขนาดย่อม ๆ ก็ทำได้ แม้จะเป็นลูกสาวเจ้าของนิตยาสารชื่อดัง และช่วยงานของทางบ้านด้วย แต่ณชากลับชอบสิงอยู่ที่สตูดิโอที่เป็นเหมือนลมหายใจของเธอมากกว่า

“มาแล้วค่า ช่างภาพของเรามาแล้วค่า”

เมื่อเห็นว่าช่างภาพคนสวยเดินเข้ามานายแบบสุดหล่อก็ถึงกับยิ้มหน้าบานจนแซมมี่ ผู้จัดการของเขาต้องปราม

“ดี้ด้าเชียว เก็บอาการหน่อยย่ะ”

“ถ้าทุกอย่างพร้อมแล้วเราเริ่มกันเลยนะคะ”

ชีต้าร์เอ่ยขึ้นหลังจากที่ทีมงานนำกล้องถ่ายรูปมาให้ณชา ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว เพียงแค่เธอลั่นชัตเตอร์ภาพสวย ๆ ก็ถูกฉายขึ้นมายังคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับกล้องราคาแพง

“เซทนี้ขออารมณ์แบบอบอุ่น ขี้เล่นนิดหนึ่งนะคะ”

“ครับ”

แม้ดวงตาสวยจะไม่ได้มองที่เขา แต่ดินก็รับรู้ได้ว่าคนที่ณชาพูดด้วยคือตนเอง

“ว้าย... กะเทยดูสิดินหล่อม้ากกกก” แซมมี่ตีขาชีต้าร์เมื่อเห็นผลงานที่ณชาถ่ายออกมา

“เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าช่างภาพต้องเป็นยัยณชาเท่านั้น”

“มุมนี้ ๆ ฉันขอเอาไปลงไอจีด้วยนะ”

“ได้สิ เดี๋ยวฉันโยนลงไดรฟ์แล้วหล่อนก็ไปเซฟเอาแล้วกัน โพสเยอะ ๆ เลย”

ทั้งคู่นั่งอิ่มเอมใจอยู่หน้าจอมองการทำงานอย่างมืออาชีพของทั้งคู่ เมื่อได้รูปที่พอใจแล้วณชาก็เดินมานั่งยังหน้าคอมพิวเตอร์ก่อนจะเปิดรันดูผลงานที่ตนถ่ายออกมา

“พอใจมั้ยคะ?” เธอถามชีต้าร์อย่างหมั่นไส้

“เริสมากค่ะคุณเพื่อน”

“ผมขอดูด้วยสิ”

ร่างสูงเท้าแขนกันพนักเก้าอี้ของณชาแล้วโน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นหอมจากกายสาว เพื่อจะมองภาพในจอได้อย่างถี่ถนัด แต่กลับคล้ายว่าเขากำลังโอบกอดเธออย่างไม่ตั้งใจ

“นี่ ออกไปห่าง ๆ เลย” ณชาหันไปแว้ดเสียงใส่ดาราหนุ่มทีมงานจึงนำเก้าอี้อีกตัวมาให้ดินนั่ง

“ก็ผมมองไม่ชัดอ่ะ”

“ก็นั่งลงสิ” เธอถอนหายใจยาวให้กับความกวนประสาทของเขา แบบนี้ไงถึงไม่อยากร่วมงานด้วย

“กลัวจะหลงเสน่ห์ดินเหรอ? ถึงไม่อยากให้อยู่ใกล้ ๆ” แซมมี่เอ่ยชงดาราในสังกัด เพราะรู้ว่าณชาไม่ชอบดินเพราะอะไร

“หลงบ้า หลงบออะไรล่ะ เหม็นขี้หน้าจะตาย”

“อ่าว ไม่ทันไรพี่ชาก็ท้องแล้วเหรอครับ? ผมแค่จ้องตาเองนะ”

“ฉันไม่ใช่ปลากัด และฉันก็ไม่ได้ท้อง!” ณชาถลึงตาใส่คนตัวโตที่พูดไม่เข้าหู

“คิกคิก”

“ขำอะไรยัยชีต้าร์ พี่แซมมี่อีกคน”

บรรยากาศแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก แต่มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่ดินกับณชาเจอกัน ทำให้แซมมี่กับชีต้าร์ชินและมองเป็นเรื่องขำขันอีกต่างหาก

“ขำคนเขาจีบกัน”

“น้องชายพี่น่ารักนะ เป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่าย ณชาจะรับไปเลี้ยงสักวันมั้ย”

“พอเลยค่ะพี่แซมมี่ ทุกวันนี้ประสาทก็จะกินอยู่แล้ว” ถึงณชากับดินจะไม่ค่อยได้ร่วมงานกันสักเท่าไรแต่มันกลับมีหลายครั้งที่ทำให้เธอกับเขาต้องวนเวียนมาเจอกันอยู่ดี ราวกับมีใครจงใจอยากให้ทั้งคู่สานสัมพันธ์กัน

“พี่ชาพูดแบบนี้ผมเสียใจนะ” คนอายุน้อยกว่าสองปีเอ่ยอย่างน้อยใจ

“ไม่ต้องมาแสดงละครแถวนี้ ฉันไม่ใช่สาว ๆ ของนาย”

“ฮ่า ๆ”

“เซทนี้โอยัง อยากได้อะไรอีกป่ะ” ณชาหันไปคุยกับเจ้าของแบรนด์ก่อนที่ไมเกรนจะขึ้น

“โอแล้วจ้า โฮ่งมากแม่ ต้องยกความดีความชอบให้ช่างภาพมือหนึ่งของประเทศเลยนะเนี่ย”

“ไม่ต้องชม ฉันรู้ตัวย่ะ” ณชายักไหล่อย่างไม่หยีหระ

“ดิน ไปเปลี่ยนชุดป่ะ จะได้ถ่ายเซทต่อไป” เป็นแซมมี่ที่จัดแจงอย่างรู้งาน

“รอแป๊บนะครับ เดี๋ยวผมมา”

“จะไปไหนก็ไปเถอะย่ะ” ณชาโบกมือไล่พร้อมกับลุกขึ้นไปดูความเรียบร้อยของไฟ และฉาก

“ฮ่า ๆ ไปเถอะก่อนที่จะโดนจระเข้ฟาดหาง” แซมมี่เอ่ยอย่างขบขัน

“ไอ้เด็กบ้า กวนประสาท”

“ฮ่า ๆ ฉันว่าฉันเจอคนที่เหมาะสมกับหล่อนแล้วแหล่ะ” ชีต้าร์ตามมาไซโครทำหญิงสาวหันขวับ

“ยัยชีต้าร์ ผีเจาะปากมาพูดเหรอ”

“นี่ถ้าเป็นซีรี่ย์นะ ต้องเรียกว่าเคมีเข้ากันม้ากกกก”

“เคมีปีศาจน่ะสิ”

“แกไม่เคยได้ยินเหรอ แม่เหล็กคนละขั้วย่อมดึงดูดหากันเสมอ”

“ไม่-มี-ทาง”

“จ้า ฉันจะคอยดู ถ้าวันไหนแกหลงรักดินขึ้นมาฉันจะขำให้ฟันร่วงหมดปากเลย”

“เหอะ” เธอเค้นหัวเราะอย่างเหยียด ๆ

“ไปดูความเรียบร้อยของสุดหล่อดีกว่า”

พูดจบก็สะบัดตูดมุ่งไปยังห้องแต่งตัวที่อยู่ใกล้ ๆ ทิ้งคนตัวเล็กให้คิดมากกับคำพูดเมื่อครู่ ...แม่เหล็กคนละขั้วงั้นเหรอ ? แม้จะอยากผลักฝ่ายตรงข้ามออกแค่ไหน แต่ดูเหมือนที่ผ่านมามันก็ไม่เป็นผลเลยสักนิด