ทวงรักครั้งที่ 2.2

LUKKAEW PART

โอ๊ยยย ว่างจริงๆ ตอนนี้ ฉันไม่มีอะไรให้ทำเลยอ่ะ ลูกค้ายังไม่เข้าร้านเท่าไร ส่วนใหญ่ที่มาที่ร้านก็มักจะเป็นลูกค้าผู้หญิงที่อ้างซื้อดอกไม้บังหน้าเพื่อมาจีบพี่เจฟมากกว่า และถึงจะมีลูกค้าผู้ชายแต่ทุกคนก็เป็นเก้ง เป็นเกย์ซะหมด ก็พอเข้าใจแหละ ก็พี่เจฟหล่อซะขนาดนี้

ฉันเองก็หาอะไรทำไปเรื่อยเปื่อย จัดดอกไม้ รดน้ำ ตัดกระดาษสำหรับห่อดอกไม้ แล้วก็ตรวจสินค้าในร้านไปพลางๆ

เอ๊ะ ทำไมดอกกุหลาบที่พี่เจฟสั่งไว้ทำไมยังไม่มาส่งอีกนะ

"หัวหน้าคะ ดอกกุหลาบที่สั่งไว้ทำไมยังไม่มาส่งอีกล่ะคะ นี่เกินไปเป็นชั่วโมงแล้วนะคะ"

"อ้าวเหรอ แปลกจัง ปกติคุณจูนจะไม่เคยส่งของช้าเลยนะ"

พี่เจฟเดินเข้ามาหยิบกระดานรายชื่อสินค้าแล้วตรวจดูว่ามีของอะไรบ้างที่ต้องส่งเข้าร้านวันนี้ ซึ่งของที่ยังไม่มาส่งก็เหลือแค่ดอกกุหลาบของคุณจูนเท่านั้น

"เดี๋ยวพี่ลองโทรถามคุณจูนดูก่อนละกันนะ รอแป๊บ"

พี่เจฟว่าจบก็หยิบมือถือออกมาแล้วโทรไปหาคุณจูนทันที แต่ดูเหมือนว่าจะโทรติดแต่อีกฝ่ายไม่ยอมรับสาย

"เฮ้อ ทำไมไม่รับสายกันนะ ดอกกุหลาบนี่ตัวเด่นของร้านเราเลยนะที่ลูกค้าชอบสั่งน่ะ ถ้าดอกอื่นขาดคงไม่เป็นไรหรอก แต่ที่ขาดกลับเป็นดอกกุหลาบนี่สิ..."

พี่เจฟถอนหายใจขณะมองตะกร้าใส่ดอกกุหลาบซึ่งเหลือเพียงไม่กี่ดอกเท่านั้น ถ้าลูกค้ามาซื้อจริงๆ คงจะไม่มีของให้แน่ๆ

"หัวหน้าคะ เอาแบบนี้ดีไหมคะ เดี๋ยวแก้วจะขี่จักรยานไปร้านคุณจูนแล้วถามเขาให้ว่าทำไมยังไม่มาส่ง"

"มันจะดีเหรอแก้ว นี่เป็นเวลาพักกลางวันของเรานะ ไม่ทานข้าวก่อนแล้วค่อยไปล่ะ"

พี่เจฟถามเหมือนเกรงใจกลัวว่าฉันจะไม่ได้กินข้าว มากกว่าห่วงว่าลูกค้าเข้าร้านมาแล้วจะไม่มีดอกกุหลาบขายมากกว่าอีกแฮะ

น่ารักจริงๆ นะ หัวหน้าใครเนี่ย!

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องแค่นี้เอง ไม่งั้นจะมีลูกน้องไว้ให้ใช้งานทำไมล่ะคะ จริงไหม?"

ฉันพูดดักทางพี่เจฟเอาไว้ก่อน ทำให้เขาเถียงไม่ออก สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาเหมือนยอมแพ้กลายๆ

"ถ้าแก้วว่างั้น...พี่รบกวนช่วยไปดูร้านคุณจูนให้หน่อยนะ ไหนๆ ก็ออกไปแล้วก็กินข้าวข้างนอกเลยก็ได้ กุหลาบเหลือไม่เยอะก็จริง แต่วันนี้วันอาทิตย์ ลูกค้าไม่ค่อยมาเท่าวันธรรมดาหรอก เดี๋ยวพี่ดูร้านให้เอง"

พี่เจฟบอกยิ้มๆ แล้วลูบหัวฉัน ฉันพยักหน้าแล้วเดินไปหยิบของจำเป็นสองสามอย่างใส่ตะกร้าหน้าจักรยาน แล้วขี่ออกไปอย่างสบายใจเฉิบ

อากาศก็เย็นกำลังดีด้วย เหมาะแก่การหนีเที่ยว อุ๊ย! ไม่ได้สิฉัน จะหนีงานได้ไง ฉันต้องไปดูร้านคุณจูนก่อนแล้วค่อยหนีเที่ยวสิถึงจะถูก อิอิ (พนักงานที่ดี)

ขี่จักรยานมาได้สักพักเลยมาประมาณสามซอย ก็ถึงร้านของคุณจูนสักที คุณจูนเป็นคนรู้จักเก่าแก่ของพี่เจฟ ถ้าให้เทียบกันคือร้านของคุณจูนใหญ่กว่ามาก ร้านพี่เจฟนี่เทียบไม่ติดเลย แต่อย่างว่าแหละ จะให้มาเทียบกันมันก็คงไม่ได้ เพราะร้านคุณจูนเขาส่งดอกไม้ออกต่างจังหวัด มีลูกค้ามากมายเยอะกว่าร้านของพี่เจฟ

ส่วนร้านของพี่เจฟนี่คือเปิดตามความชอบซะมากกว่า ไม่ได้ถึงกับอยากขายให้ดังระเบิดลั่นไปทั่วเมืองขนาดนั้น ทุกวันนี้สาวๆ ก็จะกรูเข้ามารุมทึ้งจะแย่ละ

ปกติคุณจูนจะให้ลูกน้องมาส่งของตรงตามเวลา ไม่เคยสาย เพราะงั้นพี่เจฟคงห่วงว่าจะเป็นอะไรหรือเปล่า

เอี๊ยดดด!

ฉันจอดจักรยานไว้ตรงหน้าร้านคุณจูน ซึ่งมีลูกน้องกำลังทำงานกันหลายสิบคน แต่ละคนดูยุ่งๆ จนฉันนี่แทบไม่กล้าส่งเสียงเรียกเลย

"อ้าว หนูแก้ว! ไปไงมาไงล่ะจ๊ะ"

แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงทักจากด้านหลัง พอฉันหันไปมองก็พบว่าเป็นคุณจูนเจ้าของร้านนี่เอง ผู้หญิงร่างท้วมเกือบๆ อ้วน มีใบหน้าและรอยยิ้มแสนอ่อนโยน ที่อายุเกือบสี่สิบปีแล้ว

"สวัสดีค่ะ คุณจูน ร้านดูยุ่งๆ นะคะ วันนี้"

ฉันยกมือไหว้เธอด้วยท่าทางสุภาพ

"ลมอะไรหอบมาล่ะจ๊ะเนี่ย ถึงมาหาป้าได้"

"ลมเป็นห่วงน่ะสิคะ จะลมอะไรได้...คุณจูนลืมแล้วเหรอคะว่าวันนี้มีนัดส่งดอกกุหลาบให้พี่เจฟน่ะค่ะ"

"ตายแล้ว! ป้าลืมไปเลยจ้ะ ก็คิดอยู่ว่าทำไมถึงมีดอกกุหลาบเหลืออยู่หลังร้าน..."

คุณจูนที่เหมือนเพิ่งจะนึกออกว่าลืมอะไรไป ก็กุมหน้าผากตัวเองด้วยสีหน้ากลุ้มใจว่าทำไมถึงพลาดเรื่องส่งสินค้าได้

"พี่เจฟเป็นห่วงคุณจูนน่ะค่ะ กลัวว่าจะไม่สบายหรือเปล่า เพราะติดต่อไม่ได้เลย"

"โอ๊ย ขอโทษด้วยนะจ๊ะ มือถือป้าเสียน่ะ ลืมแจ้งคนรู้จักเลย ฝากไปขอโทษพ่อเจฟด้วยนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องแค่นี้เอง พี่เจฟไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ แค่คุณจูนไม่ได้เป็นอะไรก็พอแล้วค่ะ"

"ส่วนเรื่องดอกกุหลาบน่ะ เดี๋ยวป้าให้ลูกน้องไปส่งให่พรุ่งนี้นะ วันนี้ยุ่งๆ คงไม่มีเวลาไปส่งให้ที่ร้าน"

"ได้ค่ะ คุณจูน"

เฮ้อ ถ้าที่ร้านพี่เจฟมีลูกค้ามาเข้าร้านเยอะๆ แบบร้านของคุณจูนบ้างก็คงจะดีนะ ฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งว่างบ่อยๆ อ๊ะ ลืมไปเลย ต้องโทรไปบอกพี่เจฟก่อน

Rrrr

โทรไปได้ไม่ถึงห้านาทีอีกฝ่ายก็รับสาย

(ครับ สวัสดีครับ ร้านดอกไม้เจฟฟลาวเวอร์ ยินดีรับใช้ ต้องการดอกไม้แบบไหนดีครับคุณลูกค้า)

เพราะฉันโทรเข้าเบอร์ร้านไม่ใช่เบอร์มือถือส่วนตัว พี่เจฟเลยไม่รู้ว่าฉันเป็นคนโทรหา

"อิอิ ขอดอกกุหลาบหนึ่งร้อยดอกนะคะคุณหัวหน้า"

(อ้าว แก้วเองเหรอ เดี๋ยวเถอะเรานี่นะ อย่าแกล้งพี่สิ)

พอพี่เจฟรู้ว่าเป็นฉันก็เอ่ยว่าเสียงดุๆ เลย น่ารักจัง

"แหม ก็หัวหน้าชอบเคร่งตลอดเลยนี่คะ เอะอะก็ลูกค้าๆ"

(เราก็แซวพี่อีกแล้วนะ แล้วคุณจูนเป็นยังไงบ้าง?)

เปิดประเด็นคำถามก็ถามถึงคุณจูนก่อนเลยเห็นไหม ถึงได้บอกไงว่าพี่เจฟน่ะใส่ใจทุกคน

"สบายดีค่ะ คุณจูนไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่ที่ร้านยุ่งๆ เลยลืมบอกให้ลูกน้องส่งดอกกุหลาบให้หัวหน้า คุณจูนฝากบอกว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้ลูกน้องส่งดอกกุหลาบให้เวลาเดิมค่ะ"

(เหรอ เขาไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ เรื่องดอกกุหลาบน่ะพรุ่งนี้ก็ได้ ส่วนแก้วก็รีบๆ ไปหาอะไรกินได้แล้วนะ นี่จะบ่ายโมงกว่าแล้ว)

ตกลงพี่เขาเป็นหัวหน้าหรือพ่อฉันกันแน่เนี่ย?

"ค่ะๆ งั้นขอเข้าสายหน่อยนะคะ อิอิ สักสองชั่วโมง"

(หึๆ สายได้นะแต่โดนหักเงินเดือนหรือเปล่าอันนี้พี่ไม่รู้นะ)

"โธ่! หัวหน้าอ่ะ แก้วล้อเล่นหรอกค่ะ เดี๋ยวกินเสร็จจะรีบเสด็จกลับ"

(พี่ล้อเล่น ค่อยๆ กินเถอะ เสร็จแล้วก็กลับมานะครับ)

พี่เจฟว่าจบก็วางสายไป ส่วนฉันก็กำลังคิดว่าจะกินอะไรเป็นอาหารกลางวันดี โอ๊ะ! กินข้าวแกงร้านตรงนั้นก็น่าจะดีนะ คุณลุงเจ้าของร้านคนนั้นชอบให้ข้าวเยอะด้วย

พอคิดได้ฉันก็บึ่งจักรยานตรงไปที่ร้านข้าวแกงฝั่งตรงข้ามทันที แต่ในขณะที่ฉันกำลังขี่จักรยานข้ามถนนอยู่นั้น...

บรืนนน!

"เฮ้ย!! หลบสิวะ"

จู่ๆ ก็มีมอเตอร์ไซค์ที่ไหนไม่รู้ขี่ตรงมาทางฉันพอดี ทั้งๆ ที่ตอนนี้ไฟจราจรเป็นสีแดง!!

"กรี๊ดดด!!"

โครม!