ทวงรักครั้งที่ 1.2

หลังจากเดินอย่างระมัดระวังทีละก้าวสองก้าวจนมาถึงห้องนอนของพี่มิว ฉันก็หันไปมองพี่ติณที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังฉันด้วยสีหน้ากล้าๆ กลัวๆ

ความกลัวเมียสินะ...เฮ้อ

ก๊อก ก๊อก

"พี่มิวคะ นี่แก้วเองนะ เปิดประตูให้หน่อยค่ะ"

ฉันลองหยั่งเชิงด้วยการเคาะประตูเรียกดูก่อน เพราะไม่รู้อีกฝ่ายเขาทำอะไรอยู่ เล่นปิดไฟมืดซะขนาดนี้ทั้งๆ ที่เป็นตอนเช้าแล้วแท้ๆ

เวลาที่พวกพี่เขาทะเลาะกัน พี่ติณก็จะหนีออกมานอกห้องเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง ส่วนพี่มิวก็จะขังตัวเองไว้ในห้องนอนไม่ยอมออกไปไหน อารมณ์เหมือนไฟกับไฟมันลุกอยู่ คุยกันไปก็คงไม่รู้เรื่องอยู่ดี แต่ยังดีที่พี่ติณเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ทำร้ายพี่มิว แม้ว่าเขาจะโดนพี่มิวตบตี ข่วน มากแค่ไหนก็ตาม นี่ถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่งของพี่ติณที่ฉันชอบ

ซึ่งทุกครั้งเวลาทะเลาะกันพี่ติณจะเป็นฝ่ายมาง้อขอคืนดีพี่มิวตลอด ไม่ว่าพี่มิวจะเป็นคนผิดหรือเขาผิดก็ตาม

"แก้วเหรอ ฮึ ไอ้คนบ้ามันใช้ให้แก้วมาง้อพี่ใช่ไหม ชิ!"

คนข้างในก็ตอบกลับออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจสักเท่าไร ซึ่งทำให้พี่ติณที่ยืนฟังอยู่ถึงกับเกาหัวทีเดียว เพราะโดนเมียตัวเองรู้ทัน ฉันก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ ใส่เพราะมันช่วยไม่ได้ที่พี่มิวจะรู้ทันพี่ติณ

"ใช่ค่ะพี่มิว พี่ก็อย่างอนพี่ติณเลย หายโกรธพี่เขาเถอะนะคะ พี่เขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ"

ฉันผู้ซึ่งอยู่ในฐานะเป็นกลางแบบสุดๆ พยายามจะเกลี้ยกล่อมเจรจาให้พี่มิวยอมยกโทษให้พี่ติณ ก็หวังว่าพี่เขาจะยอมเลิกน้อยใจแล้วออกมานอกห้องสักที

"ฮึก! ไม่มีทาง ถ้ามันสำนึกผิดจริงๆ คงไม่ว่าพี่อ้วนเป็นหมูตอนหรอก!"

ห๊ะ อ้วน!

พอได้ยินประโยคต้นเหตุคำใหม่ฉันก็ปรายตาไปมองคนข้างหลังที่ดันปากเสียไปว่าเมียตัวเองแบบนั้น พี่ติณไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังเลยสักนิดว่าไปว่าพี่มิวอ้วน แม้ว่าพี่มิวจะเป็นคนที่หุ่นดีอยู่แล้วก็ตาม แต่ก็ตามสไตล์ผู้หญิงที่กินเก่งนั่นแหละ ก็ต้องห่วงสวย ห่วงรูปร่างตัวเองเป็นธรรมดา เพราะงั้นคำต้องห้ามอย่าง 'อ้วน' หรือ 'หมูตอน' เป็นคำที่พี่มิวโคตรเกลียดและไม่อยากฟังที่สุด

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่มิวถึงโกรธพี่ติณมากขนาดนี้

"แหะๆ พี่ขอโทษ..."

พี่ติณกระซิบขอโทษฉันเบาๆ ที่ไม่ได้เล่าให้ฟัง เขาคงกลัวว่าถ้าเล่าไปฉันจะไม่ยอมมาช่วยน่ะสิ แหงล่ะ ถ้าเขาบอกว่าตัวเองไปว่าพี่มิวแบบนั้น ฉันไม่ยอมมาช่วยหรอก ปล่อยให้ง้อเมียตัวเองให้เข็ดหลาบไปเลย

"แหม พี่มิวคะ พี่ทำยังกับไม่รู้เลยว่าผัวพี่เป็นคนปากหมา...เอ๊ย! ปากเสียน่ะค่ะ"

ฉันที่แกล้งพูดว่าคนข้างๆ ทำเอาพี่เขาหันขวับมามองฉันด้วยสายตาดุๆ ทันที

"ใช่ มันปากหมา!"

"พี่มิวก็รู้นี่ พี่เขาก็แค่หลุดปากเพราะอารมณ์ชั่ววูบแหละค่ะ พี่เขาไม่เคยคิดว่าเมียตัวเองอ้วนหรอก"

หรือจริงๆ จะคิด??

"กับเมียมันยังด่าได้ไม่เว้นเลย..."

แต่เหมือนคนข้างในยังน้อยใจไม่ยอมหายมีตัดพ้อออกมานิดหน่อย แต่ฉันว่าพี่เขาน่าจะสงบลงแล้วนะ เพราะน้ำเสียงพี่เขาดูเบาๆ

"ใจเย็นๆ นะคะพี่มิว เอาอย่างนี้ดีไหมคะ ถ้ายังไงเพื่อเป็นการไถ่โทษที่พี่ติณว่าพี่แบบนั้น หนึ่งอาทิตย์ต่อจากนี้ เขายินดีที่จะพาพี่มิวไปเที่ยว กินทุกอย่าง ที่พี่อยากไปโดยไม่บ่นไม่ว่าสักคำเลยค่ะ"

"เฮ้ย! แก้ว พูดอะไรน่ะ พี่ยังไม่ได้-"

แกรก...

แต่ยังไม่ทันที่พี่ติณจะโวยวายอะไร จู่ๆ ประตูห้องนอนก็เปิดออกพร้อมกับเจ้าของห้องที่โผล่หน้าออกมาด้วยใบหน้าที่ขอบตาแดงก่ำคงเพราะร้องไห้หนักทั้งคืน แม้ว่าจะดูโทรมแต่พี่มิวก็ยังคงดูน่ารักในสายตาฉันอยู่ดี

"จริงเหรอ..."

ดูเหมือนว่าข้อต่อรองที่เสนอออกไปจะทำให้พี่มิวที่หมกตัวอยู่ข้างในห้องยอมออกมาแต่โดยดี แถมยังถามซ้ำอีกครั้งเหมือนไม่แน่ใจว่าพี่ติณจะยอมทำตามที่ฉันพูดจริงๆ น่ะเหรอ พี่ติณยิ้มแหยแต่ไม่วายหันมามองฉันอย่างคาดโทษแต่ก็หันกลับไปตีหน้ายิ้มแป้นให้เมียแล้วพูดเสียงหวานเหมือนเอาใจ

"จริงครับ พี่จะพามิวไปทุกที่เลยนะ หายงอนพี่นะคะคนดี"

แหมมม ทีงี้มาทำเสียงอ่อน เสียงหวาน ทีก่อนหน้านี้ล่ะทำเสียงเขียว ตอแหลได้โล่จริงๆ นะพี่ติณ!

ร่างเล็กยอมเดินออกมาแล้วโผเข้ากอดพี่ติณแล้วเงยหน้าถามย้ำอีกครั้ง

"จริงๆ นะ สัญญาด้วย!"

พี่ติณคลี่ยิ้มรู้สึกดีใจที่พี่มิวหายโกรธแล้ว พี่เขาสวมกอดคนรักแล้วตอบพี่มิวอีกครั้ง

"จริงครับ สัญญาเลย ไปพรุ่งนี้เลยก็ได้นะ"

"แล้วงานที่ร้านล่ะคะ..."

"ให้ลูกน้องทำไป เราไปเที่ยวกันดีกว่า"

"รักพี่ที่สุดเลยค่ะ!"

โอเค ผัวเมียดีกันแล้วสินะ ฉันที่เป็นคนนอกควรจะเดินออกมาได้ละ

ไม่รอให้ใครมาไล่ฉันเดินดุ่มๆ ลงบันไดกลับมาเข้าห้องตัวเองทันที รู้สึกดีใจเหมือนกันที่ทำให้พวกพี่เขาคืนดีกันได้

"แก้วทำได้ดีแล้วใช่ไหมคะพี่ชาย..."

อดที่จะถามถึงคนที่ไม่เจอกันนานไม่ได้...

เมื่อก่อนสมัยเด็กๆ พี่ชายเป็นคนสอนเธอทุกอย่าง เพราะแต่ก่อนตอนเด็กๆ เธอเป็นเด็กที่เอาแต่ใจ อยากได้ทุกอย่าง พอไม่ได้ดั่งใจก็ร้องไห้งอแงออกมา และคนที่สอนให้เธอควบคุมอารมณ์ตัวเองก็คือ...พี่ชาย

เขาสอนว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ สอนให้เธอเป็นคนที่ดีขึ้น...

"พี่อยู่ไหนคะ พี่ชาย แก้วคิดถึงพี่เหลือเกิน..."