Chapter 18 สร้อยเพชรที่ถูกขโมยไป

Chapter 18

สร้อยเพชรที่ถูกขโมยไป

“ถ้าคิดจะเป็นเบอร์หนึ่งของคุณบริกซ์น่ะเลิกคิดได้เลย เพราะเบอร์หนึ่งของเขาคือฉันคนเดียวเท่านั้น”

ได้ยินแบบนั้นเพียงฟ้าก็ไม่พอใจ เธอเป็นลูกสาวคนเดียวและถูกตามใจมาโดยตลอดไม่ต้องแย่งของเล่นกับใครและครั้งนี้ก็เช่นกันเธอไม่ได้อยากจะแย่งบริกซ์ตั้นไปจากใครเลย และตัวของเพียงฟ้าเองก็ไม่ชอบใช้ผู้ชายร่วมกับใครด้วยสิ

“งั้นก็เสียใจด้วยค่ะ...ฉันคิดว่าเบอร์หนึ่งคงจะต้องเป็นฉันแล้วแหละ เพราะคุณบริกซ์เขาติดใจฉันถึงขนาดให้ไปอยู่เพนท์เฮาส์ แล้วคุณล่ะคะ? เขาซื้อที่ไหนให้อยู่เหรอ?”

“อีบ้า! หน้าด้าน ตั้งแต่สู้รบกับผู้หญิงทุกคนมาฉันก็เพิ่งจะเคยเจอแกนี่แหละหน้าด้านตาใส”

แอนนี่ไม่คิดว่าเพียงฟ้าที่หน้าซื่อตัวเล็กจะย้อนเธอได้เจ็บแสบขนาดนี้ ปกติเจอแต่นางแบบด้วยกันก็จะแรงๆลุคภายนอกก็จะจี๊ดจ๊าด ไม่คิดเลยว่ายัยเด็กหน้าจืดคนนี้จะไม่ธรรมดา

“ก็พูดความจริงนี่คะ เขาอยู่กับหนูมาตั้งหลายคืนแล้วเขาอยู่กับคุณกี่คืนล่ะคะ? หรือว่ากำลังตกกระป๋อง”

“อีบ้าๆๆ”

แอนนี่ถลาตัวเข้าไปตั้งใจจะตบแก้มขาวนวลนั้นให้รู้สำนึกสักทีว่าไม่ควรมาอวดเก่งกับเธอแต่ก็โดนบอดี้การ์ดทั้งสามเข้ามาห้ามไว้ซะก่อน

“ห้ามทำร้ายคุณเพียงฟ้านะครับ พวกผมมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัย”

“หึ มันสำคัญถึงขนาดต้องเอาบอดี้การ์ดของคุณบริกซ์มาคอยดูแลอารักขาเชียวเหรอ?”

“ก็สำคัญพอตัวค่ะ” เพียงฟ้ายิ้มเยาะอย่างสะใจก่อนจะเดินจากไปและบอดี้การ์ดทั้งสามคนก็เดินตามเธอมา แม้จะทำเหมือนสะใจที่ได้ตอกหน้ากลับไปอย่างนั้นแต่ความเป็นจริงแล้วเพียงฟ้ากำลังทุกข์ใจมากต่างหาก

ผู้หญิงของบริกซ์ตั้นคงจะมีมากมาย ตัวเธอเองก็เป็นแค่หนึ่งในตัวเลือกที่ไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับเขาเลยสักนิด

คิดแล้วก็เศร้า...แต่ก็ไม่แปลกหรอกที่มาเฟียร้ายแถมยังมีอำนาจล้นเหลืออย่างบริกซ์ตั้นจะมีผู้หญิงหลายคน แอนนี่ก็คงจะเป็นแค่หนึ่งในนั้นเพราะความเป็นจริงผู้หญิงของเขามีเป็นสิบ

ณ ห้างสรรพสินค้า

เพียงฟ้ามาที่ห้างแห่งนี้ด้วยจิตใจอันแสนจะห่อเหี่ยวจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเที่ยง

“อยู่ไหนนะ อ๊ะนั่นไงนั่น”

เพียงฟ้ารีบวิ่งไปยังทางงานอีเวนท์บอดี้การ์ดทั้งสามเห็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งตามเพราะไม่อยากปล่อยให้เพียงฟ้าคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว

“สวยจังเลย...ตัวจริงสวยกว่าในจอซะอีก”

เพียงฟ้าเมื่อเห็นหน้าลูก้าก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้จริงๆ สาวฝรั่งอเมริกันใบหน้าได้รูป ลำคอยาวระหงษ์ หุ่นดีพิมพ์นิยม บั้นท้ายกลมกลึงแถมหน้าอกหน้าใจยังทะลักทะล้นอีก ต่างจากเธอยิ่งนักคิดแล้วได้แต่น้อยใจ เกิดมาเป็นมนุษย์เหมือนกันแต่รูปร่างหน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิด

“สวัสดีค่ะแฟนๆของลูก้า วันนี้ลูก้ามาออกงานอีเวนท์เป็นครั้งแรกต้องขอความกรุณาจากทุกท่านด้วยนะคะ”

นางแบบและอินฟลูเอ็นเซอร์สาวนั่งอยู่บนเวทีโดยมีเก้าอี้บาร์ตัวสูงตั้งไว้พร้อมกับพิธีกรที่ประกอบหน้าที่คอยซักถามประวัติที่แฟนคลับอยากจะรู้

“สวัสดีค่ะคุณลูก้า แฟนๆถามกันมาเยอะเลยเกี่ยวกับแบรนด์ที่กำลังจะเปิดตัวไม่ทราบว่าเป็นแบรนด์เกี่ยวกับอะไรเหรอคะ”

บนเวทียังคงนั่งคุยและสอบถามกันอย่างสนุกสนานส่วนเพียงฟ้าเองก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายด้านบนเวทีพร้อมกับชื่นชมความสวยแถมตอนนี้ยังมีพนักงานภายในงานยัดเทสเตอร์ชิ้นเล็กซึ่งน่าจะเป็นเทสเตอร์ครีมทาหน้าของแบรนด์มาให้กับเธอ

“เอ๊ะ...นั่นมัน...”

ในขณะที่ถ่ายวิดีโออินฟลูเอ็นเซอร์ชื่อดังคนโปรดเพียงฟ้าก็สังเกตุเห็นสร้อยเพชรที่เธอคนนั้นใส่อยู่

มันคือสร้อยเพชรประจำตระกูลเบอริอันต์!

“พวกนาย! เห็นนั่นหรือเปล่า!”

เพียงฟ้าหันไปหาบอดี้การ์ดหนุ่มทั้งสามที่ดูจะไม่สนใจอะไรภายในงานสักเท่าไหร่

“อะไรคะคุณฟ้า...เห็นอะไร” จอห์นถาม

“พวกนายตาถั่วหรือไง โอ้ย! นี่คุณบริกซ์คิดยังไงจ้างพวกนายมาเป็นบอดี้การ์ดเนี่ย หูตาไม่ว่องไวเลย”

เพียงฟ้ายกมือขึ้นเท้าเอวได้ทีก็บ่นบอดี้การ์ดทั้งสามจนทั้งสามก็ถึงกับมองหน้ากันด้วยความงงว่าเพียงฟ้าเป็นอะไรไปอีก

“นั่นไง...ไม่เห็นเพชรที่คอคุณลูก้าใส่เหรอ จะทิ่มตาตายอยู่แล้ว นั่นมันสร้อยเพชรประจำตระกูลเบอริอันต์นะ”

“เออเฮ้ย จริงว่ะไอ้เจไอ้จอห์น” ไมเคิลถึงกับอุทานเสียงดังเมื่อเห็นสร้อยเพชรเส้นนั้น สร้อยเพชรที่เจ้านายสั่งให้พวกเขาตามหากลับมาจากไอ้ลูคัส แล้วมันมาอยู่กับผู้หญิงคนนั้นที่เป็นนางแบบได้ยังไง? หรือว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนของไอ้ลูคัส อาจจะเป็นคู่ขาคนสนิทก็ได้

“เอาไงดีวะ....” เจเรมี่เอ่ยถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมกับเตรียมยกกระบอกปืนขึ้นมาหมายจะจ่อไปทางลูก้าแต่ก็โดนเพียงฟ้าตีมือขัดไว้ก่อน

“จะบ้าเหรอเจเรมี่...นี่มันกลางห้างนะ ขืนยกปืนขึ้นมาได้โดนพ่อนายลากเข้าตารางแน่”

เพียงฟ้าอยากจะกรี๊ดออกมาจริงๆ ไม่รู้ว่าไอ้เจ้าบอดี้การ์ดสามตัวนี้กินอะไรเป็นอาหารถึงได้ฉลาดเฉลียวขนาดนี้

“โถ่แค่คุกแค่ตารางผมไม่กลัวหรอกครับคุณฟ้า เจ้านายผมเป็นใครคุณก็รู้”

ไมเคิลตอบขึ้นมาบ้างทำเอาเพียงฟ้าอยากจะเอาหัวโขกกำแพง

“จ้า รู้จ้าว่าเจ้านายพวกนายอ่ะมันรวย อำนาจมันค้ำฟ้าขนาดไหนแต่ได้โปรดเกรงใจคนรอบข้างด้วยจ้ะ ไม่มีใครอยากกินลูกตะกั่วเพราะออกมาเที่ยวห้างนะจ๊ะ”

ได้ทีก็ทำน้ำเสียงประชดประชันใส่ทั้งสามหนุ่ม

“แล้วจะให้ทำยังไง สร้อยมันอยู่ในคอผู้หญิงคนนั้นก็เหมือนเอาปลาทูมาล่อแมวอย่างพวกผม”

จอห์นพูดอย่างใจร้อน อยากจะเอาปืนมาจ่อผู้หญิงคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอด

“เดี๋ยวจบงานตอนขอลายเซ็นต์ฉันจะลองถามคุณลูก้าดู”

“แต่คุณก็เป็นคนขายสร้อยเพชรให้ไอ้ลูคัส จะมาเป็นห่วงเป็นใยอะไรกับเพชรประจำตระกูล”

เจเรมี่พูดขึ้นบ้างเพราะแอบหมั่นไส้ พวกเขาจงรักภักดีกับเจ้านายมากและรู้สึกแค้นใจแทนที่ถูกขโมยเพชรประจำตระกูลไป เรียกได้ว่าอยู่กับตระกูลเบอริอันต์มาก็นาน

“ขโมยบ้านนายสิเจเรมี่ คนอย่างฉันน่ะไม่ขโมยของใครหรอก”

สามบอดี้การ์ดได้แต่เงียบแต่ก็ไม่ได้ปักใจเชื่อในคำพูดของเพียงฟ้า

“เอาเป็นว่าฉันจะพยายามเอาสร้อยเพชรนั้นมาคืนคุณบริกซ์ให้ได้ ฉันจะได้เป็นอิสระสักที...”

เธอทำหน้าเศร้าเมื่อนึกถึงว่าสักวันนึงคงจะต้องไปจากเขา ไม่สิ! จะเศร้าไปทำไมกันต้องดีใจสิจะได้เป็นอิสระจากผู้ชายบ้าอำนาจอย่างบริกซ์ตั้นสักที เพียงฟ้าพยายามคิดกับตัวเองในใจแม้ว่าความคิดมันจะค้านกันก็ตาม

เวลาต่อมา

ถึงเวลาขอลายเซ็นต์ซึ่งลูก้าจะนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้วมีแฟนคลับไปขอลายเซ็นต์และถ่ายรูป เพียงฟ้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเธอต่อคิวไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ถึงคิว ร่างเล็กเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามนางแบบสาว

“สวัสดีค่ะคุณลูก้า ฉันเป็นแฟนคลับคุณมานานดีใจจริงๆนะคะที่วันนี้คุณมางานอีเวนท์”

ลูก้ายิ้มให้กับหญิงสาวเอเชียตรงหน้า ไม่คิดเลยว่าเธอจะดังไกลไปถึงชาวเอเชียแบบนี้

“ขอบคุณนะคะที่มางานในวันนี้ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

ทั้งสองชวนกันคุยอีกเล็กน้อยจนในที่สุดเพียงฟ้าก็เห็นว่าถึงแก่เวลาที่จะเข้าประเด็นเรื่องสร้อยเพชรนั้นสักที

“เอ่อ ขอถามหน่อยนะคะ สร้อยเส้นนี้คุณลูก้าซื้อมาจากที่ไหนเหรอคะสวยมากเลย”

“สร้อยเส้นนี้เหรอคะ...พอดีพี่ชายให้มาน่ะค่ะ”

“อ๋อ... เอ่อ คือ คือว่าฉันจะขอซื้อสร้อยเส้นนี้ต่อได้ไหมคะพอดีว่าชอบมากเลย”

เพียงฟ้าได้แต่ยิ้มเจื่อน รู้ดีว่ามันแปลกที่มาขอซื้อสร้อยยิ่งเป็นคนแปลกหน้าแบบนี้ด้วยแล้วล่ะก็ ไม่โดนจับตัวโยนออกจากงานก็ดีแค่ไหนแล้ว ใครฟังก็คงจะหาว่าเธอโรคจิต

“คุณเป็นเจ้าของสร้อยเส้นนี้เหรอคะ?”

ลูก้าเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจเพราะสร้อยเส้นนี้เธอเองก็ไม่รู้ที่มาที่ไป รู้เพียงว่าพี่ชายมอบให้และดูจะไม่ให้ความสำคัญกับมันเลยสักนิด

“ไม่ใช่หรอกค่ะ แต่มันเป็นของสำคัญมากของเพื่อนฉัน มันเป็นสร้อยเพชรที่สำคัญมากๆเลยค่ะ”

เพียงฟ้าเองก็ไม่อยากจะพูดตรงๆว่ามันเป็นของสำคัญของตระกูลมาเฟียใหญ่ที่แสนจะโหดร้ายเพราะกลัวว่านางแบบสาวอย่างลูก้าจะตกใจ

แต่เดี๋ยวนะ! ถ้าลูก้าบอกว่าได้มาจากพี่ชายงั้นก็แสดงว่าพี่ชายของลูก้าคือลูคัสอย่างนั้นเหรอ!?

“งั้นเหรอคะ...ทำไมพี่ชายฉันถึงดูไม่ให้ความสนใจกับสร้อยเส้นนี้สักเท่าไหร่”

นั่นคือสิ่งที่ลูก้าแปลกใจเพราะถ้าหากมีมูลค่าขนาดนั้นทำไมถึงทำเป็นทิ้งๆขว้างๆ

“พี่ชายของคุณคือคุณลูคัสใช่ไหมคะ?”

“ใช่ค่ะคุณรู้จักเหรอ?”

“เขาเป็นคนขโมยสร้อยเส้นนี้ไปจากฉันค่ะ”

ปั้งงง

“กรี๊ดดดดด”