Chapter 17 บุกรังมาเฟีย

Chapter 17

บุกรังมาเฟีย

ณ บริษัทของบริกซ์ตั้น

ในที่สุดเธอก็อ้อนวอนให้ลูกน้องทั้งสามคนพาเธอมาที่บริษัทซึ่งบริกซ์ตั้นเป็นประธานบริษัทอยู่ที่นี่

ที่จริงบริษัทนี้ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ตระกูลเบอริอันต์ยังมีงานอีกหลายอย่างที่ต้องทำ

“อะไรกันเนี่ยบริษัทนี้...”

มาถึงหน้าตึกเพียงฟ้าก็ได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นมองตึกสีดำทะมึนที่อยู่ตรงหน้า เป็นตึกที่ดูโหดร้ายตั้งแต่ยังไม่ทันได้เข้าไปเยือน

“คุณฟ้าจะเข้าไปเลยไม่ได้นะครับ.. เรายังไม่ได้นัดนายเลย”

จอห์นตอบเสียงแบบไม่เต็มเสียงนักเพราะเขากังวลกลัวว่าจะโดนด่าที่พาเพียงฟ้ามาที่นี่ แต่นั่นเป็นเพราะเธอรบเร้าและขู่ว่าถ้าไม่พามาจะอ้อนเจ้านายบนเตียงให้ลดเงินเดือนพวกเขาทั้งสามคน

มีเหรอที่ทั้งสามคนจะไม่กลัว...ขึ้นชื่อว่าคุยบนเตียงมันก็ต่างจากยืนคุยนั่งคุยอยู่แล้ว หากเพียงฟ้าอ้อนได้สำเร็จจริงพวกเขาก็จบเห่เลยสิ

“ไม่เห็นจะต้องบอกก่อนเลย พวกนายก็รู้ว่าฉันน่ะมันวีไอพีขนาดไหน”

เพียงฟ้าตอบไปอย่างมั่นอกมั่นใจแล้วยิ้มขยิบตาข้างหนึ่งให้กับบอดี้การ์ดสามหนุ่ม ไม่รอช้าเธอก้าวเข้าสู่บริษัทของตระกูลเบอริอันต์ทันที

“โห สมแล้วที่เป็นบริษัทของคุณบริกซ์ตั้นแก๊งค์มาเฟียใหญ่ในนิวยอร์ก เหมือนหลุดมาในหนังอาชญากรรมยังไงยังงั้นเลย”

เพียงฟ้าอุทานกับตัวเองเป็นภาษาไทยแล้วมองรอบๆบริเวณที่ถูกตกแต่งอย่างอึมครึม บริษัทแห่งนี้ผลิตชิ้นส่วนอาวุธส่งออกหลายประเทศและเป็นกำลังเงินสำคัญของตระกูลเบอริอันต์เพราะออร์เดอร์รวมในแต่ละปีมหาศาลยิ่งนัก

“คุณฟ้าครับ อย่าเดินซนไปทั่วสิครับ”

เจเรมี่เอ่ยออกมาทั้งจอห์นและไมเคิลเองต่างก็เป็นกังวล

“ก็แค่อยากจะดูรอบๆเท่านั้นเอง เอาเถอะ รีบพาฉันไปเจอเจ้านายพวกนายสิ”

เพียงฟ้าบอกไปแบบนั้นเพราะอยากจะเจอบริกซ์ตั้นเร็วๆแล้ว อยากจะขออนุญาตให้ลูกน้องพาเธอไปที่ห้างเพราะเธออยากไปงานอีเวนท์นี้มากๆ

ลูกน้องทั้งสามได้แต่ลอบถอนหายใจอยู่ในใจก่อนจะพาเธอขึ้นไปยังห้องทำงานของเจ้านาย

“นายครับ พวกเจเรมี่มันพาคุณเพียงฟ้ามาครับ”

เจมส์เข้ามาแจ้งกับเจ้านายก่อนที่จะอนุญาตให้สี่คนนั้นเข้ามา

“อะไรของมันวะ...กูสั่งเอาไว้แล้วไงว่าห้ามพามาที่นี่”

มาเฟียหนุ่มวัยสามสิยสบถอย่างหัวเสีย ตอนนี้บนตักเขามีหญิงสาวนางแบบหน้าสวยชาวอเมริกัน เธอเป็นคู่ขาคนประจำของเขาแล้ววันนี้แวะมาหาตอนพักเที่ยงเพราะบริกซ์ตั้นไม่ได้ติดต่อเธอไปหลายวันเนื่องจากช่วงนี้เขามาติดใจยัยสาวไทยตัวเล็กอย่างเพียงฟ้า

“ใครคือเพียงฟ้าเหรอคะ...ผู้หญิงคนใหม่ของคุณบริกซ์เหรอ?”

แอนนี่เอ่ยทำหน้านิ่งแม้ภายในใจจะหึงและไม่พอใจสักเพียงใดแต่ก็ต้องเก็บอาการเพราะกฎของเขาที่แจ้งกับผู้หญิงทุกคนคือห้ามทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างเด็ดขาด

ร่างแกร่งไม่ตอบแอนนี่เพราะไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องบอกเธอ

ไม่นานเพียงฟ้าและบอดี้การ์ดทั้งสามก็เดินเข้ามาและแน่นอนว่าสายตาของเธอหยุดอยู่ที่แอนนี่ซึ่งนั่งอยู่บนตักของบริกซ์ตั้น

“ขอโทษนะคะที่หนูมารบกวน ไม่คิดว่าคุณจะทำงานยุ่งอยู่ขนาดนี้”

เพียงฟ้าทำหน้านิ่งแสดงถึงความเพิกเฉยต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าแต่ความเป็นจริงในใจเธอรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ไอ้เราก็นึกว่าจะทำงานหนักหักโหมเป็นมาเฟียโหด ใครจะไปคิดว่าจะมัวนั่งบ้ากามอยู่กับผู้หญิงในห้องทำงานกลางวันแสกๆแบบนี้ ตอนกลางคืนก็เข้าไปหาเธอเพราะตอนกลางวันก็มาอยู่กับอีกคนสินะ

คนตัวเล็กได้แต่คิดไม่พอใจอยู่ในใจแต่ไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมาเพราะรู้สถานะตัวเองดีว่าเป็นได้แค่ไหนและไม่ควรคิดเกินเลยกับบริกซ์ตั้นหากตัวเธอเองไม่อยากเจ็บปวด

“ไม่ต้องมาประชด...เธอมาที่นี่ทำไม ไอ้ไมเคิลกูบอกพวกมึงแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้พาเพียงฟ้ามาที่นี่!”

ประโยคแรกดุหญิงสาวประโยคหลังหันไปด่าลูกน้องโดยที่แอนนี่ถูกผลักออกจากตักแล้วเขายืนขึ้นพร้อมเดินมาประจันหน้าที่กับเพียงฟ้า

“ไม่ต้องว่าพวกนี้หรอกค่ะ หนูเป็นคนรบเร้าให้พามาเองเพราะอยากจะมาขออนุญาตคุณให้หนูไปที่ห้างได้”

"เมื่อวานก็เกือบโดนลูกตะกั่วเจาะหัวไม่กลัวรึไง ก็เห็นอยู่ว่ามันอันตรายจะออกไปข้างนอกได้ยังไง"

"ก็อยากไปนี่คะ อินฟลูเอ็นเซอร์ที่หนูติดตามมานานมาร่วมงานอีเวนท์เป็นครั้งแรกแถมยังเปิดตัวแบรนด์เครื่องสำอางอีก"

"กับอีแค่เครื่องสำอางของอินฟลู บัตรเครดิตฉันก็ให้วงเงินเธอเต็มอยู่แล้วก็เอาไปรูดซื้อออนไลน์เอาสิจะต้องไปหน้างานทำไม"

เขาไม่พอใจนักที่เพียงฟ้าดื้อและอยากจะออกนอกสถานที่ให้ได้ ความกังวลของบริกซ์ตั้นในตอนนี้ไม่ใช่กลัวว่าเธอจะหนีแต่กลัวว่าจะถูกทำร้ายจากคู่อริอย่างลูคัสอีก

"ให้หนูไปเถอะค่ะ หนูอยากไปเจอนางแบบคนนี้จริงๆมีแจกลายเซ็นต์ในงานด้วย"

"ยังไงก็ไม่ได้"

บอดี้การ์ดทั้งสามคนได้แต่ก้มหน้างุดไม่ช่วยสู้เพราะกลัวว่าจะโดนหางเลขไปด้วย ลำพังแค่ยอมพาเพียงฟ้ามาที่นี่ก็หนักพออยู่แล้ว

"นะคะ...แล้วหนูจะให้รางวัลคุณอย่างเต็มที่"

เพียงฟ้าเอ่ยออกไปพร้อมกับหน้าแดงไป ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะกล้าพูดประโยคแบบนี้ออกมา

"รางวัลที่ว่าว่านี่มันคือรางวัลอะไรเหรอสาวน้อย...หืม?"

มือหนาจับเข้าที่คางแล้วเชิดขึ้นพร้อมกับสบตาใบหน้าสวย ดวงตากลมโตคู่นั้นดูแล้วมันช่างยั่วยวนซะเหลือเกิน เห็นทีไรเป็นต้องใจอ่อนทุกที

"เดี๋ยวคืนนี้คุณก็รู้ค่ะ....แต่ขอหนูไปงานนี้นะคะ"

"ก็ได้ ถ้าอยากจะไปขนาดนั้นก็จะไม่ขัดอะไรแต่ต้องดูแลตัวเองให้ดี"

"ค่ะ หนูจะอยู่กับสามคนนี้ไม่ให้ห่าง....แม้ว่าจะไม่ค่อยช่วยอะไรก็ตามเถอะ"

พูดพร้อมกับเปรยตาไปมองสามบอดี้การ์ดหน้าหล่อที่ดูแล้วไม่ค่อยเป็นประโยชน์กับเพียงฟ้าสักเท่าไหร่ เมื่อวานก็ปล่อยให้เธอวิ่งลุยเดี่ยวเข้าไปในป่า อยากจะบ้าตาย!

"โถ่คุณฟ้าครับ...วิธีที่พวกผมคิดมันเป็นวิธีการเอาตัวรอดที่ดีที่สุดแล้ว หากคุณฟ้าเกาะกระเตงไปกับพวกผมสามคนได้ตายกันหมดยกคอกแน่ๆ"

จอห์นเอ่ยพูดขึ้นมาบ้างเพราะทนไม่ไหวจริงๆหากจะมาว่าพวกเขาสามคนไม่โหดสมกับเป็นบอดี้การ์ดมาเฟีย ฝึกมาตั้งกี่ปีให้รู้กันซะบ้าง

"เอาเถอะๆ ยังไงพวกมึงก็ดูแลเพียงฟ้าให้ดีอย่าคลาดสายตาก็แล้วกัน"

เพียงฟ้ายิ้มเมื่อเขาอนุญาตให้เธอไปงานอีเวนท์ของคนที่ติดตามมานาน แต่ดวงตากลมโตก็จ้องไปที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง หญิงสาวสูงโปร่งดูเหมือนว่าจะเป็นนางแบบยืนจ้องเธอสลับไปมากับมองบริกซ์ตั้น

"แล้วนั่นใครเหรอคะ?"

เพียงฟ้าเอ่ยถามอย่างสงสัยแต่บริกซ์ตั้นพอจะรู้ว่าเธอทำเพราะอะไร

"จะใครก็ไม่สำคัญ มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอ"

บริกซ์ตั้นตอบเสียงราบเรียบซึ่งแน่นอนว่าได้ยินแบบนั้นแอนนี่ก็เดินเข้ามาแล้วควงเข้าที่แขนแกร่งของบริกซ์ตั้น

"ฉันชื่อแอนนี่ค่ะ เป็นผู้หญิงคนโปรดของคุณบริกซ์"

แอนนี่ยิ้มอย่างไม่อายสักนิดที่ได้รับตำแหน่งนี้ ผู้หญิหลายๆคนในวงการนางแบบก็อยากเป็นผู้หญิงของบริกซ์ตั้นกันทั้งนั้นเพราะรู้ว่าเขาเงินหนักขนาดไหน

"อ๋อค่ะคุณแอนนี่ ฉันชื่อเพียงฟ้านะคะ"

ส่วนสถานะนั้นเป็นเพียงนางบำเรอที่เธอเองก็ไม่อยากจะพูดให้ใครฟังหรอก มันมีแต่จะเจ็บปวดซะเปล่าๆ

ดูท่าบริกซ์ตั้นก็คงจะชอบผู้หญิงคนนี้มาก ไม่งั้นคงจะไม่เรียกให้มาหาแบบนี้ ไม่รู้ทำไมพอคิดแล้วก็ปวดใจแปลกๆ

ทักทายกันเสร็จเพียงฟ้าก็เดินออกมากับบอดี้การ์ดทั้งสามแต่เดินมาได้ไม่นานก็มีเสียงเรียกไล่หลังตามมา

"เดี๋ยวสิเพียงฟ้า"

ผู้หญิงในชุดเดรสรัดรูปสีดำพร้อมกับส้นสูงคู่สวยวิ่งตามหลังเธอมาจนเพียงฟ้าถึงกับต้องหันไปแล้วเอียงหน้าด้วยความสงสัยนิดนึง

"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณแอนนี่"

แอนนี่ยื่นหน้ามาใกล้และกระซิบเข้าใกล้หูของเพียงฟ้า

“ถ้าคิดจะเป็นเบอร์หนึ่งของคุณบริกซ์น่ะเลิกคิดได้เลย เพราะเบอร์หนึ่งของเขาคือฉันคนเดียวเท่านั้น”