Chapter 19 ผู้หญิงเห็นแก่ตัว

Chapter 19

ผู้หญิงเห็นแก่ตัว

“เขาเป็นคนขโมยสร้อยเส้นนี้ไปจากฉันค่ะ”

ปั้งงง

“กรี๊ดดดดด”

เสียงผู้คนในงานต่างกรี๊ดลั่นเมื่อเสียงปืนดังขึ้น

“อะไรกันเกิดอะไรขึ้น....”

ลูก้าอุทานด้วยความตกใจ แม้จะเป็นน้องสาวมาเฟียแต่เธอก็แทบไม่เคยอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเพราะน้อยคนจะรู้ว่าเธอเป็นน้องสาวของลูคัส ลูคัสปิดข่าวมาโดยตลอดว่าเขามีน้องสาวเพราะไม่อยากให้ลูก้าเป็นอันตราย

เพียงฟ้าเองก็ตกใจมากเมื่อหันไปเห็นก็คือบอดี้การ์ดทั้งสามกำลังต่อสู้กับชายชุดดำที่มากันถึงห้าคนซึ่งแน่นอนว่ามีกำลังมากกว่าและเธอคาดว่าคงเป็นคนของลูคัส

“ฉันขอซื้อต่อสร้อยเส้นนี้เถอะนะคะคุณลูก้า”

แม้จะชุลมุนขนาดไหนแต่เพียงฟ้าก็ทำการขอร้องขอซื้อสร้อยเพชรเส้นนั้นจากลูก้า

เคว้ง

ปืนกระบอกหนึ่งกระเด็นมาอยู่ตรงเท้าของเพียงฟ้า ลูก้าเองก็ยังช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าควรจะไปอยู่ที่จุดไหนดี

เมื่อเห็นนางแบบสาวดูเหมือนช็อคนิ่งไปอยู่อย่างนั้นเพียงฟ้าก็หยิบกระบอกปืนที่กระเด็นมาอยู่ตรงเท้าของตัวเองขึ้นมาแล้วจ่อเข้าที่หัวของลูก้าในทันที

“ขอโทษนะคะคุณลูก้า...ฉันเป็นแฟนคลับคุณจริงๆไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ แต่ส่งเครื่องเพชรชิ้นนั้นมาเถอะค่ะมันสำคัญกับฉันมากจริงๆ”

ลูก้าเบิกตาโพลงโตเมื่อโดนทำแบบนี้ เป็นน้องสาวมาเฟียก็จริงแต่สถานการณ์แบบนี้เพิ่งจะเคยเกิดขึ้นกับเธอ ร่างสูงระหงษ์จำใจเอื้อมมือมาถอดสร้อยเส้นนั้นออกแล้วส่งมันให้กับเพียงฟ้า

“คุณปล้นฉันเหรอคะ?”

ส่งให้ยังไม่วายที่จะถามขึ้นมา ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าสาวเอเชียตัวเล็กหน้าใสซื่อจะกล้ายกมือขึ้นมาจ่อหัวน้องสาวมาเฟียอย่างเธอ

“ไม่ได้ปล้นค่ะ มันไม่ใช่ของของพวกคุณตั้งแต่แรกพี่ชายของคุณขโมยมันไปจากฉันและสร้อยเส้นนี้ก็เป็นของคนรู้จักฉันเอง”

“นี่! ต่อให้พี่ชายฉันจะเป็นมาเฟียแต่ก็เป็นมาเฟียมีเงินไม่ใช่ยาจก พี่ชายฉันไม่ขโมยของมาจากใครหรอกค่ะ”

ลูก้าตวาดกลับแม้จะโดนปืนจ่อหัว ยังไงก็ไม่มีทางเชื่อว่าพี่ชายของเธอจะไปขโมยสร้อยเพชรเส้นนี้มา ปกติลูคัสไม่ใช่พวกสนใจเครื่องประดับอะไรอย่างนี้สักหน่อย

“งั้นคุณก็คงต้องถามพี่ชายคุณเองแล้วล่ะค่ะ งั้นวันนี้ฉันขอลาก่อนนะคะดีใจที่ได้เจอค่ะ...อย่าตกใจไปเลยนะคะ ฉันเป็นแฟนคลับคุณจริงๆไม่ได้อยากจะทำแบบนี้เลย”

เพียงฟ้าเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะลุกจากเก้าอี้แล้วพยายามวิ่งหลบทุกคนไปหาพวกเจเรมี่

“ทุกคน!! ไว้ตามฉันมานะฉันขอไปหาคุณบริกซ์ตั้นก่อน”

พูดจบเพียงฟ้าก็รีบวิ่งหนีแหวกท่ามกลางผู้คนที่วุ่นวาย เจเรมี่ยิ้มพอใจ ดูเหมือนเพียงฟ้าจะเริ่มเรียนรู้สกิลจากพวกเขา นั่นก็คือไม่ควรทำตัวติดกันทั้งสี่คนแต่ควรที่จะหลบหนีเอาตัวรอดไปก่อนแล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่บอดี้การ์ดอย่างพวกเขาได้ต่อสู้กันเอง

หากเพียงฟ้ามัวกล้าๆกลัวๆมายืนใกล้ๆพวกเขาคงจะไม่กล้าต่อสู้อย่างเต็มที่เพราะกลัวว่ากระสุนจะไปโดนเพียงฟ้าซึ่งเป็นผู้หญิงของนาย

เพียงฟ้าวิ่งหน้าตั้งออกมาและรีบตรงไปยังลานจอดรถ แต่หากรอพวกนั้นทั้งสามคนก็คงจะนานเธอจึงตัดสินใจขึ้นแท็กซี่ไปยังบริษัทของตระกูลเบอริอันต์ที่บอดี้การ์ดทั้งสามพาไปเมื่อเช้า

ณ บริษัทเบอริอันต์

เพียงฟ้านั่งแท็กซี่มาหาบริกซ์ตั้นเพียงลำพัง เธอผ่านเข้ามาได้อย่างง่ายดายเพราะว่าเมื่อช่วงเที่ยงเธอมาที่นี่พร้อมกับบอดี้การ์ดทำให้เลขาหน้าห้องและยามหน้าบริษัทรับรู้ว่าเพียงฟ้านั้นเป็นผู้หญิงของบริกซ์ตั้น

“เป็นอะไรไป ทำหน้าตาตื่นมาเชียว”

บริกซ์ตั้นที่กำลังทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นมามองเพียงฟ้าที่วิ่งหอบแฮ่กๆมา เริ่มจะหงุดหงิดใจที่เธอคนนี้มากวนการทำงานของเขาเพราะปกติ บริกซ์ตั้นจะเป็นคนจริงจังกับการทำงานมาก

“หนูได้นี่มาแล้วค่ะ...นี่ไงคะของที่คุณต้องการ”

มือเล็กชูสร้อยเพชรราคาแพงขึ้นมาให้บริกซ์ตั้นได้ดู คิ้วหนาขมวดมุ่นเป็นปม

นี่เธออยากไปจากเขาถึงขนาดต้องรีบบุกไปเอาเพชรประจำตระกูลคืนมาจากลูคัสเลยอย่างนั้นเหรอ

คนตัวใหญ่คิดอย่างนั้นอยู่ในใจ ความไม่พอใจก่อเกิดขึ้นมาเป็นทวีคูณเมื่อจินตนาการไปว่าร่างเล็กรังเกียจเขาจนถึงขั้นต้องรีบเอาตัวไปฝ่าอันตรายเพื่อจะขโมยเพชรกลับมา

“อยากไปจากฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

น้ำเสียงแหบเอ่ยถามออกอย่างไม่พอใจ

ป้าบ!

เขาตบโต๊ะทำงานแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินออกมาประจันหน้ากับเพียงฟ้าที่ชูสร้อยเพชรเส้นนั้นเอาไว้

ร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรก้มลงมองเด็กสาวที่สูงเพียงร้อยหกสิบเซนติเมตรพร้อมกับทำหน้าดุ ซึ่งสีหน้าของบริกซ์ตั้นในตอนนี้เพียงฟ้ารู้ได้ในทันทีว่าเขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“หนูได้มาโดยบังเอิญค่ะ อินฟลูเอ็นเซอร์ที่หนูติดตามเขาบอกว่าได้สร้อยเส้นนี้มาจากพี่ชาย”

“แล้วเธอไปขอคืนมาได้ยังไง?”

บริกซ์ตั้นพอจะเคยได้ยินมาบ้างว่าลูคัสมีน้องสาวแต่ก็ไม่ได้เปิดตัวในวงสังคมและไม่มีใครรู้เกี่ยวกับข้อมูลครอบครัวของลูคัส

“บอดี้การ์ดของลูคัสรุมกับพวกบอดี้การ์ดของคุณอยู่แต่หนูคิดว่าพวกเจเรมี่น่าจะเอาอยู่เพราะสามคนนั้นเก่งมาก”

“วันนั้นยังบอกว่าพวกมันไม่ได้เรื่องอยู่เลย ไม่สมกับเป็นบอดี้การ์ดมาเฟีย”

“หนูขอถอนคำพูดค่ะ พวกนั้นเก่งมาก”

ใจของเพียงฟ้าลึกๆก็รู้ว่าทั้งสามคนนั้นเก่งมาก เธอจึงไม่ได้ห่วงขนาดนั้นและรีบนำเอาเพชรอันแสนจะหวงแหนของมาเฟียหนุ่มกลับมาคืนเขาโดยไว

“หึ ผู้หญิงอย่างเธอนี่มัน...คบไม่ได้จริงๆ”

บริกซ์ตั้นคิดว่าที่รีบหนีออกมานี่คงจะรีบนำเพชรประจำตระกูลมาคืนให้เขาโดยปล่อยให้พวกลูกน้องของเขาโดนรุมอยู่อย่างนั้นสินะ เธอเห็นแก่ตัวมากเพียงฟ้า…เห็นแก่ตัวกว่าที่เขาคิดไว้

“อะไรของคุณ หนูอุตส่าห์เอาเพชรประจำตระกูลมาคืนให้คุณได้แล้วคุณน่าจะดีใจสิคะ”

ที่เธอทำแบบนี้ไม่ใช่ว่าอยากจะถูกปลดพันธนาการจากบริกซ์ตั้นขนาดนั้น แต่เธอแค่ห่วงใยในความรู้สึกของเขา รู้ดีว่าเขาคงอยากจะได้สร้อยเพชรเส้นนี้คืนมากเพราะมันเป็นของสำคัญของตระกูล

เพียงฟ้าเองก็ห่วงสามคนนั้นไม่ได้ต่างไปจากมาเฟียหนุ่มเลย แต่เธอรู้ว่าสามคนนั้นเก่งมากแม้ปกติจะดูไม่ได้เรื่องแต่หากไม่เก่งจริงก็คงไม่ได้มาเป็นบอดี้การ์ดของมาเฟียร้ายอย่างบริกซ์ตั้นหรอก

“อยากไปจากฉันถึงขนาดต้องไปฉกเอาเพชรประจำตระกูลคืนมาในห้างแถมยังปล่อยให้สามคนนั้นโดนโดนรุมอยู่อีก ถามจริง? อยู่กับมันมาสักพักแล้วไม่ห่วงพวกมันสามตัวบ้างหรือไง?”

“...”

เพียงฟ้านิ่งตอบไม่ถูก ที่จริงเธอก็เป็นห่วงแต่ชุลมุนขนาดนั้นเธอจึงลืมนึกถึงจิตใจของบอดี้การ์ดทั้งสามคนไปเลยเพราะมัวแต่โฟกัสเพชรที่อยู่ตรงหน้า

“เธอมันห่วงแต่ตัวเอง...เห็นแก่ตัวจริงๆ”

พูดจบเขาก็หันกลับไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์แล้วโทรเรียกกำลังพลเพิ่มเติมเพื่อให้ไปสมทบช่วยพวกเจเรมี่ จอห์น และไมเคิล

ส่วนเพียงฟ้าในตอนนี้ถือเพชรค้างเอาไว้กลางอากาศ ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอทำไปมันจะผิดไปซะหมด

เพียงฟ้านั่งอยู่ภายในห้องทำงานซึ่งมีโซฟาอยู่ตรงกลางห้อง เธอรออยู่ตรงนั้นสักพักในที่สุดประตูก็ถูกเปิดขึ้นและคนที่เดินเข้ามาก็คือเจเรมี่ จอห์นและไมเคิล

“พวกนายเป็นยังไงกันบ้าง!”

เมื่อเห็นทั้งสามหนุ่มกลับมาเพียงฟ้าก็รีบถลาตัวเข้าไปหาบอดี้การ์ดคู่ใจทั้งสามคนในทันที

“ปลอดภัยกันดีแล้วครับคุณฟ้า”

จอห์นตอบยิ้มๆ ส่วนไมเคิลกับเจเรมี่เองก็ดูจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร เพียงฟ้าถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ รู้สึกดีที่ทั้งสามหนุ่มยังปลอดภัยไม่งั้นเธอคงจะโทษตัวเองไปตลอดชีวิตที่ปล่อยให้ทั้งสามต้องต่อสู้เพื่อถ่วงเวลาให้เธอขโมยเพชรกลับมา

“ขอโทษนะที่ทิ้งมาทั้งอย่างนั้น...”

เธอรู้สึกผิดกับทั้งสามคนที่เป็นต้นเหตุ หากเธอไม่ดื้ออยากจะไปเดินห้างก็คงไม่โดนพวกของลูคัสบุกมาทำร้ายอีกแบบนี้ เธอนี่มันตัวซวยจริงๆ ตั้งแต่มีเพียงฟ้าเข้ามาก็คงจะทำให้ทั้งสามคนเดือดร้อนมาก

“อย่าคิดมากเลยครับคุณฟ้า มันเป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว”

ตอบออกมาแบบนั้นเพราะไม่อยากให้หญิงสาวเป็นกังวลแต่ก็ยิ่งทำให้คนตัวเล็กใจสั่นเมื่อเห็นว่าทั้งสามคนแสนดีขนาดไหน ไม่คิดโกรธเธอเลยสักนิด

“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันอยากไปเที่ยวมันก็คงไม่ไม่เป็นแบบนี้ และฉันก็เอาเพชรกลับมาที่บริษัทนี้โดยที่ไม่รอพวกนายเลย...ขอโทษนะ”

“...”

ทั้งสามหนุ่มเงียบไม่ได้ตอบอะไรเพราะรอให้เพียงฟ้าพูดความในใจที่มันอัดอั้นอยู่ออกมาให้หมดก่อน

“ขอโทษที่เห็นแก่ตัว...ปล่อยให้พวกนายโดนพวกของลูคัสรุมยู่อย่างนั้นทั้งที่ควรจะช่วยได้มากกว่านี้แท้ๆ”

แอ๊ดดด

เสียงเปิดประตูดังขึ้นมาอีกครั้งแต่รอบนี้คนที่เข้ามาคือมาเฟียหนุ่มเจ้าของบริษัท เขาได้ยินประโยคที่เพียงฟ้าพูดกับพวกบอดี้การ์ดทั้งสามว่าขอโทษที่เห็นแก่ตัว

“เรื่องมันเกิดไปแล้วต่อให้ขอโทษยังไงมันก็ไม่มีอะไรมาลบล้างความจริงได้ว่าเธอมันเห็นแก่ตัวเพียงฟ้า

“...”

“ผู้หญิงเห็นแก่ตัว!”