ตอนที่ 4 สัญญาเฝ้าระวัง

@BRคลับ

ก๊อก~ ก๊อก~

เซฟเคาะประตูห้องทำงานของผู้เป็นเจ้านาย แล้วดึงประตูออกกว้างผายมือให้แพรไหมเดินเข้าไป

"คุณเซฟ ช่วยเข้าไปด้วยกันหน่อยได้ไหมคะ" แพรไหมคิดว่า ถ้าต้องเข้าไปคุยกับชายหนุ่มผู้ไร้เหตุผล เธอควรมีใครสักหนึ่งคนตามเข้าไปด้วย หากรอนเล่นตุกติก เธอจะได้มีพยาน

"เห็นทีจะไม่ได้ครับ ถ้านายไม่สั่งผมคงเข้าไปไม่ได้"

"รับฟังคำสั่งดีจังเลยนะคะ" แพรไหมเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน มองค้อนใส่ชายหนุ่มเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของรอน ถึงเซฟจะยอมเข้าไปด้วย แต่ก็คงไร้ประโยชน์ เพราะเจ้านายกับลูกน้องก็พวกเดียวกันทั้งนั้น

"คุณให้คนไปพาฉันมามีธุระอะไร"

"นั่ง" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยบอก ทำให้แพรไหมยอมนั่งลงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานอย่างว่าง่าย เพราะหากขัดคำสั่ง เธอคงได้เห็นปืนกระบอกนั้นอีกเป็นแน่

"พูดธุระมาเลยค่ะฉันรีบ" แพรไหมยกขาขึ้นไขว่ห้าง มือกอดอกมองจ้องหน้ามาเฟียหนุ่มนิ่ง เพื่อรอฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูด

รอนเลื่อนกระดาษแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าแพรไหม เธอหลุบตาลงมอง และเอื้อมมือไปหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านดูข้อความในนั้นระบุว่า

"สัญญาเฝ้าระวัง ข้อหนึ่ง นางสาวแพรไหม มหัทธนวงศ์สกุล ต้องอยู่ในสายตาคนของนายบาร์รอน ลิกซ์ ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ข้อสอง หากนางสาวแพรไหม มหัทธนวงศ์สกุล เดินทางไปไหนมาไหนต้องรายงานต่อ นายบาร์รอน ลิกซ์ แต่เพียงผู้เดียว ข้อสาม นางสาวแพรไหม มหัทธนวงศ์สกุล ไม่มีสิทธิ์บอกเลิกสัญญา และห้ามมิให้แพร่งพรายรายระเอียดในสัญญาต่อผู้หนึ่งผู้ใดเป็นอันขาด หากฝ่าฝืน นายบาร์รอน ลิกซ์ สามารถกระทำการลงโทษได้ทุกเมื่อและทุกเวลา สัญญานี้จะสิ้นสุดลงต่อเมื่อ นายบาร์รอน ลิกซ์ เป็นผู้ยกเลิกเท่านั้น หมายเหตุ หากนางสาวแพรไหม มหัทธนวงศ์สกุล ไม่ทำตามทุกข้อที่กล่าวมาข้างต้น นายบาร์รอน ลิกซ์ มีสิทธิ์สามารถระเบิดผับKทิ้งได้ทันที เนื่องจากอาจเป็นสาเหตุให้ BRคลับ ขาดรายได้มหาศาล"

บรรทัดถัดมาเป็นลายเซ็นของเธอที่เซ็นไว้ก่อนแล้ว ส่วนข้างๆ เป็นลายเซ็นของเขาพร้อมประทับตรา

"นี่คุณ!" แพรไหมวางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะอย่างแรง เธอโกรธมากที่ชายตรงหน้าทำสัญญาไร้สาระนี้ขึ้นมา และยังเอาผับของพ่อเธอมาเป็นเครื่องต่อรอง

"ทำไมครับ" รอนเอนตัวไปกับพนักพิงเก้าอี้ ในมือถือปากกาหมุนไปหมุนมา น้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนพึงพอใจมากทำแพรไหมถึงกับกัดฟันกรอด

"แบบนี้มันเกินไปหน่อยไหม ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย คุณทำสัญญาบ้าๆนี้ขึ้นมาได้ไงกัน" ใบหน้าโกรธจัดของแพรไหม ทำมาเฟียหนุ่มยกยิ้มมุมปาก นึกพอใจกับผลงานตัวเองไม่น้อย

"ถ้าไม่ผิด ก็ไม่เห็นต้องกลัว ถ้าผมมั่นใจว่าคุณจะไม่ฉวยโอกาส เอาสิ่งที่สอดแนมในคลับของผมไปสร้างรายได้ให้ผับพ่อตัวเอง ถึงวันนั้นผมจะยกเลิกสัญญาให้" รอนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบใบหน้าจริงจัง และคำพูดของเขาก็ทำให้เธอคิดตาม ถึงจะโกรธที่เขายัดเยียดความผิดให้ และยังเอาผับพ่อเธอมาเป็นเครื่องต่อรอง แต่ทำอย่างไรได้ เธอดันโง่เซ็นชื่อในสัญญานั้นไปแล้ว

"ฉันไม่ผิดฉันไม่กลัวอยู่แล้ว แต่สัญญาของคุณมันเอาเปรียบกันไปหน่อยไหม อะไรคือต้องอยู่ในสายตาคนของคุณตลอดเวลา และอะไรคือต้องรายงานคุณโดยตรงว่าฉันจะไปไหนมาไหน แบบนี้มันขาดความเป็นส่วนตัว สองข้อนี้ฉันไม่ทำ"

"ถ้าไม่ทำตาม..." รอนหยุดคำพูดไว้แค่นั้น ใช้ปากกาจิ้มลงที่คำว่าหมายเหตุ นั่นจึงทำให้แพรไหมหลุบสายตาลงมอง และถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"นานแค่ไหน" เธอเงียบไปกว่าอึดใจ และถามขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง หากเลี่ยงไม่ได้ก็แค่ต้องเผชิญหน้า อยู่ที่ว่าเวลาของมันจะนานแค่ไหนก็เท่านั้น

"จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าคุณแค่มาเที่ยวจริงๆ"

"รีบๆพิสูจน์แล้วกัน ฉันไม่อยากติดคุก"

"อะไรคือติดคุก" รอนขมวดคิ้วยุ่ง ไม่เข้าใจในคำพูดของแพรไหม

"ก็คุณบอกให้ฉันอยู่ในสายตาคนของคุณตลอดเวลาแบบนั้นแหละเรียกติดคุก ฉันไม่ชอบ"

"ไม่ชอบก็ต้องทำตาม ถ้าไม่ทำ ผับพ่อเธอกระจุย" รอนพูดขึ้น และคว้าเอาสัญญาเก็บลงในลิ้นชัก แพรไหมทำเพียงมองค้อนใส่คนเผด็จการ ที่ทำหน้านิ่งตึง เหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น

"ฉันกลับได้ยัง"

"อือ" มาเฟียหนุ่มครางรับ และก้มหน้าดูเอกสารตรงหน้าต่อ แพรไหมจึงลุกออกจากเก้าอี้ เดินกระทืบเท้าปึงปังออกจากห้องไป

"คุณรอน" ผ่านไปสักพัก แพรไหมเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง และหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงาน

"อะไร" รอนเงยหน้าขึ้นมองและเอ่ยถาม

"ไอ้ลิฟท์นั่น มันต้องลงยังไง มันต้องใส่รหัสอะไรก็ไม่รู้ไปกดให้หน่อย"

"ไม่ว่าง" เขาว่า และก้มหน้าทำงานต่อ แพรไหมจึงวางกระเป๋าลงบนโต๊ะและเดินอ้อมไปหา

"คุณรอน" เธอใช้นิ้วเล็กๆสะกิดที่แขนของเขา แต่รอนกลับทำเป็นไม่สนใจ

"คุณรอน" แพรไหมเอ่ยเรียกอีกครั้ง และครั้งนี้เธอดึงเสื้อของเขาไปด้วยเบาๆ

"ไปนั่ง" รอนเหลือบสายตาขึ้นมองและเอ่ยบอกเสียงดุ

"ไปกดให้แปบนึงสิ" เธอไม่อยากอยู่บนนี้นาน เธอเลยต้องเซ้าซี้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจเธอเลยสักนิด

"ยังไม่ว่าง"

"เมื่อไหร่จะว่าง"

"อีกสองชั่วโมง" รอนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา และเอ่ยบอกเธอ

"ตั้งสองชั่วโมง?" แพรไหมถามออกไปด้วยใบหน้าตื่นตระหนก แค่เธออยู่บนนี้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเธอก็อึดอัดจนอยากจะตายอยู่แล้ว นี่ต้องอยู่บนนี้อีกตั้งสองชั่วโมง เธอต้องตายลงจริงๆแน่

"อือ" รอนครางรับและก้มหน้าดูเอกสารตรงหน้าต่อ เขาไม่สนใจเลยว่าแพรไหมตอนนี้มีสีหน้าอย่างไร

"คุณแค่เดินไปกดให้ฉันแปบเดียว ค่อยกลับมาทำงานต่อก็ได้ นะนะ" แพรไหมจับเข้าที่แขนของรอนและเขย่าเบาๆ นั่นทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมองและส่งสายตาดุๆใส่คนที่เอาแต่วุ่นวาย

"ปล่อย ไปนั่ง"

"คุณกะ..."

"ถ้ายังไม่หยุดวุ่นวาย สงสัยต้องเพิ่มสัญญาอีกข้อ" พอได้ยินแบบนั้น แพรไหมรีบปล่อยมือออกจากแขนรอนทันที แค่สามข้อเธอก็ไม่รู้ว่าจะทำหมดไหม ถ้ามีข้อสี่ข้อห้า เธอคงต้องกราบลาโลกและไปอย่างสงบแน่ๆ

"แค่แปบเดียวเอง" เธอพึมพำเสียงเบา และเดินอ้อมไปที่หน้าโต๊ะทำงาน คว้าเอากระเป๋าเดินไปนั่งลงที่โซฟาอย่างถือวิสาสะ

เวลาต่อมา

รอนเดินมาสะกิดที่ไหล่เล็กของแพรไหม แรงสะกิดทำให้เธอลืมตาตื่น

"สองชั่วโมงแล้วเหรอ" เธอถามขึ้นอย่างงัวเงีย ยกมือขยี้ตาเพื่อปรับม่านตาให้รับกับแสงสว่าง และยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู นั่นทำให้เธอถึงกับเบิกตากว้าง

"ไหนคุณบอกว่าสองชั่วโมงไง แต่นี่มันสี่ทุ่มแล้วนะ แปลว่าฉันนอนอยู่ตรงนี้มาสี่ชั่วโมง? ทำไมคุณไม่ปลุกฉัน" เธอแค่กะจะงีบแต่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะหลับไปนานขนาดนี้ ถ้ารอนแกล้งไม่ปลุก เธอคงตื่นอีกทีตอนเช้าแน่ๆ

"เห็นหลับน้ำลายไหลเลยไม่ปลุก" รอนว่า และหันหลังเดินตรงไปที่ประตู แพรไหมจึงยกมือเช็ดมุมปากตัวเองออกพอลวกๆและวิ่งตามมาเฟียหนุ่มไป

"นายจะแวะที่ไหนก่อนไหมครับ" เมื่อรอนออกมาจากห้องทำงาน เซฟก็เดินผ่านมาพอดีราวกับรู้เวลา

"ไม่" รอนว่าและเดินนำไปที่ลิฟท์

"คุณเซฟ ให้คนไปส่งแพรหน่อยได้ไหมคะ"

"ได้ครับ ผมให้คนเตรียมรถไว้แล้ว"

"ขอบคุณค่ะ"

แพรไหมรีบก้าวเท้าตามรอนเข้าไปในลิฟท์ พอเห็นว่าเซฟวุ่นวายกับอะไรอยู่ที่ปุ่มกดลิฟท์ เธอจึงเหลือบตามองและเห็นว่าเซฟสะแกนนิ้วมือก่อนที่ประตูจะปิดลง นั่นแปลว่าใครที่จะขึ้นลงลิฟท์ตัวนี้ได้ คงต้องมีรหัสหรือต้องบันทึกลายนิ้วมือไว้

"ยังไม่ข้ามวัน สอดแนมอีกแล้ว" รอนพูดขึ้น หลุบตามองหญิงสาวที่ชะเง้อคอยืดยาวดูการกระทำของลูกน้องตัวเอง

"ไม่ได้สอดแนมนะ ฉันแค่มองว่าคุณเซฟทำอะไรเฉยๆ"

"หึ จับได้คาหนังคาเขา"

"ทำไมคุณชอบมองฉันในแง่ร้ายจัง" เธอว่าและขยับออกห่างจากรอน และยืนเงียบๆไม่พูดจาจนลิฟท์ลงมาถึงชั้นจีที่เป็นชั้นลานจอดรถ

"รถลูกค้าเหรอคะคุณเซฟ" แพรไหมเอ่ยถามเมื่อเห็นรถสปอร์ตหรูหลายสิบคันจอดเรียงรายกันอยู่

"รถนายครับ ส่วนรถลูกค้า ทางเราทำตึกจอดรถไว้ข้างๆครับ และมีทางเดินเชื่อมเข้ามาในคลับ ครั้งที่แล้วคุณแพรไหมจอดรถที่ลานนอกคงไม่ทราบ"

"รู้ได้ยังไงคะ ว่าแพรจอดรถไว้ไหน" แพรไหมขมวดคิ้วยุ่งนึกสงสัย การเป็นลูกน้องมาเฟียต้องรู้ทุกการเข้าออกของลูกค้าที่มาที่นี่เลยหรือไงกัน

"ลูกค้าที่เข้ามาในคลับ ผมรู้หมดครับว่าใครทำอะไรที่ไหนบ้าง" และคำตอบของเซฟก็ชัดเจนและไม่ทำให้ผิดหวัง นี่เขาเป็นลูกน้องมาเฟียพ่วงตำแหน่งนักเผือกด้วยสินะ

"อ่อ...มิน่า แพรเลยโดนเล็งเหรอคะ" เธอเอ่ยถามอย่างประชดประชัน และเซฟก็ไม่คิดอ้อมค้อมในเมื่อถามตรงเขาจึงตอบตรง

"ใช่ครับ"

รอนเดินนำหน้าแพรไหมขึ้นรถตู้คันหรูไป นั่นทำให้เธอหันมองซ้ายขวา เพื่อหารถคันที่เซฟบอกว่าเตรียมไว้เพื่อจะไปส่งเธอ

"คันไหนหรอคะ" เธอหันไปถามเซฟที่ยืนอยู่ที่ประตูรถ

"คันนี้ครับ" เซฟผายมือไปที่รถตู้ คันที่รอนเพิ่งก้าวขาขึ้นไปนั่ง

"ไปคันเดียวกับคุณรอนเหรอคะ"

"ครับ ทางเราจะแวะส่งคุณแพรไหมก่อนแล้วค่อยกลับคอนโดนาย"

"เอ่อ..." แพรไหมยังคงลังเลที่จะขึ้นไปนั่งบนรถคันเดียวกับผู้ชายเผด็จการอย่างรอน

"ไปเถอะครับ"

เพื่อไม่ให้ทุกคนต้องรอ แพรไหมจึงเดินขึ้นไปบนรถอย่างว่าง่าย อีกอย่างตอนนี้ก็ดึกแล้วเธอทั้งหิวทั้งง่วง แค่นั่งรถไปด้วยกันไม่กี่นาทีก็คงไม่เป็นอะไร

ตลอดเวลาที่อยู่บนรถ รอนไม่ได้พูดอะไรกับแพรไหมเลย เขาเอาแต่นั่งกดโทรศัพท์ ส่วนเธอก็ไม่คิดจะพูดกับเขาอยู่แล้ว จึงนั่งมองไปนอกหน้าต่างเงียบๆ ถึงจะอึดอัดอยู่บ้างแต่ก็ดีกว่าต้องนั่งแท็กซี่กลับคนเดียว

"พี่คะจอดซอยข้างหน้าหน่อยค่ะ" เธอเอ่ยบอกชายฉกรรจ์ที่ทำหน้าที่เป็นพลขับ นั่นจึงทำให้เซฟหันมามอง

"ทำไมครับ"

"แพรจะเดินเล่นหาอะไรกินนิดหน่อยค่ะ"

"เดี๋ยวผมลงไปซื้อให้ครับ คุณแพรไหมจะเอาอะไร"

"ไม่ค่ะ ไม่ต้อง แพรอยากเลือกเอง"

"ดึกแล้วนะครับ ให้พวกเราไปส่งที่หน้าคอนโดดีกว่า"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดินอีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว"

คำพูดของแพรไหม ทำให้เซฟเหลือบสายตาไปทางเจ้านายหนุ่ม แล้วเหมือนจะได้รับคำตอบ เซฟจึงบอกให้ชายฉกรรจ์ที่ทำหน้าที่ขับรถ จอดให้เธอได้ลง

"ขอบคุณนะคะ" เธอว่าแล้วก้าวขาลงจากรถไปทันที โดยไม่ได้กล่าวคำร่ำลาคนข้างๆเลยแม้แต่น้อย

"ให้คนของเราประกบเธอหน่อยไหมครับ" เซฟหันไปถามเจ้านายหนุ่ม ที่นั่งเงียบๆมองหญิงสาวร่างเล็กเดินไปตามฟุตบาททางเดิน

"มึงจะรออะไร" คำตอบของรอน ทำให้เซฟหยิบโทรศัพท์ออกมากดสั่งการทันที