บทที่ 3 เผยโฉมคนแปลกหน้า（2）

พึ่บ!!

“ปล่อยฉัน อย่ามายุ่งกับฉันนะ คนเลว คุณหลอกฉันมาที่นี่” ร่างเล็กพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม แต่ด้วยแรงอันน้อยนิดทำให้เธอไม่สามารถหลุดออกไปได้

“ฉันเลวตรงไหนไม่ทราบ ฉันก็แค่อยากจะอยู่กับเธอแค่นั้นเอง”

“แต่ฉันไม่ได้อยากอยู่กับคุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” ตอนนี้พะแพรเหมือนคนที่กำลังจมน้ำ เพราะจะหนีไปไหนก็ไม่ได้ เพราะถูกมือหนารั้งร่างเอาไว้จนหมดหนทางแล้ว

“ว้า...เสียงครางคืนนั้นกับตอนนี้ช่างต่างกันเหลือเกินนะ” ตอนนี้พะแพรรู้แล้วว่าเธอไม่น่าหลงระเริงทำอย่างนั้นเลย จนตอนนี้มันเหมือนบ่วงที่รัดรึงเอาไว้ให้หนีเขาไม่พ้น

“มันก็แค่ความผิดพลาดเท่านั้นแหละ ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้วที่ไม่ควรไปยุ่งกับคนอย่างคุณตั้งแต่แรก” พะแพรตะโกนบอกเพราะเธอไม่อยากจะเข้ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับเขาอีกแล้ว

“ผิดพลาดอย่างนั้นเหรอ คืนนั้นฉันจำได้ว่าเธอแหกขาให้ฉันดูของเธอเองนะ ฉันไม่ได้บังคับอะไรเลย...จริงไหม” ตอนนี้ร่างเล็กโดนล็อกจากทางด้านหลัง ทำให้รับรู้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดอยู่ทางด้านหลัง ขนทุกเส้นในกายลุกเกรียวอย่างพร้อมเพรียงกัน

“อ้าย!! หยุดพูดอะไรแบบนั้นนะ เพราะครั้งนั้นจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่คุณจะได้เห็นของฉัน” พะแพรตอบกลับอย่างเหลืออดเมื่อผู้ชายอย่างเขามันก็คิดแต่เรื่องใต้สะดืออย่างเดียว

“งั้นฉันจะพิสูจน์ให้ดูว่าฉันจะได้เห็นของเธออีกกี่ครั้ง แต่รับรองเลยว่าฉันจะไม่ใช่แค่เห็นแต่จะทั้งจับ ทั้งเลียเลยคนสวย” เสียงทุ้มบอกอย่างกระเส่าจนสัมผัสได้ ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายที่โคตรหล่อ โคตรรวยอย่างเขาจะมาทักหาคนอื่นเพื่อขอนัดเย...อะไรแบบนั้น ทั้งๆ ที่ชายหนุ่มสามารถเลือกผู้หญิงที่สวยและดีกว่าเธอได้อีกร้อยเท่าพันเท่า

“กรี๊ด...คุณมันโรคจิตหรือเปล่า ฉันไม่ได้ยินยอม ถ้าคุณทำฉันคุณโดนข้อหาข่มขืนแน่” เสียงหวานบอกอย่างข่มขู่เพราะรู้ดีว่าคนมีชื่อเสียงคงไม่อยากแลกกับข่าวเสียๆ หายๆ อย่างนี้แน่นอน แต่ทุกอย่างกลับผิดคาดเมื่อเขาพูดบางอย่างออกมา

“จะข่มขืนได้ไง ฉันรู้ว่าเธอกับฉันศีลเสมอกันขนาดนี้ แค่ฉันกระแทกเข้าไปในตัวเธอ เธอก็อ่อนระทวยแล้วพะแพร” เสียงกระซิบข้างหูทำเอาพะแพรปรี๊ดแตกพร้อมกับใบหน้าแดงก่ำที่กำลังโดนคนตัวโตดูถูก

“ฉันจะไม่มีทางยอมให้คนอย่างคุณทำอะไรฉันหรอกนะ เอาสิ...ฉันสู้ขาดใจแน่!!”

“หึหึ สู้กันบนเตียงกับฉันไหมล่ะ แต่เธอจะไหวหรือเปล่า ถ้าฉันจะเอาเธอคืนนี้ทั้งคืน” ตอนนี้แอชตันพูดเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย เขามีแต่ความต้องการอย่างว่า ยิ่งกับร่างเล็กในอ้อมกอดด้วยแล้วก็ยิ่งอดใจไม่ไหว

พะแพรเหมือนของแปลกที่น่าลองและรู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้แกล้งและยิ่งวันนั้นได้เห็นเรือนร่างอันขาวผ่องมันก็ยิ่งทำให้เขาอดใจแทบไม่ไหวอยากจะเจอเธอตัวเป็นๆ ใจจะขาด และยิ่งได้อยู่ด้วยกันวันนี้สองต่อสองจะให้ปล่อยสาวร่างเล็กไป ฆ่าเขาไปเลยตรงนี้ยังดีกว่า

“วันๆ คุณคิดแต่เรื่องแบบนี้อย่างนั้นเหรอ ถามจริงเถอะ”

“อืม ถ้ากับเธอฉันคิดทั้งวันนั่นแหละ คิดว่าจะกระแทกเธอที่ไหนท่าไหนดี แล้วเธอล่ะชอบแบบไหน” คำพูดส่อแววชวนเสียวของแอชตันทำให้พะแพรอยากจะเอาค้อนปอนด์ทุบหัวเขาให้ตายไปเลย

“คุณรู้มาตลอดสินะว่าเป็นฉัน ตอนที่ฉันยังไม่รู้ความจริง คุณก็แกล้งฉันด้วยใช่ไหม รวมทั้งที่คลับด้วย”

“อืม...ก็ใช่ รู้มาตลอดนั่นแหละ รู้ลึกรู้จริงว่าเธอแม่งโคตรซ่อนรูปเลย” สิ้นเสียงเข้มมือหนาก็เอื้อมมาจับหน้าอกอวบอิ่มของพะแพรทันที จนเธอสะดุ้งเฮือกตกใจ

“กรี๊ด...ปล่อยนะ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต” ร่างบอบบางพยายามดิ้นไปมา

“อย่าดิ้นเยอะสิ นมเธอมันเด้งรับกับมือฉันแล้ว ไหนจะบั้นท้ายงอนๆ ของเธอที่ถูกับของของฉันจนมันตื่นแล้วเนี่ย” คำพูดที่ไม่มีความอายของคนตัวโตทำให้พะแพรหยุดชะงัก เพราะเริ่มรับรู้แล้วว่าบางอย่างที่อยู่ชิดกับบั้นท้ายงอนมันดุนดันมาที่ร่องก้นของเธอแล้ว

“ไอ้โรคจิต ถ้าคุณอยากมาก็เอาเงินไปซื้อบริการซะ อย่ามายุ่งกับฉัน”

“ก็ฉันอยากเอากับเธอ ถ้าไปซื้อบริการมันจะเหมือนนอนกับเธอได้ยังไงล่ะ”

“พูดออกมาได้ไม่อายปาก”

“แหม...ด่าเจ็บจัง แล้วเวลาอยู่บนเตียงนี่ด่าแบบนี้หรือเปล่านะ ฉันชอบด้วยสิผู้หญิงพยศๆ เนี่ย” ยิ่งดิ้นมากเท่าไหร่มือหนาที่โอบรัดเอาไว้ก็ยิ่งแน่นมากกว่าเดิม ตอนนี้สาวร่างเล็กรู้สึกว่าตัวเองโดนหลอกซ้ำไม่รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมคนเจ้าเล่ห์

“ฉันไม่มีทางยอมคุณหรอกนะ ไม่มีทาง”

“เหรอ งั้นลองดูไหมล่ะ ถ้าเธอไม่เคลิ้มฉันจะยอมให้เธอกลับบ้าน แต่ถ้าเธอเผลอตัวเผลอใจเมื่อไหร่คืนนี้ฉันเอาเธอไม่ยั้งแน่!!” แต่ละคำที่พ่นออกมามันกลับทำให้เบื้องล่างของพะแพรเปียกแฉะขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ จนกลัวว่าตัวเองจะเผลอตัวอย่างที่เขาว่าจริงๆ

“เรื่องอะไรฉันต้องทำอย่างที่คุณบอกด้วย”

“กลัวแพ้เหรอ...หรือข้างล่างของเธอตอนนี้มันเปียกไปหมดแล้วล่ะ ไหนๆ ก็มาถึงที่แล้วฉันจะสนองให้เอาไหม รับรองเธอจะฟินไปหลายวันเลย” เสียงหัวเราะในลำคอทำเอาพะแพรอดตื่นเต้นไม่ได้ คนบ้าอะไรถึงได้พูดถึงเรื่องใต้สะดือได้ทุกประโยคขนาดนี้

“ไม่ใช่ แต่มันไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะทำอย่างที่คุณบอกเลยด้วยซ้ำ ว้าย!” ยังไม่ทันที่จะพูดจบมือหนาอีกข้างของแอชตันก็เอื้อมมาดึงแว่นที่อยู่บนใบหน้าของเธอออกแล้ววางไว้บนโต๊ะกลางห้องทันที

“รู้ปะเวลาเธอไม่ใส่แว่นโคตรเซ็กซี่เลย แต่เวลาใส่แว่นดูพยศดีฉันชอบ” ร่างกายของพะแพงแข็งทื่อเมื่อปากหยักของเจ้าของห้องประทับลงบนต้นคอระหงแล้วทำการดูดดึงแรงๆ จนเจ็บ

“โอ๊ย...เจ็บนะ” แม้พะแพงจะบอกว่าเจ็บแต่แอชตันก็ยังไม่หยุดที่จะใช้ปากของตัวเองสร้างรอยบนต้นคอของเธอ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้มันคงแดงก่ำเพราะเขาเล่นดูดแรงแบบนั้น

“อยากให้ดูดอย่างอื่นด้วยได้ไหมล่ะ”

ตอนนี้พะแพรหูอื้อไปหมด และมารู้ตัวอีกทีคือร่างเล็กก็ถูกพลิกกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวโตอีกครั้ง และมือหนาก็รวบร่างบางด้วยแขนข้างเดียวเพื่ออุ้มไปวางไว้บนเตียงใหญ่ที่สามารถให้คนสองคนนอนได้อย่างสบาย

“ขอดูดอย่างอื่นด้วยได้ไหม...” พะแพรรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองราวกับโดนสาป ร่างใหญ่ขึ้นมาคร่อมร่างเล็กเอาไว้พร้อมกับใช้มือหนาปลดกระดุมเสื้อด้านหน้าของเธอออกอย่างรวดเร็ว และสิ่งที่ดึงดูดใจคนร่างใหญ่คือความอวบอิ่มนั้นถูกปกปิดด้วยบราเซียร์สีขาวลายลูกไม้สุดเซ็กซี่ที่มันบางเสียจนแทบมองทะลุเข้าไปข้างใน

“อย่านะ”

“ถามจริงใส่มายั่วกันหรือเปล่า โคตรเซ็กซี่เลย” ใบหน้าคมคายโน้มลงมาแล้วแนบปากของตัวเองบนบราเซียร์แต่เป็นตำแหน่งของยอดถัน ทำให้เธอรับรู้ถึงไอร้อนที่ออกมาจากปากของเขา

“ไม่นะ” พะแพรผงกหัวขึ้นมามองเมื่อเห็นว่าแอชตันใช้มือข้างหนึ่งรั้งบราเซียร์ของเธอลงแล้วใช้ปากครอบครองยอดถันสีหวานทันที “อื้อ”

“แข็งแล้วเนี่ย สู้มือด้วย แล้วอย่างนี้จะปฏิเสธทำไม หือ”

ลิ้นหนาจัดการบดขยี้ยอดถันสีอ่อนพร้อมดูดดึงขึ้นลง จนพะแพรถึงกับรั้งผ้าปูที่นอนด้วยความเสียวซ่าน ยอมรับเลยว่าคืนนั้นที่เซ็กซ์โฟนกัน เธอค่อนข้างมีความต้องการอย่างมาก แต่ไม่รู้จะปลดปล่อยอย่างไรดี

“เสียวไหม”

“อื้อ”

มุมปากหยักยกขึ้นเมื่อเห็นท่าทีเย้ายวนของพะแพร เธอเหมือนแม่มดที่มากระชากเขาให้หลุดเข้าไปอยู่ในโลกของโลกี และจะออกไปได้ก็ต่อเมื่อได้เสพสมกับเธอแล้วเท่านั้น

ตอนนี้แอชตันคิดว่าตัวเองไม่ควรรอช้าเพราะกลัวว่าหญิงสาวจะเปลี่ยนใจ เขาจึงจัดการใช้มือของตัวเองปลดอาภรณ์ที่อยู่บนร่างกายสาวอย่างรวดเร็วชำนาญและพึงพอใจเป็นอย่างมากที่พะแพรเป็นสาวเฉิ่มแบบนี้ เพราะจะได้ไม่มีใครเห็นของดีที่ซ่อนอยู่ข้างในเหมือนเขา

“นมก็เด้ง ตรงนั้นก็อูม...เธอแม่งเกิดมาเพื่อฆ่าผู้ชายอย่างฉันจริงๆ นะพะแพร”

“งั้นก็ตายเลยไหมล่ะ ฉันจะได้ออกไปจากที่นี่” พะแพรตอบกลับได้อย่างเจ็บแสบ แต่มันก็ทำให้แอชตันรู้สึกชอบใจกับการมีปากมีเสียง และเธอก็ไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่บุคลิกที่แสดงออกมา

“ว้า...ถ้าตายขอตายคาอกเธอได้ไหมล่ะคนสวย รับรองเลยว่าฉันจะตายวันละหลายๆ รอบเลย เหมือนที่ฉันจะทำให้เธอแตกหลายๆ รอบเหมือนกัน”

“หน้าไม่อาย”

“ด่าว่าที่ผัวแบบนี้ไม่ดีนะจ๊ะ เดี๋ยวถ้าผัวไม่ยอมทำการบ้านจะมาหาว่าใจร้ายไม่ได้นะ” แต่ละคำที่อีตาแอชตันพ่นออกมาไม่เคยพ้นเรื่องใต้สะดือเลย นี่เธอต้องมาเจอกับอะไรกันแน่เนี่ย ผู้ชายโรคจิตคิดแต่เรื่องอย่างว่าขั้นสุด

“ไม่มีทาง”

แอชตันชันร่างกายคุกเข่า แล้วจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็วแต่สายตายังไม่ละจากร่างเล็กที่นอนหงายยั่วอยู่บนเตียง

เคล้งๆ

เสียงหัวเข็มขัดที่กระทบกันมันช่างน่าหวาดเสียวเหลือเกิน เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอจะได้เห็นบางอย่างที่ซุกซ่อนเอาไว้แล้ว และรู้อยู่แล้วว่ามันใหญ่โตแค่ไหน ใหญ่เสียจนแอบกลัวเลย อาจจะเพราะแอชตันเป็นลูกครึ่งทำให้ร่างกายของเขาใหญ่กำยำมากกว่าชายไทยเกือบเท่าตัว

“มองแบบนี้กินมันเลยไหมล่ะ เธอกินได้นะฉันไม่หวง หึหึ”

ดวงตากลมโตที่จ้องมองมาที่ร่างกายใหญ่มันยิ่งทำให้ชายหนุ่มฮึกเหิมมากกว่าเดิม ก็ดวงตาของเธอดูตื่นกลัวเหมือนลูกกวางน้อยที่ต้องโดนหมาป่าอย่างเขาไล่ล่า และคืนนี้เขาจะกวาดต้อนเธอให้จนมุมและกลืนกินร่างกายเล็กให้สมกับความต้องการที่คัดแน่นมาหลายวัน

“บ้า”

“ก็จ้องอย่างนี้นึกว่าอยากกิน”

ว่าจบกางเกงสแล็คตัวใหญ่ก็หลุดออกจากต้นขาแข็งแรง เผยให้เห็นบางอย่างกำลังผงาดชูชันจนเธอมองด้วยอาการหน้าแดงซ่าน

“เป็นไง...ของจริงใหญ่กว่าในวิดีโอคอลมากไหม”

“เอาความมั่นใจมาจากไหน ใหญ่อย่างนี้ฉันก็เจอมาแล้ว” พะแพงบอกอย่างนั้นเพื่อให้ชายหนุ่มเสียความมั่นใจเผื่อเขาจะปล่อยเธอไป

“หึหึ ซิงแบบนี้จะเคยเจอของใหญ่กว่านี้ได้ยังไง ไปหลอกเด็กดีกว่าไหม” แอชตันรู้เรื่องของพะแพรทุกอย่างต่อให้เธอโกหกอะไรมาก็รู้หมด เรื่องแบบนี้หลอกเขาไม่ได้หรอก

“คุณจะมารู้ร่างกายของฉันได้ยังไง คุณไม่ได้อยู่กับฉันตลอด 24 ชั่วโมงซะหน่อย ฉันคอลเสียวกับคุณได้ แสดงว่าฉันก็ทำกับคนอื่นได้ คุณจะรู้ได้ยังไง” คำพูดของพะแพรเหมือนเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้แอชตันโกรธ เธอกำลังยั่วโมโหเขาและคนที่จะได้รับโทษทัณฑ์ก็คือเธอคนเดียว

“อย่าคิดทำอย่างนั้นกับคนอื่น ไม่อย่างนั้นจะหาว่าฉันไม่เตือนนะพะแพร” กรามแกร่งขบเข้าหากันอย่างแรง พร้อมกับดวงตาที่เหมือนมีไฟบรรลัยกัลป์อยู่ในนั้น มันน่ากลัวจนอดระแวงไม่ได้

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันไม่ทราบ...” พะแพรตอบอย่างท้าทาย

“สิทธิ์ของการที่อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าฉันจะเป็นผัวของเธอยังไงล่ะ” แต่ละคำที่ชายหนุ่มพ่นออกมาทำให้พะแพรรู้สึกโกรธเพราะเขาทำเหมือนเธอใจง่ายขนาดนั้น

ฝ่ามือร้อนๆ นาบลงไปที่ต้นขาอ่อน จนกายสาวสะดุ้งด้วยความตกใจก็เขาเล่นจับใกล้กับกึ่งกลางความเป็นหญิงซะขนาดนี้ ใครบ้างจะไม่ตกใจ

“เอามือออกไปจากต้นขาของฉันนะ...”

“ทำไมเสียวเหรอ” ใบหน้าคมคายจ้องมองคนใต้ร่างแล้วกระหยิ่มยิ้มร้ายออกมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอเปียกแฉะเพราะเขาขนาดไหนแล้ว แอชตันไม่รอช้าที่จะเลื่อนปลายนิ้วไปที่ซอกหลืบของความอ่อนนุ่มทันที

“ไม่!” แม้จะพยายามปฏิเสธมากแค่ไหนแต่พะแพรไม่สามารถหนีความต้องการของร่างกายได้พ้น และยิ่งชายหนุ่มเข้ามาใกล้ชิดแบบนี้จะให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะควบคุมความต้องการได้อย่างไร

“ไม่...แต่เปียกขนาดนี้ มันขัดๆ กันอยู่นะ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นพร้อมกับเอาลิ้นหนาดุนดันที่กระพุ้งแก้มอย่างมีชัย เมื่อร่างกายสาวพร้อมสำหรับเซ็กซ์ในครั้งนี้แล้ว

“ก็คุณหลอกล่อฉัน คุณใช้ความชำนาญของคุณทำให้ฉันเป็นแบบนี้”

“อ๋อเหรอ งั้นฉันก็ต้องสนองความอยากของเธอแล้วล่ะสิ เธอจะได้หายเงี่ย...” ว่าจบนิ้วแกร่งก็แทรกเข้าไปในโพรงสาวอย่างง่ายดายจนนิ้วสอดเข้าไปสุดทาง

“อื้อ...ออกไปนะ”

“แม่เจ้า...ข้างในเธอแน่นเป็นบ้า อยากรู้จังว่าถ้าโดนอย่างอื่นเข้าไปจะแน่นขนาดไหน” เสียงเข้มบอกอย่างซี๊ดซ๊าดเมื่อโพรงนุ่มโอบรัดนิ้วหนาแน่นขนัด ยังดีที่มีน้ำหวานหลั่งไหลออกมาจึงสามารถเข้าไปสำรวจได้ง่ายขึ้น

“ไม่นะ”

นิ้วยาวขยับเข้าออกในกายสาวเบาๆ ขณะที่ใบหน้าคมคายโน้มมามองคนใต้ร่าง จากนั้นแอชตันก็จู่โจมด้วยการจูบเธอทันที ปากหยักดูดดึงริมฝีปากเล็กราวกับสูบวิญญาณ กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ที่ขมปร่าติดที่ปลายลิ้นของพะแพรจนรู้สึกได้ บวกกับรสชาติของแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งในปากของเขามันทำให้พะแพรหลงมัวเมาอย่างห้ามตัวห้ามใจไม่ได้

ริมฝีปากของคนทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่มีสิ่งใดแทรกเข้าไปได้ มันดุดันและรุนแรงแทบจะขาดใจตายเสียตั้งแต่ตอนนี้ นี่น่ะเหรอคือการจูบ มันดำดิ่งได้ขนาดนี้เชียวหรือ

“หวานจัง” เรียวลิ้นหนาพยายามแทรกเข้าไปในโพรงปากจากนั้นก็เกี่ยวรัดรึงลิ้นเล็กๆ อย่างหิวกระหาย เขาดูดซับทุกความหวานในปากนี้ ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงที่ภายนอกเฉิ่มเชยจะทำให้หนุ่มฮอตอย่างเขาหลงหัวปักหัวปำได้ขนาดนี้ เธอหอมหวานไปทั้งตัว จับตรงไหนก็กระตุกตรงนั้น เหมือนร่างกายนี้เกิดมาเพื่อเป็นของเขาเพียงคนเดียว

“อื้อ” พะแพรไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองเผลอไผลไปกับรสจูบของแอชตันเสียแล้ว มือน้อยยกขึ้นคล้องต้นคอแกร่งและปล่อยให้ชายหนุ่มจูบสูบวิญญาณของเธออย่างเอาเป็นเอาตาย

ฝ่ามือเล็กๆ ลูบที่ต้นคอหนาและไถลไปดึงรั้งผมหนานุ่มของเขาอย่างห้ามใจตัวเองไม่ไหว ความต้องการที่มันอัดอั้นอยู่ในกายสาวทำให้เธอเคลิบเคลิ้มต่อทุกสัมผัสที่ชายเหนือร่างมอบให้

“อยากเย...เธอฉิบหายเลยพะแพร” คนตัวโตผละออกจากปากเล็กพร้อมกับพูดออกมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อมวลความใคร่มันลงไปหลอมรวมอยู่ที่จุดกึ่งกลางของเขาจนมันแข็งชันมากกว่าเดิม “ชักให้ก่อนได้ปะ” เสียงเข้มร้องบอกจากนั้นก็จับมือเล็กนุ่มของพะแพรไปกอบกุมความใหญ่เอาไว้

ดวงตาเล็กเบิกกว้างแล้วผงกหัวมองสิ่งที่กำลังจับอยู่ตอนนี้ มันอุ่นร้อนและใหญ่จนมือของเธอกอบกำมันไม่หมดด้วยมือเดียว

“ไม่นะ”

“ทำไมล่ะ ฉันรู้เธออยากจับมันตั้งแต่วันนั้นแล้ว ไม่อยากรู้เหรอว่ามันให้ความรู้สึกยังไง” แอชตันมองคนใต้ร่างพร้อมกับหยัดยิ้มขึ้น

“ฉันไม่เคยบอกคุณว่าอยากจับ”

“ไม่อยากแต่ก็จับอยู่ตอนนี้นะ เป็นไงใหญ่พอที่เข้าไปในตัวเธอได้หมดหรือเปล่า” คำพูดตรงๆ ของชายหนุ่มทำให้พะแพรหน้าแดงซ่าน แต่ละคำที่เขาพูดออกมามันทำให้เธอใจเต้นแรงทุกครั้ง

“ไม่รู้”

“ไม่รู้คืออะไร ไม่รู้จะเข้าไปได้ไหม หรือไม่รู้ว่าหายอยากไหมล่ะ”

“คนบ้า!!” ดวงตาเล็กปรายมองคนที่คร่อมอยู่เหลือร่างด้วยอาการใจเต้นถี่แรง แต่หญิงสาวก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อร่างหนาขยับ จนความแข็งแกร่งที่อยู่ในมือของเธอขยับเข้าออก “ทำอะไรน่ะ”

เมื่อพยายามดึงมือของตัวเองออก แต่มือใหญ่ที่ทาบทับมือเล็กอีกทีไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย ตอนนี้ไม่ใช่แค่ใบหน้าที่แดงก่ำแต่ร่างกายของเธอมันแดงไปหมดเพราะเลือดในร่างกายมันสูบฉีดพลุ่งพล่านจนยากเกินจะควบคุม

“ชอบไหม เธอนี่โคตรโชคดีเลยนะที่จะมีผัวค...ใหญ่อย่างฉัน”

“ทำไมคุณชอบเข้าข้างตัวเอง ใหญ่อย่างเดียวล่ะสิ อย่างอื่นห่วยแตก” พะแพรปรามาสแต่นั่นมันยิ่งทำให้แอชตันต้องพิสูจน์ให้คนตัวเล็กรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอดูถูกเอาไว้

“ดูถูกกันอย่างนี้คงต้องพิสูจน์ด้วยการนาบแล้วล่ะ จะได้รู้ว่าฉันห่วยแตกจริงๆ เลยไหม แต่รับรองเลยว่าเธอจะได้แตกหลายๆ รอบในคืนเดียวเลยล่ะ”

ดวงตาที่เป็นประกายของแอชตันทำให้พะแพรหัวใจเต้นรัวแรงไม่ไหว ก็ใครใช้ให้เขาหล่อเกินมนุษย์ หล่อแบบอีกสามชาติกว่าเธอจะมีผู้ชายเข้ามาในชีวิตอย่างนี้ แต่ถึงกระนั้นเธอจะไม่หลงเคลิบเคลิ้มกับหน้าตาที่หล่อเหล่านี้เด็ดขาด

“ไม่เอา”

“เอาเถอะ รับรองเป็นเมียฉันไม่แย่ แต่เธอจะชอบด้วยซ้ำ เพราะฉันเอาดุ...แน่นอน” ดวงตาสาวเบิกกว้างเมื่อคำพูดของเขาช่างน่ากลัวเหลือเกิน แล้วอย่างนี้เธอจะมีโอกาสรอดพ้นเงื้อมมือของชายคนนี้หรือไม่ “และไม่ต้องคิดหนี เพราะยังไงคืนนี้ฉันก็ต้องเอาเธอให้ได้ จะเอาหลายๆ ทีจนกลับบ้านไม่ได้เลย”

เมื่อคนตัวโตพูดจบเขาก็หย่อนสะโพกแกร่งของตัวเองเข้าแทรกตรงกลางของขาเล็กทั้งสองข้าง จนพะแพรรับรู้ว่าท่อนเนื้อร้อนมันกำลังเสียดสีกับกึ่งกลางความเป็นหญิงของเธออย่างน่าหวาดเสียว

“ไม่ต้องกลัวเจ็บหรอกนะ เจ็บแค่แป๊บเดียว หลังจากนั้นเธอจะชอบมันเหมือนอย่างที่ฉันชอบ” พะแพรมองแอชตันจับร่างกายของเธอราวกับตุ๊กตา จัดแจงร่างกายสาวพร้อมกับแยกเรียวขาเล็กให้อ้ากว้างมากขึ้น และก็ต้องสะดุ้งเมื่อบางอย่างถูไถไปมากับร่องสวาท จนมันเกือบเข้าไปข้างในหลายครั้ง “เสียวปะ”

“ไม่...” พะแพรกัดฟันบอกทั้งๆ ที่ขนในกายพร้อมใจลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ไม่แต่ตัวสั่นแบบนี้ เสียวก็บอกมาเถอะ คนเราต้องหัดยอมรับความจริงนะ ฉันจะบอกอะไรนะว่าเธอมันขี้เงี่ย...แต่ไม่รู้ตัวเองต่างหาก”

“ไม่จริง คุณอย่ามาปรักปรำฉันนะ โอะ...” ยังไม่ทันจะได้พูดจบ ก็รับรู้ถึงบางอย่างกำลังทิ่มแทงเข้าไปในกายสาว แต่มันเข้าไปเพียงนิดเดียวก็นิ่งไป

“อ๊า...แน่นเป็นบ้า แน่นกว่าที่ฉันคิดอีกนะ” เสียงเข้มร้องครางแล้วก็เอื้อมมือมาบีบเคล้นหน้าอกอิ่มของพะแพรอย่างรุนแรง แต่แทนที่เธอจะเจ็บแต่กลับเสียวซ่านกับการกระทำของเขาอย่างห้ามใจไม่ไหว

“อื้อ...ออกไปก่อน พะแพรเจ็บ” มือเล็กพยายามดันหน้าท้องแกร่งให้ออกห่าง

“อย่าจับตรงนั้น” เสียงเข้มร้องบอกเมื่อฝ่ามือเล็กของพะแพรแตะไปหน้าหน้าท้องแกร่งแต่มันต่ำใกล้กับความแข็งร้อนที่เพิ่งเข้าไปในกายสาวเพิ่งแค่นิดเดียว และการที่สาวร่างเล็กทำอย่างนี้มันเหมือนเป็นการไปกระตุ้นความต้องการของเขาให้ลุกโชนและจะไม่สามารถควบคุมความต้องการและทำแรงๆ กับเธอ

“อ๊ะ...”