Our Secret สัมผัส ปรารถนา บทที่ 3

“ฉันได้ยินนะคะเมื่อครู่...เหมือนจะมาจากทางบันไดหนีไฟ”

“แม่บ้านมาทำความสะอาดละมั้ง เราไปกันดีกว่า ไม่ใช่บอกว่ามาหาคุณน้าของคุณหรือไง”

“ค่ะ”

เสียงสนทนาค่อยๆ เบาลงกระทั่งเงียบสนิท หลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่ยังคงเต้นโครมครามและร่างสั่นเทาที่นอนนิ่งบนกายแกร่ง

ถัวจวินลี่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หน้าผากซบลงบนไหล่หนา มือทั้งสองข้างผ่อนคลายลง หลังจากที่เมื่อครู่ปิดปากชายหนุ่มใต้ร่างจนเขาไม่อาจขยับ

“ผมว่า...พวกเขาไปแล้ว”

หญิงสาวร่างแข็งทื่อ ดวงตาที่หลับปี๋เบิกโพลงขึ้น เมื่อลืมจาจึงพบเรื่องน่าอับอายเรื่องที่สอง ใบหน้างุนงงแดงก่ำขึ้นเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสจากฝ่ามือร้อนซึ่งอยู่บนร่างอวบอิ่ม

มือหนึ่งวางยังเอวอ่อนด้านหลัง ส่วนอีกมือ...

ถังจวินลี่อุทานออกมาเสียงเบา ร่างเล็กลุกพรวดขึ้นพร้อมกับปัดมือของชายหนุ่มออกไปจากหน้าอก “บ้าจริง!!” หญิงสาวสบถก่อนเก็บเอกสารและข้าวของที่หล่นเกลื่อนใส่กระเป๋าถือ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า

กว่าเขาจะลุกขึ้นและทันได้เรียก หญิงสาวก็วิ่งออกมาจากประตูและเข้าลิฟต์ที่มาหยุดลงยังชั้นสิบหกพอดี

“เดี๋ยวสิคุณ!!”

ถังจวินลี่อับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี สัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือของชายหนุ่ม ทำให้เธอใบหน้าร้อนเห่อรีบวิ่งหนีโดยไม่สนเสียงที่ไล่ตามมา โชคยังดีที่ประตูลิฟต์ปิดลง

...รอดตายแล้ว!!!

“บอสคะ?”

เสียงเลขาของเขาดังขึ้นเบื้องหลัง หม่าชางเยี่ยนได้แต่มองตัวเลขเหนือลิฟต์ที่เลื่อนลงไปชั้นล่าง มือใหญ่ลูบศีรษะด้านหลังพร้อมถอนใจออกมาอย่างเสียดาย

เขาก้มลงจัดเสื้อผ้าของตัวเองเข้าที่ มืออีกข้างปัดๆ ตามเนื้อตัวแต่กลับชะงักเพราะกลิ่นน้ำหอมที่ยังคงหลงเหลือจางๆ บนตัว

“บอส?” จางเชี่ยนเลิกคิ้วมองผู้เป็นเจ้านาย “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ ดูคุณ...” เลิ่กลั่กแปลกๆ...

“ไม่มีอะไร” หม่าชางเยี่ยนกระแอมพร้อมปรับสีหน้า “คนที่พี่สาวผมส่งมากลับไปหรือยัง”

“ค่ะ เพิ่งไปเมื่อครู่ บอสอยากพบเธอหรือคะ ดิฉันแจ้งไปแล้วว่าบอสติดประชุม ไม่คิดว่าจะประชุมเสร็จเร็วถ้ายังไง...”

“ช่างเถอะ บ่ายนี้มีอะไรสำคัญบ้าง”

“เอ่อ...ก็มีนัดกับประธานหลี่เรื่องการร่วมมือการส่งออกสินค้าของบริษัทในเครือ...” จางเชี่ยนชะงักอีกครั้งเพราะผู้เป็นเจ้านายเดินตรงไปยังบันไดหนีไฟ บางอย่างวางอยู่บนพื้นกั้นไม่ให้ประตูปิดสนิทลง และสิ่งนั้นก็คือขวดน้ำหอม...ผู้หญิง

...จางเชี่ยนมองมือเรียวยาวของหม่าชางเยี่ยนหยิบมันขึ้นมา ก่อนที่เขาจะยกขึ้นชิดจมูก คิ้วเข้มมุ่นลงก่อนจะเก็บขวดน้ำหอมนั้นเข้าไปในอกเสื้อ

“ว่าต่อไปสิ” เขาหันมากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่บางอย่างทำให้จางเชี่ยนรู้สึกว่าเมื่อครู่ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ

“ตอนบ่ายโมงครึ่งมีนัดกับประธานหลี่เรื่องการร่วมมือการส่งออกสินค้าของบริษัทในเครือตระกูลหม่า หลังจากนั้นมีประชุมย่อยกับผู้ถือหุ้นสองรายที่บอสเคยขอซื้อหุ้นสองเปอร์เซ็นต์กลับมา”

“จากนั้นละ”

“ตอนเย็นมีนัดกินมื้อค่ำกับประธานบริษัทฮั่วฮานจากอู่ฮั่นค่ะ”

“เวลา”

“สองทุ่ม โรงแรม...”

“ตอนนี้กี่โมงแล้ว”

“เที่ยงพอดีเลยค่ะ มื้อเที่ยงดิฉันจัดให้แล้วอยู่ในห้อง”

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นจากนี้จนกว่าผมจะเรียกห้ามใครเข้าไปรบกวน”

“ได้ค่ะ”

มองแผ่นหลังตรงแน่วของผู้เป็นเจ้านายเดินออกไป จางเชี่ยนได้แต่รู้สึกแปลกๆ หญิงสาวเดินไปยังประตูบันไดหนีไฟ ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีคำตอบอะไรหลงเหลือ