ตอนที่ 6 นักศึกษาแพทย์สาว

หลังเลิกงานมงคลสมรสของพี่ต้วนกับกอบัว ก่อนจะกลับฉันกับพี่ชาลีก็ได้แลกคอนแทคกันไว้เรียบร้อย

"ยิ้มอะไร" ระหว่างที่เดินมายังรถฉันต้องมองรูปภาพโปรไฟล์พี่ชาลีแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่ม ทำให้พี่ชายฉันเกิดความสงสัยจึงกล่าวถาม

"พี่คาชูเอะ พี่คิดว่าพี่ชาลีเป็นยังไงบ้าง" ฉันไม่ตอบคำถาม แต่เลือกที่จะเอ่ยคำถามกลับไป

"...." พี่คาซูเอะไม่ตอบ เขาหันมามองฉันแล้วย่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

"คือ กระติ๊บชอบพี่ชาลีค่ะ" ฉันบอกแล้วก็บิดแขนจนจะเป็นเลขแปดด้วยความเขินอาย

"เจอกันไม่กี่ชั่วโมงก็ชอบเขา?" พี่ชายหน้านิ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเบา ๆ

"ไม่ใช่เพิ่งเจอกันสักหน่อย" ฉันพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว

พอมาถึงบ้านฉันก็ขึ้นห้องอาบน้ำแต่งตัวพร้อมนอน ระหว่างจะเอนกายล้มตัวลง เสียงเตือนของแอปพลิเคชั่นสีดำดังขึ้น ฉันจึงรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู

"พี่หมอชาลี" ตึกตัก ตึกตัก หัวใจดวงน้อยเกิดเต้นแรงขึ้นมาซะงั้น ระหว่างที่ฉันกำลังเปิดเข้าไปอ่านข้อความที่คุณหมอหนุ่มส่งมา

ChaLee: นอนหรือยังครับ

KraTip: ยังค่ะ

ฉันรีบพิมพ์กลับไปโดยเร็ว

ChaLee: ง่วงหรือยัง คุยเป็นเพื่อนพี่หน่อยได้มั้ยครับ

ฉันยิ้มปากจะฉีกยันรูหูเลยเมื่อได้อ่านข้อความที่พี่หมอชาลีส่งมา

KraTip: กระติ๊บยังไม่ง่วงเลยค่ะ....

เมื่อกี้จะนอนแล้วแหละ แต่เพื่อผู้ชายกระติ๊บจะยอมอดนอน

KraTip: ...พี่คุยกับกระติ๊บได้เลย ^_^

จากนั้นบทสนทนาก็เริ่มขึ้น เราต่างพูดคุยเรื่องเก่าสมัยที่ยังเรียนมัธยม คุยกันเกือบเช้าเลยแหละ

ช่วงบ่ายของวันต่อมา

ครืนนน ครืนนน เสียงโทรศัพท์ดังรบกวนการนอนของฉันมาก ระหว่างที่เอื้อมมือไปหยิบมาแล้วค่อย ๆ ลืมตาดูว่าใครกันที่โทรมา

"ไอริน?" ฉันพึมพำเสียงเบาก่อนที่จะหยัดกายลุกขึ้นนั่งหลังพิงหัวเตียงนอน ก่อนจะกดรับสาย

"ว่าไงไอริน" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้ และยังงัวเงีย

(กระติ๊บ มาที่โรงพยาบาลด่วนเลย) ไอรินกล่าวเข้ามาในสายด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

"เกิดอะไรขึ้น!" ฉันจึงเอ่ยคำถามด้วยความตกใจ

(เฟิร์ลอยู่ในห้องผ่าตัด แกรีบมาเดี๋ยวนี้เลย)

"หะ!...." ฉันตกใจมากโทรศัพท์แทบจะหลุดจากมือ

"...ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ" พูดจบ ฉันก็กดวางสายแล้วพาตัวเองลงจากเตียงนอน ก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำ

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

ฉันขับรถมาถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว พอมาถึงก็เห็นไอรินเดินย้ำวนไปวนมาอยู่หน้าห้องผ่าตัด

"ไอริน..." ฉันก้าวขาเดินไปหาเพื่อนแล้วเอ่ยเรียก

"....เฟิร์ลเป็นอะไรทำไมต้องผ่าตัด" ฉันกล่าวถามขณะที่ไอรินมีท่าทางวิตกจริต

"เฟิร์ล ไส้ติ่งแตกน่ะ" เธอตอบเสียงสั่นเครือแสดงถึงความกระวนกระวาย

"หะ!..." ฉันอุทานอย่างประหลาดใจ เพราะโรคไส้ติ่งอักเสบส่วนใหญ่มักจะเกิดขึ้นกับผู้ชาย

"ใจเย็น ๆ ฉันว่าเฟิร์ลไม่เป็นอะไรหรอก" ไอรินมีสีหน้าไม่สบายใจ ฉันจึงเอื้อมมือไปตบที่บ่าของเธอเบา ๆ

"ฉันขอให้เป็นแบบนั้น" ไอรินพูดจบก็ลอบหายใจเบา ๆ

"แล้วแกเป็นคนพาเฟิร์ลมาโรงพยาบาล?"

"อืม เฟิร์ลโทรหาฉันบอกว่าปวดท้องมาก ฉันก็เลยขับรถไปหา เห็นอาการไม่ดีก็เลยพามาโรงพยาบาล" ไอรินอยู่คอนโดใกล้ ๆ กับเฟิร์ล เธอจึงไปหาได้ทันท่วงที

"โทรบอกพ่อแม่เฟิร์ลหรือยัง" ช่วงปิดเทอมทั้งคู่ไม่ได้กลับบ้าน ยังคงอยู่ที่คอนโดลำพัง

"เฟิร์ลกำชับว่าไม่ให้บอกน่ะ"

"อืม" ฉันเข้าใจว่าทำไมเฟิร์ลถึงไม่อยากให้พ่อแม่รู้

เวลาล่วงเลยผ่านไปราว ๆ หนึ่งชั่วโมงเศษ แพทย์ และพยาบาลเข็นเตียงที่มีเฟิร์ลออกมาจากห้องผ่าตัด ฉันกับไอรินจึงวิ่งเข้าไป

"คุณหมอคะ เพื่อนของฉันเป็นยังไงบ้าง" ฉันรีบกล่าวถามแพทย์หญิงวัยกลางคน ก่อนจะกล่าวสายตามองไปยังคนอื่น ๆ

"การผ่าตัดเรียบร้อยดีค่ะ" คนที่ผ่าตัดให้เพื่อนฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลดูใจดี ฉันแอบมองป้ายชื่อติดอยู่ที่หน้าอกจึงรู้ว่าเธอชื่อ ผศ.พญ.อักษิกา คาสโตร

ฉันย่นคิ้วเบา ๆ เมื่อเห็นนามสกุลของเธอ หรือว่าคุณหมอมีสามีคนต่างชาติ? ฉันถามตัวเองในใจ

"ขอบคุณนะคะ" แล้วกล่าวคำขอบคุณ ระหว่างที่พยาบาลเข็นเตียงคนไข้ไปยังห้องพักฟื้น ขณะที่ฉันกับไอรินจะก้าวขาตามไป ก็ได้ยินคุณหมอพูดกับนักศึกษาแพทย์หญิงที่เดินออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยกัน

"วันนี้เธอทำได้ดีมาก ไกอา" ด้วยความอยากรู้ฉันจึงหันไปมองก็พบว่าเป็นนักศึกษาสาวหน้าตาดี

"ขอบคุณค่ะอาจารย์" เธอกล่าวพร้อมกับคลี่ยิ้มหวานให้กับแพทย์หญิง

"เลิกเวรแล้วไปทานข้าวที่บ้านฉันนะ" แพทย์หญิงวัยกลางคนพูดคุยกับนักศึกษาอย่างสนิทสนม

"กระติ๊บ เร็ว ๆ" ไอรินเอ่ยขึ้นฉันจึงเลิกสนใจพวกเธอ แล้วรีบเดินตามไอรินไป

ระหว่างทำเอกสารให้เฟิร์ลเพื่อเข้าพักฟื้นเป็นผู้ป่วยใน สายตาฉันก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงที่คุ้นตายืนพูดคุยกับแพทย์ผ่าตัด และนักศึกษาสาว

"นั่นมันฌาณนิ" ไอรินสะกิดฉันทันที

"เขามาทำอะไร" ฉันพึมพำเสียงแผ่ว สายตาก็ยังจ้องไปที่หนุ่มลูกครึ่งคนนั้น

แล้วจู่ ๆ สายตาของฉันก็ประสานเข้ากับสายตาของฌาณที่เจือความสงสัยเผลอเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ เขาหันไปพูดกับสองสาวต่างวัยไม่กี่ประโยค ก่อนจะก้าวขายาวเดินตรงมาหาฉันที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

"ใครเป็นอะไรเหรอครับ" พอเขาเดินมาถึงก็เอ่ยคำถามทันที

"เพื่อนฉันไส้ติ่งแตก" ไอรินเป็นคนตอบ เพราะฉันมัวแต่มองนักศึกษาสาวคนนั้นที่ค่อยจ้องมาที่ฌาณตาเขม็ง

"นายรู้จักคุณหมอ กับนักศึกษาแพทย์ด้วยเหรอ" ฉันละสายตาจากเธอแล้วหันไปถามฌาณด้วยความสงสัย และอยากรู้

"ผมต้องรู้จักสิ เพราะคุณหมอผ่าตัดคนนั้นเป็นแม่ผม..." เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายว่า

"...ไปไหว้แม่สามีหน่อยมั้ย เดี๋ยวผมพาไป"

"คิคิ" พอฌาณพูดจบ ไอรินก็หัวเราะออกมา

"ฉันยังไม่มีสามีจ้ะ!" ฉันตวาดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวใส่

”เหอะ ๆ“ ฌาณกลั้วหัวเราะเบา ๆ

“แล้วนักศึกษาผู้หญิงคนนั้นล่ะ เธอเป็นใคร" ต่อมความเผือกของฉันเริ่มทำงาน เพราะฉันยังเห็นว่าเธอมองฌาณอยู่ตลอดเลย

"ลูกศิษย์แม่ผม" เขาตอบด้วยใบหน้าที่ไม่ได้ใส่ใจ

"ที่นายเรียนหมอก็เพราะแม่เป็นหมอใช่มั้ย" นั่นเป็นไอรินที่ถาม

"คงงั้นมั้ง"

หลังจากทำเอกสารเสร็จเรียบร้อย ฉันกับไอรินก็ไปยังห้องพักฟื้นที่เฟิร์ลรักษาตัวอยู่ โดยมีหมาเด็กตัวโตตามมาด้วย