ตอนที่ 7 คู่แข่ง

ฌาณเดินออกมาจากห้องพักฟื้นของเฟิร์ลรุ่นพี่อย่างไม่สบอารมณ์นัก เพราะคนเป็นแม่โทรตามให้เขาพาไกอากลับไปทานอาหารเย็นที่บ้านด้วย

ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษเดินล้วงกระเป๋าด้วยสีหน้าเรียบนิ่งมายังห้องพักนักศึกษาแพทย์

"เสร็จหรือยัง" ปากหนาเอ่ยถามนักศึกษาแพทย์สาวที่กำลังเก็บของใส่ไปในกระเป๋า

"เสร็จแล้วจ้ะ" เธอรูดซิปกระเป๋าแล้วยกขึ้นสะพาย

"วันนี้ไม่ได้เอารถมา?" ฌาณเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ แล้วกล่าวถาม

"เอ่อ..รถพี่เข้าอู่น่ะ" ไกอาตอบกลับแล้วก้มหน้างุด ในขณะที่ชายหนุ่มรุ่นน้องเดินนำหน้าไปยังลาดจอดรถ

"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอ" ระหว่างทางไกอาเกิดกล่าวถามในเรื่องที่เธอสงสัย และอยากรู้ เจ้าของใบหน้าหล่อก็หันไปมองเสี้ยววินาทีก่อนจะหันกลับไปมองถนน

"พี่อยากรู้ไปทำไม" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"ผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับ...." ยังพูดไม่ทันจบประโยค ฌาณก็หันขวับแล้วพูดแทรกขึ้น

"ผมเคยบอกแล้วไงว่าอย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้น!"

"พี่ขอโทษ" ไกอาเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับก้มหน้างุด

จากนั้นบรรยากาศในรถก็เงียบกริบมีเพียงแต่เสียงเครื่องปรับอากาศในรถเบา ๆ

แม้ว่าเขาจะห้ามไม่ให้เธอพูดถึงผู้หญิงคนนั้น แต่ภายในใจก็ยังคงมีแต่เธอ

ไกอาก็รู้ดีว่าชายหนุ่มรุ่นน้องยังคงคิดถึงและรอผู้หญิงคนนั้นกลับมา เธอรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกเข็มแหลมทิ่มแทงข้างในใจ เพราะเธอตกหลุมรักเขา แต่ก็ไม่สามารถเข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาได้เลย เพราะเขาไม่เคยลืมเธอคนนั้น

แม้แต่หญิงสาวที่คิดว่าเขาดูสนอกสนใจ ยังมีใบหน้าเหมือนกับผู้หญิงคนนั้น

จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งระหว่างเธอกับเขามันก็เป็นแค่อุบัติเหตุ หลังจากนั้นเธอก็เต็มใจที่จะปรนเปรอความใคร่ให้ชายหนุ่มตามที่เขาต้องการ

พอมาถึงบ้านคาสโตร ไกอาก็ได้ร่วมทานมื้อค่ำกับครอบครัวของฌาณ ระหว่างรับประทานอาหาร ก็มีการพูดคุยกัน

"คิดไว้หรือยังว่าจะไปเรียนเฉพาะทางที่ไหน" อักษิกากล่าวถามหญิงสาวที่เธอรับมาดูแล

"คิดไว้แล้วค่ะ" ไกอาตอบกลับแล้วคลี่ยิ้มหวาน

"มีปัญหาหรือติดขัดอะไรก็บอกป้านะ" เธอผงกหัวรับแล้วขานรับ

"ค่ะ"

"ฌาณ...." อักษิกาหันไปยังลูกชาย

"...ทำไมอยู่ ๆ ถึงเลือกที่จะเรียนแพทย์ล่ะลูก" เธอถามในสิ่งที่ข้องใจ เพราะก่อนหน้าลูกชายเพียงคนเดียวตั้งใจจะเรียนคณะวิศวะ แต่สุดท้ายก็สอบเรียนแพทย์กระทันหัน

"ก็แค่อยากเรียน" ฌาณตอบกลับมารดาอย่างไม่ใส่ใจ

"หึ" ผู้เป็นพ่อได้ยินคำตอบก็แค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย อักษิกาก็ให้ฌาณไปส่งไกอาที่คอนโดเพราะเป็นทางผ่านคอนโดของเขา

คอนโดไกอา

ไกอาเปิดประตูให้คนร่างสูงเดินนำเข้าไปก่อนที่ตัวเธอเองจะตามเข้าไปพร้อมกับปิดประตู

ฌาณเดินเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของไกอาก่อนจะปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด แล้วโยนลงไปที่พื้น จากนั้นไกอาก็เดินเข้ามาแล้วคุกเข่าตรงหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะค่อย ๆ ปลดกระดุมกางเกงยีนส์ แล้วดึงลงพร้อมกับกางเกงบ็อกเซอร์

แก่นกายขนาดใหญ่เกินมาตรฐานเด้งผงาดออกมา มือสวยจึงคว้าไว้แล้วรูดเข้ารูดออก ก่อนจะแลบลิ้นเลียที่หัวปลายหยักสีแดงสด จนมีน้ำกามสีขาวขุ่นซึมอยู่น้อย ๆ

"อื้มม" ฌาณเงยหน้าขึ้นมองเพดานแล้วครางออกมาน้ำเสียงแผ่ว ขณะที่ไกอาอ้าปากกว้างโอบอมท่อนเนื้อสีสดแล้วผงกศีรษะขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ

"อา..." เสียงครางทุ้มหนักทำให้ไกอาเร่งจังหวะรัวขึ้น

แต่จู่ ๆ มือหนาก็คว้าศีรษะหญิงสาวไว้บ่งบอกว่าเขาอยากให้หยุด

"วันนี้ผมอยากแตกในรูพี่" สิ้นเสียง หญิงก็เผยยิ้มหวานก่อนจะลุกขึ้นแล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองออกจนไม่มีอะไรปกปิดสักชิ้น ก่อนจะคลานขึ้นไปบนเตียง

ระหว่างที่ฌาณปลดกางเกงของตัวเองออกจนเปลือยเปล่า ก่อนจะหยิบถุงยางอนามัยที่อยู่ในลิ้นชักหัวเตียงออกมา แล้วโยนให้กับไกอา

"ใส่ให้ผมหน่อย...." ริมฝีปากหนากระตุกยิ้ม

"....ใช้ปากของพี่ใส่นะ" ฌาณพูดจบก็ขึ้นไปนั่งบนเตียงโดยเอาหลังพิงที่หัวเตียง ในขณะที่ท่อนเอ็นยาวใหญ่แข็งขืนชูชัน และยังขยายใหญ่ได้อีก

ไอกาแกะถุงยางอนามัยออกแล้วคาบไว้ก่อนจะก้มลงแล้วค่อย ๆ สวมใส่ที่แก่นกายของชายหนุ่มรุ่นน้อง

หลังจากสวมใส่เกราะป้องกันเรียบร้อย ไกอาก่อนขึ้นคร่อมร่างใหญ่ เธอจับแท่งเนื้อร้อนยัดเข้าไปในร่องคับแคบของตัวเอง แล้วขยับสะโพกเนิบ ๆ ช้า ๆ

"อื้มมม" ฌาณครางเสียงทุ้ม แล้วยื่นมือทั้งสองไปบีบเค้นเต้าอกของหญิงสาวไปตามอารมณ์

"ขย่มแรง ๆ เลยครับ" สิ้นเสียง ไกอาก็ทำตามสั่งทันที ปั่บ ปั่บ ปั่บ

หลังจากเสร็จกิจ ฌาณก็เข้าไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ทำให้ไกอาที่มองเขาอยู่เกิดความสงสัย

"จะไปไหนต่อเหรอ" เธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เพราะปกติถ้าหนุ่มรุ่นน้องกลับคอนโดเขาจะไม่เปลื่ยนเสื้อผ้าตัวใหม่

"....." ฌาณไม่ตอบคำถาม เขาหันไปที่ไกอาแล้วพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ ด้วยสีหน้าแสดงออกถึงความรำคาญ

"พี่ก็แค่อยากรู้" ไกอาก้มหน้างึมงำเบา ๆ

"ไปโรงพยาบาล จะถามอะไรอีกมั้ย" ด้วยความหงุดหงิดฌาณจึงพูดขึ้นน้ำเสียงแข็งกร้าว

"จะไปหาเธอคนนั้น?"

"ใช่" เขาตอบกลับสั้น ๆ ก่อนจะเดินมาหยิบกุญแจรถ กระเป๋าสตางค์ ก่อนจะก้าวขาไปยังประตูห้อง

"ชอบเธอเหรอ" ชายหนุ่มรุ่นน้องชะงักแล้วหันไปที่ไกอา

"ไม่รู้สิ" ว่าจบ เขาก็เปิดประตูแล้วเดินออกไป

Part Kratip

"แกจะกินอะไรมั้ย เดี๋ยวฉันจะไปซื้อมาให้" ฉันกับไอรินเฝ้าเฟิร์ลที่ยังนอนหลับเพราะฤทธิ์ยาจนเย็น แล้วรู้สึกหิวจึงอยากจะไปหาอะไรกินสักหน่อย

"เอาข้าวผัดหมู" ไอรินก็คงหิวอยู่เหมือน เพราะฉันถามไปเธอก็ตอบกลับมาทันที

"โอเค เดี๋ยวฉันจะรีบมานะ" พูดจบ ฉันก็เปิดประตูแล้วเดินออกมา

ระหว่างที่ฉันกำลังเดินไปที่รถ ก็เจอกับชายหนุ่มลูกครึ่งถือของมาเต็มไม้เต็มมือเดินตรงมาที่ฉัน

"จะไปไหนครับ" เขามาหยุดยืนตรงหน้าแล้วกล่าวถาม

"จะไปหาอะไรกิน แล้วนายทำไมถึงกลับมาอีก" ฉันตอบกลับแล้วย่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยคำถาม

"ผมซื้ออาหารมาให้พี่...." ฌาณยกของในมือขึ้น

"...คิดว่าพี่คงยังไม่ได้กินอะไรแน่ ๆ" พูดจบเขาก็ยกยิ้มบาง ๆ

"ทำไมซื้อมาเยอะแยะจัง" ฉันพึมพำในขณะที่ตาจ้องมองอาหารในถุง

"ผมรวย" พอสิ้นเสียง ฉันก็กรอกตามองบนแล้วเบะปาก

"เชอะ!"

"ไปข้างในกันเถอะ" ฌาณรวบของทั้งหมดถือด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็ถือวิสาสะดึงแขนฉันให้เดินไปกับเขา

"จะจับทำไมเนี่ย" ฉันพยายามจะสะบัดออกเขาก็จับไว้แน่นเลย

"ไม่ปล่อย" ฌาณเปลี่ยนจากจับแขนไปเป็นกุมมือฉันแทน

"เด็กบ้า! ปล่อย"

"กระติ๊บ" ระหว่างที่ฉันพยายามจะสะบัดมือออก ก็มีเสียงทุ้มขานชื่อฉันจากด้านหลัง

"พี่หมอชาลี" พอหันไปเห็นชายหนุ่มสวมเสื้อกาวน์ ฉันก็ฉีกยิ้มกว้าง

"ใคร" เสึยงทุ้มต่ำของคนข้าง ๆ เอ่ยถามพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย

พี่หมอชาลีเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน แล้วหลุบตาลงมองมือที่ยังถูกกุมไว้ เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันสลับกับฌาณแล้วเผลอตัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขณะที่ฉันได้สะบัดมือออกจนหลุด

"ใครเป็นอะไรเหรอครับ ถึงได้มาที่นี่" พี่หมอกล่าวถามอย่างสุภาพ

"เพื่อนกระติ๊บมาผ่าไส้ติ่งค่ะ" ฉันพูดเสียงหวานแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ พี่หมอชาลีผงกหัวรับแล้วหันไปที่ฌาณ

"นี่เพื่อนของน้องชายกระติ๊บค่ะ" ฉันเห็นสีหน้าพี่หมอที่มองฌาณจึงรีบแนะนำทันที กลัวพี่เขาจะเข้าใจผิด

"งั้นเหรอ...." พี่หมอชาลีเอ่ยสั้น ๆ ก่อนที่จะหันมาที่ฉันแล้วกล่าว

"....พี่ก็คิดว่าแฟนกระติ๊บซะอีก"

"น้องเขายังเด็กอยู่เลย...อีกอย่างกระติ๊บไม่กินเด็กค่ะ คิคิ" ฉันหัวเราะเสียงเบา ๆ หลังจากที่พูดจบ

"หึ..." ฉันกับพี่หมอหันขวับไปที่ฌาณเพราะเสียงหัวเราะของเขา

"...เด็กแล้วไง เสกเบบี๋เข้าท้องพี่ได้ล่ะกัน" ฉันจ้องหน้าเขาแล้วอ้าปากค้างอึ้งไปหลายนาที

"เด็กบ้า ลามปาม!" พอตั้งสติได้ฉันก็ตวาดใส่เขาทันที

"พูดแบบนี้ จะจีบกระติ๊บงั้นเหรอ" พี่หมอชาลีกล่าวถามหนุ่มรุ่นน้องตรง ๆ

"ผมกำลังจีบอยู่" ฌาณก็ตอบกลับไปตรง ๆ

"งั้นเราก็เป็นคู่แข่งกันซะแล้วแหละนะ" ตอนนี้ฉันรู้สึกสองแก้มเห่อร้อนไปหมด ราวกับฉันเป็นเจ้าหญิงที่บรรดาชายหนุ่มเข้ามารุมล้อม คิคิ