Episode 03 ผ่านมันไปให้ได้

2ชั่วโมง ผ่านไป

พี่เลย์เข้ามาส่งฉันที่บ้าน ก่อนที่เขาจะขับรถออกไป ฉันเองก็ไม่ได้ถามหรอกว่าเขาไปไหน เพราะดูจากท่าทางของเขาแล้วหน้าจะเป็นเรื่องสำคัญอยู่พอสมควร

ฉันเดินเข้ามาในบ้านก็เจอพ่อกับแม่นั่งสวีทหวานกันอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่กลางบ้าน เหมือนกำลังนั่งดูทีวีรายการอะไรสักอย่างอยู่ ฉันเดินไปที่ข้างหลังพวกท่านก่อนที่จะยื่นหน้าเขาไประหว่างกลางของท่านทั้งสองคน

“อุ้ย!!” แม่ส่งเสียงร้องตกใจออกมา ส่วนพ่อท่านอมยิ้มอ่อน ๆ

“คิดถึงจังเลยค่ะ” ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุด พยายามที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มของฉัน แต่ทุกครั้งที่ฉันอยู่ใกล้พ่อแม่ ฉันก็กลั้นน้ำตาไม่เคยอยู่เลยสักครั้งเดียวจริง ๆ

“แค่นี้หนูก็เก่งมากแล้ว” พ่อพูดขึ้น ก็จะใช้มือหนาลูบที่หัวฉันเบาๆ

ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างทุก ๆ คน มีเพียงเสียงสะอื้นของฉันที่ดังอยู่ ทั้งสองมือของพ่อแม่ต่างก็ลูบลงมาที่หัวฉันเบา ๆ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา นอกจากการกระทำแบบนี้เท่านั้น ผ่านไปนานหลายนาที จนเสียงรถพี่เลย์แล่นเข้ามาจอดภายในบ้าน ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้น

“ขนมว่า ขนมไปอาบน้ำดีกว่าเนาะ จะได้สดชื่น”พูดไปก็ยิ้มไป พยายามปรับตัวให้ปกติที่สุด พูดจบก็เดินเลี่ยงขึ้นมาบนห้องทันที

ฉันเดินขึ้นมาบนห้อง ของทุกอย่างในห้องต่างก็มีภาพของท็อปทั้งนั้น ไม่ว่าจะหมอน รูปภาพ เสื้อผ้า ถ้าทุกอย่างยังอยู่ครบแบบนี้ ฉันคงตัดใจไม่ได้หรอก ฉันจึงเลือกที่จะเก็บของทั้งหมดลงใส่ถุงขยะสีดำ เก็บทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นของที่ฉันซื้อเกี่ยวกับเขา หรือของที่เขาซื้อมาให้ฉัน

"ผ่านมันไปให้ได้นะขนม" ฉันพูดกับตัวเองผ่านกระจก มองคนที่อยู่ในกระจกอยู่แบบนั้นราว ๆ ห้านาทีได้ ก่อนที่จะตัวผละออกไปที่ห้องน้ำ ชำระร่างกายใหม่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้อยู่ในชุดนอนสบายๆ

ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ฉันหันไปสนใจที่ประตู ก่อนที่จะเดินไปเปิดให้คนที่เคาะประตูห้องของฉัน คนเคาะประตูเป็นใครไปไม่ได้หรอก นอกจากพี่เลย์

“ว่าไงคะ?” ฉันถามออกไป เพราะเห็นว่าเขาเอาแต่ยืนอยู่หน้าประตู ก่อนที่จะทำหน้าสงสัยมาที่ฉัน

“หนูจะนอนแล้วเหรอครับ?” พี่เลย์เอ่ยถาม พร้อมกับมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ยังค่ะ แค่หาชุดสบาย ๆ มาใส่เฉย ๆ”

“ขอเข้าไปนะครับ” พี่เลย์พูดจบ ก็เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับปิดประตูห้อง แล้วดันตัวฉันไปที่เตียง

เราทั้งคู่ต่างก็นั่งลงที่เตียง ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีแต่เสียงถอนหายใจของพี่เลย์เท่านั้น สายตาของเขาหันไปมองที่ถุงขยะสีดำ ก่อนที่จะหันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“เด็ดขาดดีนิ” คำพูดสั่น ๆ ของพี่เลย์ ซึ่งฉันเองก็รู้ความหมายของมันดีอยู่แล้ว

“เวลาที่พี่เลย์ต้องตัดสินใจอะไรสักอย่าง พี่เลย์เอาอะไรเป็นตัวตั้งเหรอคะ” ฉันถามเขาด้วยประโยคยาว ๆ

“หัวใจครับ”

“ทำไมคะ”

“หัวใจไม่เคยโกหกครับ ถ้ามันบอกว่ารู้สึกนั่นคือรู้สึกจริง ๆ มีแต่ตัวเราเองนั่นแหละครับที่โกหกหัวใจ”

“ก็จริงค่ะ”

“เรายังต้องเจอผู้คนอีกมากมาย อย่าเอาหัวใจมาทิ้งไว้กับคนที่เขาไม่ต้องการเลยครับ”

“ขนมแค่รู้สึกว่าเสียดายเวลาค่ะ ห้าปีที่พยายามทำมา ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ได้ละคะ”

“อาจเป็นเพราะหนูทำไม่ถูกคนมั้งครับ ออกไปเที่ยวที่ใหม่ ๆ ไปกินอะไรใหม่ ๆ ไปทำอะไรที่ยังไม่เคยทำดูสิครับ”

“อะไรใหม่ ๆ เหรอคะ”

“ครับ”

มันก็คงจะจริงอย่างที่พี่เลย์พูด หัวใจไม่เคยโกหกมีแค่ตัวเราเท่านั้นแหละที่มันโกหกหัวใจ

ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ยอมรับกับการตัดสินใจของตัวเอง ต่อไปนี้ฉันจะเดินไปข้างหน้าจะไม่ถอยหลังกลับมามองเขาอีกแล้ว

3ชั่วโมง ผ่านไป

ฉันเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ จำได้แค่ว่านั่งคุยเล่นอยู่พี่เลย์ที่เตียง แล้วอยู่ ๆ ก็หลับไปเลย ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ไม่เจอพี่เลย์แล้ว ฉันเลยเดินไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำ ก่อนที่จะเดินลงมาข้างล่างเพื่อที่จะหาอะไรกินสักหน่อย

19:00 น.

มองดูนาฬิกาที่ติดอยู่พนังบ้าน ก็ต้องตกใจว่าตัวเรานอนนานขนาดนี้เลยเหรอ ไม่มีใครอยู่ในบ้านสักคนเลย หายไปไหนหมดก็ไม่รู้ มีแค่รถของพี่เลย์จอดอยู่ กับกุญแจรถที่วางอยู่ที่โต๊ะหน้าโซฟา พร้อมกับกระดาษโน๊ตแปะไว้ 'ออกไปหาอะไรใหม่ ๆ กินดูนะ จากเลย์'

ฉันยืนอ่านข้อความบนกระดาษอยู่เงียบ ๆ ก่อนที่จะอมยิ้มออกมา บ่อยครั้งที่ฉันได้กระดาษโน๊ตแบบนี้จากพี่ชาย ฉันบอกแล้วบ้านนี้พูดปลอบคนไม่ค่อยเก่ง แต่แสดงการกระทำกันเก่งมาก

ติ๊ง!

เสียงข้อความโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ฉันต้องหยิบออกมาดูว่าใครส่งอะไรมา พอหยิบออกมากดดูก็ต้องตกใจอีกครั้งเพราะเป็นพ่อที่โอนเงินมาให้ พร้อมกับข้อความสุขน่ารัก

รายการเงินเข้า 10,xxx บาท จากบัญชี x543234x

ติ๊ง!

{ไปเที่ยวที่ใหม่ ๆ สบายใจเมื่อไหร่ก็กลับบ้าน}

“ขอบคุณนะคะ” ฉันพิมพ์ตอบกลับข้อความของพ่อ

ฉันไม่รู้ว่าครอบครัวอื่น เขาปลอบเขาสอนลูกกันแบบไหน แต่ทุกครั้งที่ฉันทำผิด หรือฉันทำเรื่องที่แย่ พ่อกับแม่ก็จะคอย ดุว่าฉันตลอด ไม่เคยตามใจ และสอนฉันตลอด

แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันเสียใจ ท่านจะไม่เข้ามายุ่งเลย ท่านจะให้ฉันตัดสินใจเองทั้งหมด ท่านจะคอยซัพพอร์ตอยู่ข้างหลังเสมอ อย่างเช่นวันนี้