บทที่ 1.5

ทั้งซือถูหนานและจูซางหันมามอง หญิงสาวก้าวเข้าไปหาพวกเขา “หมายความว่ายังไงที่ว่าฉันตายแล้ว ฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้...ไม่ใช่เหรอ...” ประโยคสุดท้ายแผ่วลงเพราะเดินผ่านกระจกที่ติดอยู่ที่ทางเดินเข้า

ใบหน้าสวยงามของผู้หญิงคนหนึ่งมองตอบมา คิ้วเรียว ผิวเนียน ดวงตากลมโต ริมฝีปากรูปกระจับ เอวบางร่างน้อย นิ้วเรียวเนียนนุ่มขาวผ่อง แม้แต่เล็บก็ทำสีฉูดฉาดมองก็รู้ว่าแพงระยับ

“นี่...ใคร” ริมฝีปากที่ขยับตามทำให้ซือถูเว่ยชะงัก สองมือยกขึ้นประคองใบหน้าของผู้หญิงคนนี้

ไม่สิ นี่คือเธอ แต่...นี่ไม่ใช่ซือถูเว่ย “พะ...พี่”

ซือถูหนานขมวดคิ้วเดินเข้ามา “คุณหนูอวี่ คุณมาทำอะไรตรงนี้? แอบฟังคนอื่นแบบนี้ไม่สุภาพเลยนะครับ”

“พี่คะ คุณหนูอวี่? ใครกัน ฉัน...อาซาง” ตอนหันกลับไปมองกระจกมือก็ตวัดตบหน้าตัวเอง มัน...เจ็บ!

เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกับดวงตาเหม่อลอยตื่นตระหนกของอวี่จิ้งที่สะท้อนในกระจก “ไม่สิ นี่ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ ฉัน”

แล้วสติก็ดับวูบลงได้ยินแค่เสียงของซือถูหนาน แต่ว่ามันก็ดังแว่วมากเหมือนอยู่ไกลแสนไกล ตกลงแล้วนี่มันเรื่องอะไรกันแน่!!!

ซือถูเว่ยหัวใจวายเฉียบพลัน เลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทันทำให้ขาดออกซิเจน สาเหตุหลักมาจากทำงานหนักพักผ่อนน้อย เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้กับทุกคน ขึ้นอยู่กับว่าใครจะโชคร้าย

วันนั้นเสิ่นเหยียนเป็นคนโทร.เรียกรถฉุกเฉินและพามาโรงพยาบาล ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทันแล้ว หญิงสาวสิ้นลมอย่างสงบหลังจากวูบหมดสติแล้วล้มศีรษะกระแทกกับฟุตปาธ

หมอเจ้าของไข้เข้ามาตรวจอาการของหญิงสาวบนเตียง นอกจากอาการปวดเมื่อกับหางคิ้วที่ปวดตุบ อาการทั่วไปก็ไม่มีอะไรน่ากังวล

ประธานอวี่ อวี่เสียงถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อหมอออกไปแล้วเขาก็ตำหนิเฉิงเสวียนด้วยท่าทีโกรธกรุ่น “ทะเลาะกันยังไงถึงขั้นทำจิ้งเอ๋อร์ตกบันไดหัวฟาด ฉันเลี้ยงมาทะนุถนอมไม่เคยทำให้เจ็บตัว นี่อะไรถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาล”

“เป็นความผิดของผมเองครับ ต่อไปผมจะระวัง”

ประธานอวี่เสียงยื่นมือไปหาหลานสาว อยากลูบศีรษะปลอบโยน แต่อวี่จิ้งกลับขยับหลบ เขาชะงักไปทันที ป้าหงที่ยืนอยู่ถึงกับปราดเข้ามา

“คุณหมอบอกว่าต้องให้เวลาคุณหนูค่ะ ความจำจะค่อยๆ กลับมา ศีรษะกระแทกบางครั้งก็จำใครไม่ได้ ไม่นานก็จะดีขึ้น คุณท่าน...อย่าคิดมากนะคะ”

ประธานอวี่เสียงมีสีหน้าเจ็บปวด “จิ้งเอ๋อร์ที่น่าสงสาร”

ซือถูเว่ยในร่างของอวี่จิ้งยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก เธอล้มตัวลงแล้วห่มผ้าหันหลังให้ทุกคน “ฉัน...อยากอยู่คนเดียว”

“ได้ๆ พวกเราออกไปก่อน ตอนเย็นๆ ปู่จะมาเยี่ยมใหม่ จะเอาของกินมาฝากด้วย เอาเป็นกงจู่เฉ่าเหมย ดีหรือเปล่า ที่จิ้งเอ๋อร์ชอบ”

ถึงเอาของโปรดมาแลกหลานสาวคนโปรดก็ไม่สนใจ ประธานอวี่เสียงได้แต่ถอนหายใจ “เอาละปู่จะให้ป้าหงอยู่ที่นี่เป็นเพื่อน อยากได้อะไรรีบบอกป้าหงเข้าใจมั้ย”

ทุกคนออกไปแล้ว...ซือถูเว่ยดึงตลับกระจกที่ขอพยาบาลก่อนหน้านี้ออกมา นี่คือใบหน้าสวยงามโฉบเฉี่ยวของคุณหนูอวี่ อวี่จิ้ง หลานสาวคนเดียวของชายที่รวยที่สุดของเมือง A ประธานบริษัทในเครือตระกูลอวี่ ธุรกิจหมื่นล้านที่ตอนนี้ไม่มีใครเทียบได้

อวี่จิ้งทะเลาะกับคู่หมั้นก็เลยตกบันได แต่พยาบาลแอบซุบซิบกันว่าอีกฝ่ายจงใจทิ้งตัวลงจากบันได หลังจากที่แกล้งป่วยเพื่อเรียกร้องความสนใจของเฉิงเสวียน พอเขามารับก็อยากให้เอาใจ พอเขาไม่สนใจก็แกล้งทิ้งตัวลงจากบันได

ไร้สมองสิ้นดี... ใช้ความเป็นความตายเรียกร้องความสนใจของผู้ชาย ซือถูเว่ยดูแคลนการกระทำของผู้หญิงสวยแต่ไร้สมองคนนี้จริงๆ สวยและรวยเสียเปล่า ผู้ชายไม่สนใจก็แค่หาใหม่ เจ็บตัวไปทำไมให้โง่

เมื่อในห้องเงียบสงบหญิงสาวก็ลุกขึ้นจากเตียง มองไปด้านนอกไม่มีใครเพราะป้าหงเองก็ไปส่งท่านประธานอวี่ หญิงสาวรีบออกจากห้องลงไปที่ชั้นสอง