บทที่ 1.3

“คุณเสิ่น บังเอิญจริงๆ” หญิงสาวคนนี้แต่งตัวดีมากทั้งยังสวยสุดๆ จำได้ว่าเป็นประธานบริษัทออกแบบตบแต่ง แซ่จาง จางหรูอี้ “คุณเสิ่นอธิบายทีได้มั้ยคะ ทำไมแฟนของฉันถึงได้กลายเป็นชู้รักของแฟนคุณไปได้”

ผู้หญิงคนนี้พูดด้วยรอยยิ้มแต่น้ำเสียงเชือดเฉือนทำให้เสิ่นเหยียนถึงกับกลืนน้ำลาย “ปะ...เป็นเรื่องเข้าใจผิดน่ะครับ” เขาหันไปดึงแม่ของตัวเอง “แม่ กลับบ้านได้แล้วครับ อายคนเขามองกันใหญ่แล้ว แม่กำลังเข้าใจผิดเขาไม่ใช่ชู้รักอะไรนั่น”

“ไม่ใช่แล้วยุ่งอะไรด้วย ฉันขอเตือนนะอย่าได้หลงกลแฟนเก่าแกเชียว มันจะหลอกให้แกตายใจแล้วปอกลอกแกน่ะสิ”

ซือถูเว่ยปวดหัวตุบ... เธอเงยหน้าขึ้นมองซือถูหนานด้วยสายตาของคนที่รู้สึกผิด “ขอโทษด้วยนะคะ”

“นี่แกจะไปไหน!”

จางหรูอี้เดินเข้าไปขวางเอาไว้ “คุณป้าคะ โต๊ะนั้นยังไม่จ่ายเงินเลยค่ะ ค่าเสียหายก็ด้วย”

“ค่าเสียหายอะไร โต๊ะอะไร”

“อ้อ...จะไม่รับผิดชอบ??” จางหรูอี้พูดเสียงเย็นสายตามองไปที่เสิ่นเหยียน เขารีบดึงบัตรเครดิตออกมา

“อาเหยียนแกทำอะไร! ก็ให้นังเด็กไม่มีพ่อแม่นั่นกลับมาจ่ายสิ!”

“คุณน้าครับ!” ซือถูหนานเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “พูดจาระวังด้วย ที่มีกล้องวงจรปิดเชื่อมั้ยว่าผมฟ้องร้องคุณได้ ผมมีเวลาเหลือเฟือเลยละ ลองมั้ยครับขึ้นศาลข้อหาหมิ่นประมาทกับผมสักรอบ”

“คุณเสิ่น”

“คะ...ครับ”

“ค่าซักรีดสูทของแฟนฉันที่แม่ของคุณทำเลอะ ฉันจะหักจากเงินเดือนของคุณก็แล้วกันนะคะ”

คุณนายเสิ่น “...”

เสิ่นเหยียน “...”

จางหรูอี้หัวเราะออกมาตอนเดินมาขึ้นรถที่ลานจอด “ไม่ได้เห็นคุณโกรธมานาน วันนี้ได้เห็นแล้วสนุกจริงๆ”

ซือถูหนานถอนหายใจ “ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ ขอโทษด้วยนะครับ”

“แล้ว...เขาเป็นน้องสาวของคุณจริงๆ?”

“ครับ น้องสาวต่างแม่ ที่จริงก็เพิ่งรู้ว่ามีไม่กี่ปีมานี้ ตอนที่แม่ของเขาเสียแม่ของผมให้เป็นตัวแทนไปงานศพ เป็นคนที่...ใช้ได้คนหนึ่ง”

จางหรูอี้เลิกคิ้ว “หายากนะคนที่ทำให้คุณบอกว่าเป็นคนใช้ได้ ชักอยากรู้จักเสียแล้วสิ”

“เขาเป็นคนค่อนข้างรักศักดิ์ศรีครับ หลายปีมานี้ไม่ติดต่อกันเลย เขาทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบ ได้ทำงานที่ดี วันนี้บังเอิญจริงๆ ที่ได้เจอ”

จางหรูอี้พยักหน้าจากนั้นชะงักมองไปที่ข้างลานจอดรถ หญิงสาวบุ้ยใบ้ให้เขามอง ซือถูเว่ยเดินเข้ามาหาคนทั้งสอง “คือ...ขอโทษด้วยนะคะ”

จางหรูอี้ยิ้มให้ “สองคนคุยกันไปนะฉันกลับละ” หญิงสาวเดินเข้ามาจูบแก้มของซือถูหนานครั้งหนึ่ง “ไว้พรุ่งนี้โทร.หานะคะ ไปนะ ไว้มีโอกาสก็ไปกินมื้อค่ำด้วยกัน”

“เอ่อ...ค่ะ”

มองรถคันหรูวิ่งออกไปจากลานจอดซือถูหนานชี้ไปที่รถของเขา “ขึ้นรถสิพี่ไปส่งจะได้คุยกันไปด้วย”

หญิงสาวเองก็อยากขอโทษเขาดีๆ ก็เลยยอมขึ้นรถไปกับเขา “ขอโทษจริงๆ นะคะ คุณเลยต้องลำบากเลย”

“พี่...เลยต้องลำบาก” เขาแก้ “ยังไงเธอก็เป็นน้อง เรียกให้ชินเอาไว้”

“ก็...ค่ะ”

“แล้วเกิดอะไรขึ้นละ”

“เลิกกันแล้วค่ะ”

“เห็นๆ อยู่ เลิกกันได้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องดี อยู่กับคนแบบนี้เสียสุขภาพจิต”

ซือถูเว่ยหลุดหัวเราะออกมา “ค่ะ เห็นด้วย”

“ให้ไปส่งที่ไหน”

“ที่XXX”

อีกฝ่ายยื่นมือไปดึงนามบัตรส่งให้ ซือถูเว่ยรับมาแล้วมองหน้าเขา “ไว้ไปกินมือค่ำกัน”

ได้ยินแบบนั้นก็ค้นหานามบัตรตัวเองส่งให้เขา ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ไม่สะดวกที่จะติดต่อกับเขา เมื่อก่อนกลัวเขาคิดว่าเป็นภาระ ตอนนี้เธอมีงานทำไม่ลำบาก ไม่ต้องพึ่งพาใคร “ได้ค่ะ”

เห็นรอยยิ้มบางๆ ของอีกฝ่ายหญิงสาวเองก็ยิ้มออกมา ตอนนี้เธอก็นับว่ามีพี่ชายเพิ่มมาคนหนึ่งแล้ว??