บทที่ 3 ฉลองคุณได้ไปต่อ

น้ำขิงหลังจากที่กลับมานั่งที่โต๊ะ ภายในโต๊ะกลับพบว่าเพื่อนๆ พี่ๆ ในทีมที่นั่งเมา ฉลองกันหนักๆ ตอนนี้ทั้งโต๊ะมีแค่พี่ฮันนี่เหลือกันแค่สองคน

“ให้ตายสิ นี่กลับกันหมดแล้วเหรอคะ” ฉันหันไปถามพี่ฮันนี่ ที่ยังพอมีสติอยู่บ้าง ถึงจะไม่เต็มร้อยก็เถอะ

“อืม...คนมีแฟนก็แบบนี้แหละ ดื่มหนักเหมือนคนโสดอย่างเราไม่ได้ เดี๋ยวผัวด่า” พี่ฮันนี่หันมาเอ่ยกับฉัน ขณะที่บรั่นดีบนโต๊ะเหลือเต็มขวดๆ

“น้ำขิง จะกลับตอนนี้เลยไหม พี่จะไปส่ง”

“อีกสักพักได้ไหมคะ ขิงอยากนั่งฟังเพลงต่ออีกนิดนะ” เพราะนอกจากร้านนี้จะเป็นร้านอาหารที่ขายของมึนเมาด้วยนั้น ร้านนี้ยังมีดนตรีสดให้ฟังอีกด้วย

น้ำขิงที่เมามากแล้ว ฉันเพียงแค่นั่งจิบไปพลาง ดวงตาเรียวสวยจับจ้องไปยังนักร้องบนเวที ด้วยรอยยิ้มอันสดใส ทว่าน้ำขิงกลับไม่รู้ตัวเลย มีสายตาอีกหนึ่งคู่จับจ้องมาที่เธออย่างไม่ละสายตา

ด้านต้าหลิว วันนี้ผมไม่ได้มากับลิษาคนเดียวหรอกนะครับ ผมชวนไอ้เจเลอร์และไอ้ไทเกอร์มาด้วย ร้านนี้เป็นร้านอาหาร ซึ่งน้อยครั้งนักที่พวกผมจะนัดกันมาที่ร้านแบบนี้ ส่วนมากก็จะเจอกันที่ผับมากกว่า

“ต้า ป้าอุษาบอกยายกูว่ามึงจะแต่งงาน นี่มึงจะแต่งงานกับลิษาเหรอ” เจเลอร์ที่เพิ่งได้ข่าวจากมารดาตน ถึงกับถามต้าหลิว

“อืม แต่ลิษาเธอปฏิเสธกู” ต้าหลิวไม่คิดจะปิดบัง ผู้หญิงปฏิเสธก็คือจบ

“ปฏิเสธ/เชี่ย” ไทเกอร์ เจเลอร์ทั้งสองหนุ่ม ถึงกับสบถเสียงออกมาพร้อมๆ กันอย่างไม่เชื่อหูนัก

“หล่อร้ายๆ แบบมึงนี่นะ ลิษาเธอยังไม่เอา เธอยังกล้าปฏิเสธมึงอีกเหรอ”

“แล้วนี่ ลิษาเธอไปไหนซะล่ะ” อย่างที่ทราบกันดี วันนี้ผมนัดกับลิษาที่ร้านนี้ด้วย

“เธอไปแล้ว” ต้าหลิวเอ่ยอย่างไม่สน เพราะคนที่เขาสนใจคือคนที่นั่งอีกโต๊ะ

“ต้า ผู้หญิงเขาไม่พร้อมมึงก็ใจเย็นๆ ดิวะ ให้ลิษาเธอได้คิดบ้าง กูเชื่อว่าเธอจะกลับมาหามึง” เจเลอร์เอ่ยราวกับปลอบใจเพื่อน

“ถ้ากูไม่ยอมหาเจ้าสาวเอง ม๊ากับอาม่ากูก็ต้องหาให้อยู่ดี” ต้าหลิวเอ่ยด้วยสีหน้าคิดหนัก มันจะมีประโยชน์อะไรที่เจ้าสาวเขาไม่ได้เลือกเอง ทว่าในขณะนั้น สายตาของเขาจับจ้องไปยังหญิงสาวอีกคน

“มึงมองใคร หรือหาเหยื่อรายต่อไป”

“ถามจริงดิ กูนี่นิสัยแย่มากไหม ขนาดนั้นเลยเหรอเจ เกอร์” ต้าหลิวถามเพื่อนสนิททั้งสองหนุ่ม เจเลอร์ ไทเกอร์ ทั้งสองหนุ่มถึงกับมองหน้ากัน พร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมา

“ใครจะทนนิสัยห่ามๆ ของหนุ่มเจ้าชู้ สำส่อน เอาไม่เลือกอย่างมึงได้ล่ะวะ” เจเลอร์ตอบตรงๆ

“สัส กูออกจะแสนดี หล่อล่ำ เรียนเก่งขนาดนี้”

“ถ้าไม่นับเรื่องนิสัยเอาแต่ใจ ปากเสีย เต็มสิบกูให้มึงเลย ต้า 4/10”

“สัส เกอร์ แสดงว่ากูมีข้อเสียเยอะกว่าข้อดีสินะ” ต้าหลิวสงสัยสิ่งที่ค้างคาใจตนมานาน

“แน่นอน”

“ถ้ามึงดีจริง ผู้หญิงเขาคงไม่ปฏิเสธมึงหรอก จริงไหม” ต้าหลิวที่ไทเกอร์สาดคำพูดน่าเกลียดต่อว่าตนมาเช่นนั้น ถึงกับคอแข็งขึ้นมาเสียดื้อๆ

“ลิษาเธอคงไม่มีวาสนาได้กูเป็นผัวต่างหากล่ะ” ต้าหลิวเอ่ยกับสองหนุ่ม ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังร่างบาง คนที่แอบฟังเขาเมื่อไม่นานมานี้

“หึ...” แต่นั่นท่าทีใจลอย ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของต้าหลิว ก็ไม่รอดพ้นสายตาของทั้งสองหนุ่มไปได้

“ในร้านนี้ มีสาวๆ คนไหนเข้าตามึงได้วะ” ไทเกอร์ที่สังเกตอาการของต้าหลิวมาสักพักใหญ่ๆ ถึงกับหลุดปากถาม

“เปล่า...” ต้าหลิวปฏิเสธ ขณะที่ยกแก้วบรั่นดีขึ้นมาจิบ พลางให้อารมณ์ที่หงุดหงิดนั้นผ่อนคลายลง ยัยเสื้อเกาะอกสีเหลืองเข้มคนนั้น ทำอารมณ์เขาสวิงขึ้นๆ ลงๆ อย่างบอกไม่ถูก คืนนี้เขาถูกสาวปฏิเสธถึงสองคนเลยเหรอ

“หึ...นั่นมันยัยฮันนี่ เด็ก มอ. เรานี่หว่า ส่วนเสื้อเหลืองคนนั้นใครวะ ไม่คุ้น แต่น่ารักดี” เจเลอร์ที่เพิ่งสังเกตเห็นเพื่อนสาวที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ ถึงกับหันไปถามต้าหลิวและไทเกอร์ ที่นั่งคอพับอยู่อีกโต๊ะไม่ไกลจากพวกเขานัก เอ่ยจบ เจเลอร์ก็ยืนเต็มความสูง จากนั้นก็เข้าไปแจมโต๊ะกับทั้งสองสาว

“ฮาย ฮันนี่” ด้านฮันนี่ที่มึนๆ เมาๆ หนัก คอพับไม่ไหว ละใบหน้าขึ้นมาจากโต๊ะนั้น

“จะ...เจเลอร์ นี่นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“มานานจนเมาละ ไง ดื่มหนักเลยสิท่า” เจเลอร์ถาม สภาพที่เห็น เออ กูไม่น่าถามเลย

“อืม ฉานมาววะ เจอพอดีเลย หนายๆ ก็เจอแล้ว นะๆ นายช่วยไปส่งเราสองคนหน่อยได้ไหม ข้างนอกฝนกำลังตก ขี้เกียจเรียกรถ เอิก...” คนเมาหนักเอ่ยน้ำเสียงที่ยานหนักมาก

“อืม ได้สิ คอนโดเธอก็อยู่ทางเดียวกับคอนโดฉัน” เจเลอร์รับปากคนเมา

“เออ ฉันลืมไป น้ำขิง นี่เจเลอร์ เพื่อนพี่เอง ส่วนเจเลอร์นี่ คนสวยๆ คนนี้น้องที่ร่วมทีมฉันเอง น้ำขิง”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” น้ำขิงแอบชื่นชมความหล่อเหลาของเจเลอร์มาก แม้ในร้านอาหารแสงไฟจะสลัวๆ แต่เขาดูหล่อดูดีมาก

“สาวๆ จะกลับตอนนี้ไหม จะไปส่ง”

“เออ ลืมไป ส่งสองที่นะ บ้านน้ำขิงด้วย”

“ครับ” จากนั้นเจเลอร์ก็ลุกออกจากโต๊ะ พร้อมทั้งสองน้ำขิงและฮันนี่ ก่อนกลับเจเลอร์ก็ไม่ลืมแวะโต๊ะของตน

“เชี่ย...กูลืมไปเลยวะ กูมารถไอ้ต้านี่หว่า ดันไปรับปากฮันนี่แล้วด้วย ต้า มึงกลับตอนนี้เลยไหม พอดี ยัยฮันนี่เมามาก วานให้กูไปส่งเธอวะ” เจเลอร์เอ่ยกับเจ้าของรถที่ตนนั่งมา

“มึงไปรับปากเขา ก็รับผิดชอบเองสิ เกี่ยวไรกับกูเล่า” ต้าหลิวเอ่ยอย่างไม่สน เพราะเขากำลังติดลม เพิ่งกี่ทุ่มเอง ยังไม่ถึงเวลาโว้ย

“อ้าว กูคิดว่ามึงสนใจน้องน้ำขิงหรอกนะ ถึงชวน”

“น้ำขิง” ต้าหลิวที่สาดบรั่นดีลงคอ นั้นแทบสำลักขึ้นมาเสียดื้อๆ

“คนไหน...” คนไหนคือน้ำขิงกันล่ะ

“เกาะอกสีเหลืองเข้ม” เชี่ย...ไอ้เจมันดูออกด้วยเหรอเนี่ย

“ปัด...โธ่” ไทเกอร์สบถเสียงอย่างไม่เชื่อ

“แล้วมันไปเจอเขาตอนไหน” ไทเกอร์ยังสงสัย เพิ่งมากันไหม แล้วมันไปสปาร์กเข้าตอนไหน

“กูไปเข้าห้องน้ำ เห็นมันสนใจเขา” เจเลอร์เอ่ยพลางยกไหล่ ต้าหลิวโยนกุญแจให้เจเลอร์

“แน่ใจว่าจะไม่ไปด้วย”

“รถกูไหมวะ ต้องไปสิ แต่มึงขับนะ แอลกอฮอล์ในร่างกายกูเยอะ เดี๋ยวพ่อจะเล่นงานเสียก่อนถึงคอนโด” จากนั้นเจเลอร์ก็เดินนำหน้าทั้งสองสาวไปที่รถของต้าหลิว

ด้านน้ำขิง ทว่าพอเดินมาถึงรถของเพื่อนพี่ฮันนี่ สายตาฉันก็สะดุดเข้ากับผู้ชายหน้าหล่อคนนั้นที่นั่งข้างหน้าคู่กับพี่เจเลอร์

“พะ...พี่ฮันนี่ แน่ใจเหรอคะ ว่าเราจะกลับรถคันนี้จริง” น้ำขิงที่เธอเซมาที่รถสปอร์ตคันหรู ถึงกับเอ่ยถามรุ่นพี่

“อืม ไปนั่งสิ ไม่ต้องเกรงใจ เพื่อนพี่ใจดี” จากนั้นทั้งสองสาวก็นั่งประจำเบาะด้านหลัง ไม่นานรถที่พวกเธอนั่งก็วิ่งมาถึงคอนโดของฮันนี่ ด้านฮันนี่ถึงจะเมามาก แต่ก็ห่วงน้ำขิง

“เจเลอร์ ต้าหลิว ฝากไปส่งน้องฉันด้วยนะ คนนี้น้องรักฉันเลยนะ ส่งให้ถึงที่ล่ะ” ฮันนี่ย้ำกับสองหนุ่ม

“อืม สบายมาก” น้ำขิงที่สะลึมสะลือ ฉันเมามากๆ พอถึงคอนโดพี่ฮันนี่ หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้สติ เมามากไม่ไหว ฉันง่วง ในที่สุดคนที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้าครอบงำก็หลับไปในที่สุด

ด้านเจเลอร์ที่ขับรถออกมาไกลแล้วนั้น

“บ้านน้องน้ำขิงอยู่ไหนครับ พวกพี่จะไปส่ง” ไม่มีเสียงตอบรับจากคนเบาะหลัง

“น้องครับ น้อง” เจเลอร์พยายามเรียกคนเมาต่อ แต่นั่นเธอก็เงียบ

“เชี่ย...ต้า เอาไงดี ซอยหน้าก็ถึงคอนโดกูแล้วนะ หรือเราจะวนไปส่งเธอที่คอนโดยัยฮันนี่ดี” เจเลอร์พยายามต่อสายถามบ้านน้ำขิงกับฮันนี่ แต่ก็ไม่มีใครรับสายเขา

“เจ มึงรับปากยัยนั่นเอง” เจเลอร์ขับรถมาจอดคอนโดตน จากนั้นก็ลงจากรถเขาไปเสียดื้อๆ

“ต้ากูรู้ว่ามึงไม่ใจร้ายใจดำขนาดนั้น ช่วยไปส่งเธอให้กูด้วย” เจเลอร์เอ่ยจบ ก็หนีขึ้นคอนโดหน้าตาเฉย

“เหอะ...ยัยนี่รู้ว่าคออ่อน แต่ก็เมาหนักเป็นภาระคนอื่น” ต้าหลิวบ่นให้คนเบาะหลัง

“หรือฉันจะเอาไปทิ้งไว้ใต้สะพานลอยดี”

“บ้านเธออยู่ไหน” เขาพยายามใจเย็นที่จะปลุกเธอหลายรอบมาก

“ฉาน ม่าย รู้ ฉานเมา”

“ฉันถามว่า บ้านเธออยู่ไหน”

“ฉันมาว”

“เหอะ...” ต้าหลิวเจอประโยคนี้เข้าไป ถึงกับทำหน้าไม่ถูก

“แล้วมันเวรกรรมอะไรกูละเนี่ย” ต้าหลิวจอดรถที่ปั๊มน้ำมัน เขาครุ่นคิดนานหลายนาที เขาพยายามติดต่อหาฮันนี่ ทว่าเธอกลับไม่รับสายเขา เวลาก็ยิ่งดึกไปเรื่อยๆ เมื่อเป็นเช่นนั้น ต้าหลิวจึงตัดสินใจพาคนเมากลับไปตั้งหลักที่คอนโดของตน ตื่นมาเธอจะเรียกรถกลับบ้านเองก็ตามใจ