ตอนที่5

Bankpan talk.

"กว่าจะมาได้ไอ้สัส นานเป็นชาติ"เฮียแจ็คทักผมทันทีที่ผมเดินเข้าไปในห้องทำงานของฝ่ายวิศวกร ในห้องนี้มีวิศวกรอยู่เกือบสามสิบคนได้ครับ โดยที่เฮียแจ็คเป็นผู้จัดการดูแลฝ่ายนี้ทั้งหมด เห็นเฮียบอกว่า แต่ละคนดูงานที่แตกต่างกัน บ้างคนดูฝ่ายประกอบ บ้างคนดูฝ่ายผลิต แล้วที่มาร่วมกันอยู่ที่เดียวเพราะทุกคนต้องสามารถทำงานแทนกันได้ ที่มาอยู่รวมกันที่นี้ก็เพื่อแชร์ความรู้ให้คนอื่นๆในแผนก

"พอดีผมแวะทำธุระนิดหน่อยครับเฮีย"เฮียมองหน้าผมก่อนจะพยักหน้า แล้วพาผมไปรู้จักพี่ๆที่อยู่ในห้องนี้ทุกคน ตอนนี้เฮียให้ผมศึกษางาน โดยที่เฮียจะเป็นคนสอนงานเอง ผมว่าเฮียกลัวเสียชื่อตัวเองมากกว่าถ้าผมทำอะไรไม่ได้เรื่องแบบที่มะปรางค์พูด แล้วเฮียก็กลัวผมจะโดนไล่ออกด้วย

"เดี๋ยวมึงไปเข้าประชุมเรื่องสินค้าตัวใหม่กับกู"ผมเงยหน้าจากเอกสารที่เฮียเอามาให้อ่านก่อนหน้านี้ ก็เห็นเฮียถือแฟ้มมาด้วย

"ตอนนี้"

"เออสิวะ"พอเฮียพูดจบเฮียก็เดินออกจากห้องทำงาน ผมเลยลุกออกจากโต๊ะทำงาน ก่อนจะเดินตามเฮียออกมา ก่อนจะหยุดที่ห้องประชุมขนาดใหญ่ มีโต๊ะประชุมยาวเป็นรูปวงรี พอเข้าไปด้านในผมก็เห็นคนที่นั่งอยู่ก่อนเกือบยี่สิบคนได้

"อ้าวคุณหนูไปไหนวะเนี่ย ปกติมาก่อนเวลาตลอดนี่น่า"เฮียแจ็คบ่นพึมพำเหมือนพูดคนเดียว พอเฮียพูดจบประตูห้องก็เปิดออก มะปรางค์เดินเข้ามาในห้องประชุมอย่างรีบร้อนเธอคงรู้ว่าตัวเองมาสายนั่นแหละครับ

"ยิ้มเหี้ยอะไรของมึง"เฮียที่นั่งอยู่ข้างๆผมถามขึ้น เฮียคงเห็นผมนั่งอมยิ้มตั้งแต่เธอเดินเข้ามา ไอ้ที่มาสายคงเพราะเปลี่ยนเสื้ออยู่แน่เลย ก็ตอนนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีครีมของผมไม่ได้ใส่สูททับ เสื้อผมมันทั้งใหญ่ทั้งยาวถ้าปล่อยชายลงมาคงเกือบถึงหัวเข่าของเธอ เจ้าตัวเลยรวบไว้ที่เอวแล้วผูกเป็นโบว์ไว้ด้านหน้ากับกางเกงสีดำยาว โคตรน่ารักเลยสัส

"ขอโทษที่ให้รอค่ะ" มะปรางค์ว่าก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะประจำของเธอ

การประชุมวันนี้ก็เรื่องสินค้าตัวใหม่ที่เพิ่งประมูลราคามาได้ เห็นว่าเป็นกระจกมองข้างของรถยี่ห้อดังที่ยอดสั่งแต่ละเดือนแสนกว่าคู่ รูปทรงสวยครับ

"กูจะให้มึงรับผิดชอบงานตัวนี้"ทันทีที่เดินออกจากห้องประชุมเฮียก็ยื่นเอกสารปึกนึงให้ผม แล้วบอกว่างานแรกผมคืออะไร

"ครับเฮีย" ผมเลยพยักหน้า ก่อนจะเหลือบไปเห็นนาฬิกาติดผนังขนาดใหญ่ ตรงบันไดที่บอกเวลาได้ว่าตอนนี้ 11:50น. ผมเดินตามเฮียเพื่อเอาเอกสารมาเก็บที่โต๊ะก่อนจะหยิบกุญแจรถกับมือถือ แล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องเพราะนี้ก็พักเที่ยงแล้ว ผมจะรีบไปรับใครบางคน

"มึงรีบไปไหนวะ นัดเด็กไว้รึไงไอ้สัส"เฮียแจ็คแซวผมเสียงดัง จนพี่ๆที่นั่งกันอยู่หันมามองผมเป็นตาเดียว

"ก็ไม่เชิงวะเฮีย เดี๋ยวผมมา"ผมพูดก่อนจะรีบเดินออกจากห้องทำงานของฝ่ายวิศวกรแล้วขึ้นลิฟท์ไปชั้นบนสุดที่เป็นห้องทำงานของมะปรางค์ พอไปถึงมะปรางค์ก็เปิดประตูออกมาพอดี

"จะไปไหน" ผมถามเมื่อเห็นเธอสะพายกระเป๋าออกมาด้วย

"ยังจะมาถามอีก ฉันก็จะไปเปลี่ยนเสื้อน่ะสิ"

"ก็บอกแล้ว ว่าจะพาไปซื้อใหม่"

"ฉันก็บอกนายแล้วไงว่าไม่จำเป็น"มะปรางค์พูดก่อนจะเดินผ่านผมไปที่ลิฟท์ผมเลยเดินตามเธอไป

"หรือว่าคุณอยากใส่เสื้อผมทั้งวัน ผมก็ไม่ห้ามหรอกนะครับ เซ็กซี่จะตาย"

"จะบ้ารึไง ตัวใหญ่ขนาดนี้ใครจะไปใส่ทั้งวัน"

"ก็ผมตัวใหญ่ เสื้อผมก็ต้องใหญ่ ไอ้นั่นก็ใหญ่เหมือนกัน"

"..."พอผมพูดจบมะปรางค์ก็หันมามองหน้าผมดุๆ

"ผมพูดผิดตรงไหน ก็ตัวผมใหญ่กางเกงผมก็ต้องตัวใหญ่สิครับคุณหนู"

"นายนี่กวนประสาทฉันได้ทุกเวลาจริงๆ"

"..."ผมยิ้มกับคำพูดของเธอ มะปรางค์เดินไปที่รถโดยที่ผมเดินตามเธอไปด้วย

"นี่นายเอาคืนมานะ ฉันยิ่งรีบๆอยู่ นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย"พอเธอหยิบรีโมทออกมาจากกระเป๋าเพื่อจะปลดล็อกรถของตัวเอง ผมก็รีบแย้งมาก่อนจะยัดใส่ในกระเป๋ากางเกง ผมไม่ได้ตอบคำถามเธอ ผมเอื้อมมือไปจับมือเธอแล้วพาเธอเดินมาที่รถของผมแทน

"ก็บอกอยู่ว่าจะพาไปซื้อใหม่ บ้านคุณไกลจะตาย จะกลับมาทำงานทันรึไง ห้างอยู่ใกล้แค่นี้เอง จะเสียเวลาขับรถไปเปลี่ยนที่บ้านทำไม"ผมพูดก่อนจะเปิดประตูให้เธอ แต่เธอไม่ยอมเข้าไปนั่งในรถ กลับยืนหน้าบึ้งใส่ผม

"เอากุญแจรถฉันคืนมานะ"เธอพูดเสียงไม่ค่อยพอใจผมเท่าไร

"อยากได้ก็ลวงเอาเองเลยครับคุณหนู"ผมพูดก่อนจะหันข้างที่ผมเอารีโมทใส่ไว้เข้าหาเธอ มะปรางค์มองหน้าผมก่อนจะก้มลงมองกระเป๋ากางเกงผม แล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง ผมเลยเดินอ้อมไปขึ้นอีกฝั่ง แต่มะปรางค์ยังยืนกอดอกหน้าบึ้งไม่ยอมขึ้นรถ

"เร็วสิครับคุณหนู ผมยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยนะ"

"นายนี่มัน"มะปรางค์พูดอย่างหัวเสีย แต่ก็ยอมเข้ามานั่งในรถ ผมเลยอมยิ้ม ก่อนจะขับรถไปที่ห้าง พอผมจอดรถได้คนข้างๆก็รีบลงจากรถแล้วเดินเข้าไปแบบไม่รอผมเลย จนผมต้องวิ่งตามเธอไปก่อนจะคว้ามือเธอให้หยุดเดิน ขนาดใส่ส้นสูงเธอยังเดินเร็วเป็นบ้า เล่นเอาผมที่วิ่งตามซะหอบเลย

"จะรีบไปไหนครับคุณหนู"

"ก็รีบไปซื้อเสื้อน่ะสิ จะได้รีบกลับ ฉันมีนัดกับลูกค้าอีกนะ ไม่วางเหมือนนาย"

"ผมก็ไม่ได้บอกว่าผมว่างนี้ครับ ผมแค่อยากไถ่โทษที่ทำเสื้อคุณเลอะ เดี๋ยวผมพาคุณไปซื้อ ไหนๆก็พักเที่ยงแล้วหาอะไรกินก่อนกลับแล้วกันนะครับ"ผมพูดก่อนจะจูงมือเธอเข้าร้านประจำของผมที่มีทั้งเสื้อผู้ชายและผู้หญิง

"สวัสดีค่ะคุณแบงค์วันนี้รับกี่ตัวค่ะ"พนักงานในร้านทักผมทันที ที่ผมเดินเข้าไปในร้าน

"สวัสดีครับ ช่วยดูเสื้อให้เธอหน่อยนะครับ"

"ได้ค่ะ"พนักงานยิ้มให้เธอก่อนจะเดินนำเธอไปที่โซนเสื้อผ้าผู้หญิง ผมเลยไปนั่งรอที่โซฟารับแขก สักพักเธอก็ออกมาพร้อมกับใส่เสื้อแขนกุดสีน้ำเงินคอวี ในมือเธอถือเสื้อผ้าอีกสามสี่ชุด ผมเลยลุกจากโซฟาเดินเข้าไปหาเธอ

"เสร็จแล้วหรอ"

"..."เธอพยักหน้าให้ผมก่อนจะส่งเสื้อในมือให้พนักงานเอาไปใส่ถุง ผมเลยยื่นบัตรให้พนังงาน ก่อนกลับผมพาเธอแวะกินข้าวที่ศูนย์อาหารของห้าง เพราะเวลาพักมีจำกัดนี่ก็ใกล้จะบ่ายโมงแล้วด้วย เดี๋ยวจะกลับไปไม่ทัน พอกินข้าวเสร็จผมก็รีบขับรถพาเธอกลับเข้ามาที่บริษัท

"ขอบคุณนะ"มะปรางค์หันมาพูดยิ้มๆกับผม ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปด้านใน ผมเลยขับรถไปจอดที่ลานจอดรถ ก่อนจะกลับเข้าไปทำงาน