ตอนที่4

Bankpan talk.

พอผมสูบบุหรี่เสร็จผมก็เดินไปหาเฮียแจ็คที่นั่งรอผมอยู่ที่ห้องอาหาร

"เฮียหวัดดี"ผมยกมือไหว้เฮียแจ็คที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่กับเพื่อนของแก ห้องอาหารของที่นี่ติดแอร์ครับ มันหนาวจนผมคิดว่านั่งกินข้าวกลางทะเลน้ำแข็ง ก็แม้งเย็นจนหนาว สั่นไปทั้งตัวแบบนี้

"เออๆ มึงไปหาข้าวมากินไป เดี๋ยวกูนั่งรอ"เฮียโบกมือไล่ผมให้ไปซื้อข้าวมานั่งกินกับพวกแก เฮียแจ็คไม่รู้หรอกครับว่าบ้านผมเป็นยังไง เฮียรู้แค่ว่าผมเป็นน้องรหัสของแก ตั้งแต่สมัยเรียน เฮียก็ดูแลผมรักผมเหมือนเป็นน้องชายของแกเอง

"ผมกินมาแล้ววะเฮีย ว่าจะไปลองกาแฟสักหน่อยเฮียเอาไม" ผมหันไปเห็นร้านกาแฟสดที่ส่งกลิ่นหอมจนเตะจมูกของผม แล้วเมื่อเช้าผมก็ยังไม่ได้กินกาแฟเลย พอได้กลิ่นกาแฟเลยทำให้ผมอยากขึ้นมา

"เออก็ดีเหมือนกัน มึงเอาไม"เฮียตอบผม ก่อนจะหันไปถามเพื่อน แต่เพื่อนแกส่ายหน้าแทนคำตอบ ผมเลยเดินไปสั่งกาแฟสดที่ร้านสองแก้ว ไม่นานก็ได้ครับเช้าๆคนไม่ค่อยเยอะ ผมยื่นเงินให้คนขายก่อนจะหยิบแก้วกาแฟมาถือ แล้วผมก็หันหลังเพื่อเดินกลับไปที่โต๊ะ ดันชนเข้ากับมะปรางค์ที่ผมไม่รู้ว่าเธอเดินมาตั้งแต่เมื่อไร ทำให้ผมที่กำลังหันหลังชนเข้ากับเธอเต็มๆ กาแฟในแก้วหกลดชุดทำงานที่เธอใส่อยู่จนเปียก เสื้อเชิ้ตสีขาวกลายเป็นสีกาแฟขึ้นมาทันที

"นี่นาย นายอีกแล้วหรอ"เธอพูดเสียงดังจนเฮียที่นั่งกินข้าวอยู่รีบลุกเดินมาหาผมกับเธอ

"คุณหนูเป็นอะไรรึป่าวครับ พี่ขอโทษแทนน้องชายพี่ด้วยนะครับ"เฮียรีบขอโทษเธอทันทีที่เดินเข้ามาถึง

"หนูไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะพี่แจ็คแค่ชุดที่ใส่กลายเป็นสีกาแฟไปแล้ว นี่น้องชายพี่หรอคะ"เธอหันไปตอบพี่แจ็คก่อนจะหันมามองหน้าผม แล้วพูดต่อ

"คนนี้รึป่าวคะที่พี่แจ็คบอกหนูว่ามีความสามารถ หนูว่าท่าดีทีเหลวแน่ๆเลยค่ะ"

"คุณกำลังดูถูกผมอยู่"ผมพูดทันทีที่ได้ยินเธอพูดจาดูถูกผม ผมไม่ค่อยชอบให้ใครมาตัดสินผมทั้งที่ยังไม่รู้จักผมดีพอ

"แล้วฉันดูนายผิดตรงไหน ซุ่มซ่ามแบบนี้คงทำงานไม่ได้เรื่อง"ปากแบบนี้มันน่าจูบสักทีสองทีว่าไมครับ

"สักวันคุณจะไม่พูดแบบนี้กับผม"

"ทำไมฉันจะพูดแบบนี้กับนายไม่ได้ ถ้าอย่างนั่นนายก็ทำให้ฉันเห็นแล้วกัน ว่านายไม่ได้เป็นแบบที่ฉันพูด พี่แจ็คคะหนูว่าพี่แจ็คดูคนผิดแล้วนะคะ"มะปรางค์พูดกับผมก่อนจะหันไปบอกเฮียที่ยืนหน้าเสียบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆเธอ

"ได้ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ภายในสามเดือนคุณต้องถอนคำพูด ที่พูดดูถูกผมแบบนี้ แล้วคุณก็ต้องยอมรับข้อเสนอของผมทุกอย่างตกลงไมครับคุณหนู"

"แล้วถ้านายทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่างละ ฉันจะไล่นายออกทันทีเลยนะ"

"ครับผมตกลง"

"ได้ฉันจะคอยดู" มะปรางค์พูดก่อนจะเดินออกจากห้องอาหารไป

"มึงบ้ารึป่าวไอ้สัสแบงค์ ไปท้าคุณหนูแบบนั่นได้ยังไงวะ"ทันทีที่มะปรางค์เดินออกจากตรงนั่นเฮียแจ็คก็หันมาพูดกับผม

"นี่ใครๆเฮีย น้องเฮียนะครับ"ผมพูดยิ้มๆ

"ยังจะมาพูดเล่นอีก"

"โธ่เฮีย อย่าเคลียดดิเดี๋ยวแก่เร็วนะ ผมเคยทำให้เฮียผิดหวังรึไง"

"ก็เพราะมึงเป็นน้องกูไงไอ้สัส กูเลยไม่อยากให้มึงโดนไล่ออก"

"ยังไม่โดนสักหน่อยเฮีย อีกตั้งสามเดือน ไปนั่งๆเดี๋ยวผมซื้อกาแฟมาให้ใหม่"ผมพูดก่อนจะดันหลังเฮียให้เดินกลับไปที่โต๊ะแล้วหันมาสั่งกาแฟอีกรอบ แต่คนขายกลับไม่คิดเงินผม บอกไม่เป็นไรต้อนรับพนักงานใหม่

"เฮียเดี๋ยวผมไปเอาของที่รถก่อนนะ เดี๋ยวตามไป"ผมบอกเฮียตอนที่เดินออกจากห้องอาหาร

"เออๆเสร็จแล้วก็ขึ้นไปหากูที่ห้องทำงาน จำได้ใช่ไมวะ กูจะพาไปดูแผนกอื่นๆ"

"ครับ"ผมพยักหน้าก่อนจะรีบเดินเร็วๆไปที่รถเพื่อไปเอาเสื้อเชิ้ตที่ผมทิ้งติดรถไว้

Maprang talk.

ดูสิอีตาบ้านั่นทำชุดฉันเปียกไปหมดเลย แล้วฉันจะเข้าประชุมยังไงเนี่ย ไหนฉันจะต้องไปพบลูกค้าตอนบ่ายอีก ฉันกำลังนั่งหัวเสียเพราะคนบ้าที่ฉันเคยเจอเขามาแล้วครั้งนึงในร้านอาหาร วันนั่นเขาพูดว่า อยากกินมะปรางค์ มันอาจจะเพราะความบังเอิญก็ได้ที่ฉันดันชื่อมะปรางค์

แต่วันนี้นี่สิ ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วที่ลานจอดรถ ป้ายก็เขียนไว้ตัวเท่าฝาบ้านว่าห้ามสูบบุหรี่แต่ตาบ้านั่นก็ยืนสูบหน้าตาเฉย ไหนจะที่ห้องอาหารอีก ฉันเดินเข้าไปสั่งอาหารให้ป้าคนขายเอาขึ้นมาให้ฉันกินบนห้องเพราะฉันรีบมาดูเอกสารหัวข้อที่กำลังจะเข้าประชุมวันนี้ แต่เขาดันทำกาแฟหกใส่ฉันจนเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในกลายเป็นสีกาแฟทั้งตัว ฉันจะไปเปลี่ยนที่บ้านตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วด้วยอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงเวลาประชุมแล้ว

ก๊อกๆๆ ก๊อก

"เชิญค่ะ"ฉันกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านข้อมูลของสินค้าตัวใหม่ก่อนเข้าประชุม ไม่ทันได้เงยหน้ามองว่าใครเดินเข้ามาในห้องทำงาน เพราะคนที่เข้ามาในห้องทำงานของฉันมีแค่คุณพ่อ กับเลขาของฉันเท่านั่น

"ใส่ซะ"เสียงผู้ชายที่เพิ่งทำกาแฟหกใส่ฉันพูดพร้อมกับวางเสื้อเชิ้ตสีครีมลงบนโต๊ะทำงาน

"..."

"ขอโทษที่ทำให้ชุดทำงานคุณเลอะแบบนั่น นี่เสื้อผมคุณเปลี่ยนไปก่อน ใส่เสื้อเปียกแบบนั่นเดี๋ยวมันจะไม่สบาย ไว้เที่ยงๆผมจะพาไปซื้อใหม่"

"ไม่จำเป็น"ฉันตอบก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารต่อ

"เคยมีคนบอกคุณรึป่าว ว่าคุณนี่โคตรดื้อเลย"

"นี่นาย"

"ผมไม่อยากเถียงกับคุณล่ะ ผมไปทำงานดีกว่า"พูดจบตาบ้านี่ก็เดินออกไปจากห้องทำงานของฉัน แล้วเขาก็ทิ้งเสื้อเชิ้ตของตัวเองไว้บนโต๊ะทำงานของฉันอีก ใครจะไปใส่กันตัวเขาก็ใหญ่เสื้อเขาก็ต้องตัวใหญ่น่ะสิ สักพักเลขาฉันโทรเข้ามาบอกว่าถึงเวลาประชุมแล้ว ฉันเลยลุกออกจากโต๊ะทำงานก่อนจะเดินไปที่ประตูห้อง

"พี่แก้วค่ะหนูขอเวลาทำธุระสักสิบนาทีนะคะ"