My Baddy [7] ทำความรู้จัก

7

ทำความรู้จัก

            นักเรียนกลุ่มประธานชมรมสิบคนเดินออกมาพร้อมกับกล่องสีในมือ

            “ในกล่องใบนี้มีคู่สีหลายเเม่สี หากใครสีตรงกัน คนนั้นคือคู่บัดดี้ของคุณครับ” 

            “เริ่มได้” ธามประธานนักเรียนบอกวิธีการจับฉลากครั้งนี้ ให้พวกพี่เข้าใจ ก่อนน้อง ๆ จะเริ่มเดินตามเเถวที่ตัวเองยืน

            บางคนยกมือภาวนาให้ได้คนที่ตัวเองแอบชอบ บางคนภาวนาให้ไม่เจอคนที่ตัวเองเกลียด…

            กล่องสีดำมาถึงตรงหน้าฉัน มือบางเอื้อมหยิบกระดาษด้านใน ‘ฉันขอเจอคนใจดี จริงใจกับฉัน’

            ผ่านไปไม่นานทุกคนลุ้นที่จะได้รู้ว่าบัดดี้ตัวเองคือใคร บางคนทำท่าส่องรูที่ม้วน บางคนแอบเปิดไปทีละนิด ก่อนเสียงที่ทุกรอคอยจะพูดอีกครั้ง

            “ผมขอให้พี่ ๆ ทุกคน เริ่มเปิดได้ครับ”

            ฉันเปิดออกมา ‘ ??’ อิโมจิหัวใจสีชมพูกับสีฟ้า 

            “จากนั้น ให้พี่ ๆ ทุกคนเดินหาบัดดี้ตัวเองครับ” 

            ทุกคนรีบเดินทักหาไปมั่ว บางคนก็ตะโกน ส่วนฉันคอยสอดส่องมองซ้ายขวา หน้าหลัง ดูใบคนที่โชว์ เดินจนมาอยู่กึ่งกลางวงผู้คน จึงตั้งใจจะหมุนตัวกลับแต่แล้ว…

ปึก!

            ความรู้สึกแรกหลังจากหัวโขกอะไรสักอย่าง ‘โอ๊ย…เจ็บจัง’ ก่อนจะมองขึ้นไปเห็นคางของเขานั้นเริ่มแดง มือของฉันกำลังจะเลื่อนเข้าไปสัมผัส แต่ทว่าเขาโชว์กระดาษกันติดมือฉันไว้ก่อน คนที่เราเคยช่วยเขาไว้นี่…

            “โอ่ะ เราสีเดียวกัน”

            “อืม” มีเพียงคำตอบสั้น ๆ ออกจากปากเขา คนอะไรหล่อแต่พูดน้อย

            “เราเคยเจอกันที่คลับ”

            “อืม”

            “ฉันช่วยคุณ”

            “อืม”

            “ฉันมือโดนแก้วบาด”

            “อืม” 

            ก่อนที่เธอจะถามผมอีกครั้ง โชคดีน้องประธานประกาศใส่ไมค์ว่าหมดเวลาหาบัดดี้แล้ว จริง ๆ ผมเคยเจอเธอมาแล้ว ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดให้เรามาเจอกันอีก เราทั้งคู่นั่งด้วยกัน ส่วนคนยังหาบัดดี้ไม่ทัน โดนทำโทษ ต้องออกไปเต้นไก่ย่างถูกเผา

            ด้านหน้ามีเพื่อนของผมอย่างไอสิงห์ ก่อนที่พวกเราจะร้องเพลงเด็กน้อยให้เพื่อนเต้น เหล่าสายครีเอเตอร์รีบจับมือถือขึ้นมากดอัดวิดีโอเอาไว้ ใส่เเฮ็ทแท็กคนดังของโรงเรียน

            “ฮ่า” ภาพเบื้องหน้าทำให้ฉันอดขำไม่ได้ 

            “ต่อไปนะครับ เราจะให้พวกพี่ทำความรู้จักกัน”

            “หันหน้าเข้าหากันครับ” เราทั้งสองหันหน้าเข้าหาตามเสียงน้องบอก

            บอกตรง ๆ ว่ารู้สึกแอบเกร็งไม่รู้จะเอาสายตาไปมองอะไร เลยได้แค่มองขาของเขาแทน เขาเป็นผู้ชายผิวขาว รองเท้าสะอาดเหมือนไม่ได้ใส่ ก่อนฉันจะพิจารณาไปมากกว่านั้น เสียงน้องประธานเบรกการสำรวจของฉันไป

            “ให้เวลาทำความรู้จักกันสามสิบห้าที”

            “เริ่ม!” 

            “อะเอ่อ นายชื่ออะไร” คำถามเบสิค 

            “ซัน”

            “อ่อ ฉันชื่อลลินนะ”

            “นายอยู่ห้องไหน”

            “ห้องหนึ่ง” 

            “เธอล่ะ” เขาถามเธอบ้าง ดีใจจัง เกือบใจเเป๋วแล้ว 

            “ห้องแปด เเฮร่ พอดีฉันเรียนไม่ค่อยเก่ง” เขาพยักหน้าเท่านั้น อีกสองห้องก็จะห้องบ๊วยแล้ว >.