My Baddy [8] คอนโดเดียวกัน

8

คอนโดเดียวกัน

            ซันรีบวิ่งออกไปที่รถ ก่อนจะสตาร์ทรถเข้าเกียร์ขับออกไป อกข้างซ้ายเต้นแรง ๆ ผิดปกติเพียงแค่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนั้น เขาสับสนเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเพิ่มความเร็วของรถ เพื่อไปหาใครบางคน

ร้านไอศครีม

            เธอนั่งรอเขาอยู่หน้าร้าน ก่อนคนหล่อของเธอจะเดินเข้ามา ออร่าความโดดเด่นปิดไว้ไม่มิดภายใต้ชุดนักเรียน เขาเป็นรุ่นพี่ของเธอหนึ่งปี แพรว พันธิตา     โชติอนันวงค์นักเรียนชั้นมอห้าทับหนึ่ง

            “สวัสดีค่ะพี่ซัน” เธอเจอพี่เขาในงานแข่งขันวิชาการบ่อยครั้ง มีปัญหาการเรียนอะไรเธอมักจะคอยปรึกษาเขา จนวันหนึ่งเราทั้งคู่ตัดสินใจเพิ่มความใกล้ชิดจากพี่น้อง ลองมาเป็นคนคุยหรือคบหา

            “รอนานไหมคะ” ซันส่งมือวางทับศีรษะคนตัวเล็ก

            “ไม่ค่ะ”

            “ไปค่ะ อยากกินไอศครีมรสสตอเบอร์รี่” เเพรวส่ายหน้าไปมา ยิ้มตาหยีส่งให้ 

            ทั้งสองสั่งไอศกรีมคนละถ้วย ความใสซื่อ สดใสเมื่อได้ทานสิ่งที่ชอบ เกิดเป็นความน่ารักให้เขาชมเธอในใจ 

            “โครงการนักเรียนเเลกเปลี่ยนที่ออสเตรีย”

            “ไปหนึ่งปีเลยนะ”

            “พี่ซันต้องคิดถึงเเพรวแน่ ๆ” เธอเอ่ยออกมาโดยที่ไม่ได้โอดโอยเลยสักนิด พร้อมตักไอศกรีมเข้าปาก เพราะนั่นคือความตั้งใจของเธอ ส่วนความรักหากเราคู่กัน เพียงหนึ่งปีมันสั้น ๆ สำหรับเธอ 

            “ค่ะ พี่คงคิด ถึง” เขาตอบกลับส่วนคำหลังเขาพูดด้วยความแผ่วเบา ไม่กล้าพูดออกมาให้เต็มปาก ทั้งที่เขาก็ถูกใจเธอมาก เธอตรงสเปกเขาทุกอย่าง เรียนเก่ง นิสัยดี น่ารัก

            “ขับรถกลับดี ๆ นะคะ” เขาเดินมาส่งเธอหน้าประตูห้าง รถที่บ้านเธอมารับ เธอไม่อยากให้คนขับรถเห็น กลัวจะเอาไปฟ้องคุณพ่อ คุณพ่อเธอยังไม่อยากให้มีแฟนตอนเรียน

            ส่วนเขาเข้าใจเหตุผลนั้นไม่ติดใจอะไร

•••

            รถหรูขับเข้ามาในโรงจอดรถวีไอพี เมื่อจอดรถเข้าซองเรียบร้อย แต่ทว่ายังไม่ลงจากรถ ลลินยังติดเครื่องรถไว้อย่างนั้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าสั่งอาหารผ่านแอพเดลิเวอรี่ 

            “กินอะไรดีนะ” มือบางไล่หน้าจอเลื่อนไปเรื่อย ๆ ก่อนจะตัดสินใจกดร้านอาหารคลีนไป ก่อนจะหย่อนมือถือลงในกระเป๋า แล้วเปิดประตูรถทันที 

ครืด~ ปึก!

            “กรี๊ด” เสียงขูดของประตูรถความดังของสิ่งกระทบกัน ทำให้ใจเธอเต้นเเรงด้วยความกลัว รถที่ถอยจอดหยุดชะงัก ก่อนคนขับออกมาจากตัวรถ

            “เป็นอะไรมากไหมครับ” เขาตกใจเช่นกัน ถอยรถออกมาดี ๆ รถคันข้าง ๆ เปิดประตูออกมาซะงั้น

            “ขอโทษค่ะ มัวแต่รีบไม่ได้ดูเลย” เธอชะงักไปทันที เมื่อเห็นว่าเป็นซัน นี่เธอกับเขาอยู่คอนโดเดียวกันเหรอ เขาดูตกใจเช่นกัน

            “รถเธอมีประกันไหม”

            “มีสิ ฉันซุ่มซ่ามขนาดนี้ ไม่มีได้ยังไง” 

            “ซุ่มซ่ามก็ไม่ควรขับ เดือนร้อนคนอื่น” เขาถาม ก่อนจะบ่น เธอได้แต่อึ้งและยอมรับว่าผิด

            “ไม่ต้องเรียกหรอก ฉันผิดอยู่แล้ว”

            “เท่าไหร่ว่ามา” เธอผิดก็เข้าใจอยู่ แต่เขาจะมาขึ้นเสียงแต่หน้านิ่งใส่เธอไม่ได้…

            “ไม่ต้อง เศษเงิน” ก่อนเขาจะหยิบของในรถเดินขึ้นเข้าคอนโดไปทันที ทิ้งให้ลลินกัดฟันด้วยความหงุดหงิด

            ระหว่างนั้นไรเดอร์โทรเข้ามาส่งอาหารทันที ก่อนจะขอสเเกนจ่ายเงินรับอาหารมา 

            “รอยถลอกไม่ยาวมาก มีลึกตรงกลางนิดหน่อย” เธอลูบรอยรถเขาเบา ๆ ก่อนเธอจะโทรหาเบอร์ลูกพี่ลูกน้อง พี่เบนซ์ทายาทรถหรู

            “ฮัลโหลเฮีย…”

            ‘ว่าไงตัวแสบ โทรมาก่อกวนอะไรอีก’

            “ไม่ได้กวน ลินทำรถคนอื่นเป็นรอย’

            “รอยนิดเดียวเองนะ”

            “เฮียช่วยลินหน่อยนะ”

            ‘ได้ แต่ทีหลังขับรถระวังหน่อย’

            “ขอบคุณค่ะเฮีย อย่าบอกพ่อนะ” ก่อนสายจะตัดไป ลลินกดเปิดเพลงฟังรอ 

            รถกระบะเซอร์วิสลูกค้าแลกบัตรเข้าคอนโดมายังที่จอดรถ ก่อนจะทำการซ่อมพ่นสีรถใหม่ ช่างทำการยกเครื่องมือทันสมัยออกมาไม่กี่อย่าง ผลัดกันทำงานด้วยความชำนาญ ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงรถทั้งสองคันกลับสู่สภาพเดิม

            “โห้ ฝีมือบริษัทเฮียดีมากอะ”

            “สมกับที่เป็นศูนย์ซ่อมรถอันดับหนึ่ง” พนักงานโค้งรับคำชมก่อนนะเดินขึ้นไปทันที

            “พี่ ฉันยังไม่ได้จ่ายเงินเลย” เธอตะโกน ก่อนที่พนักงานรักษาความปลอดภัยเริ่มมองมา จึงหยุดไว้เพียงเท่านั้น

            “ค่อยโทรขอจ่ายเฮียทีหลังแล้วกัน

            สายตาเธอเหลือบไปเห็นอาหารที่สั่ง ก่อนจะพบว่ามีสองกล่อง เธอยกถุงขึ้นมาดูหมุนไปมาจนมันพันเข้าที่นิ้ว

            “อย่าบอกนะว่า” เปิดถุงออกมาดู มันคือข้าวกล่องอาหารตามสั่งแพคเกจจิ้งดูดี ภายในมีข้าวผัดกุ้งกับข้าวผัดหมู 

            “ไรเดอร์หยิบอาหารให้ฉันผิด” ก่อนที่เธอจะค้นหารายการสั่งเตรียมโทรไปด่า ทว่าพึ่งนึกได้ว่าเอาไปฝากอีกคนดีกว่า

            “แล้วเขาอยู่ห้องไหนนะ” เธอกับเขาอยู่คอนโดเดียวกัน แต่ไม่รู้ว่าชั้นไหนห้องไหน สมองอันน้อย ๆ คิดออกจึงกดไลน์โทรถามสิงห์ ที่เราสองคนแลกกัน

            เมื่อโทรหาสิงห์ สิงห์รับสายบอกเบอร์ห้องพร้อมชั้นไว้ แบบไม่สงสัยอะไรเลย เธอขี้เกียดคิด ก่อนจะเดินเข้าล็อบบี้กดลิฟต์ขึ้นไปทันที เมื่อมาถึงหน้าห้องก็เบิกตากว้างออกมา

            “ห้องข้างกันอีก” บังเอิญอะไรขนาดนี้ มือสวยกดกริ่งหน้าห้อง ทว่ารอหลายนาทีคนในห้องก็ไม่มีท่าทีจะเปิดประตู มือบางจึงกดรัวกริ่งก่อนจะส่องหน้าเข้าหากล้อง ให้คนด้านในเห็นว่าเป็นเธอ

•••

            ร่างกายกำยำพึ่งแตกหนุ่มวัยสิบแปดเต็ม ค่อย ๆ ชโลมน้ำล้างตัวจากสบู่ราคาแพง ก่อนจะพันผ้าเบื้องล่างด้วยผ้าเช็ดตัว หยิบผ้าเช็ดผมออกมาเช็ด ก่อนจะแต่งตัวใส่ชุดนอนที่ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว 

ติ๊ง~

            ขณะเขากำลังกำลังเช็ดผม เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นหนึ่งครั้ง ก่อนคนตัวสูงเดินไปมองกล้องฉายภาพคนข้างนอกพบว่าเป็นบัดดี้ตัวเอง

            “รู้จักห้องเราได้ไง”

            “ยายเพี้ยนนี่ จำห้องผิดคิดว่าเป็นคนอื่นหรือเปล่าว่ะ” เขาพึมพำสงสัย 

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

            เสียงกริ่งมารัว ๆ เขามองภาพหน้าจออีกครั้ง ก็ต้องตกใจเธอกำลังทำท่าหน้าตาใส่กล้อง

แกร็ก!

            “เปิดสักที” ลลินเลิกทำท่าใส่กล้อง บ่นเจ้าของห้องอุบอิบ

            “มีอะไร มาหาใคร” เสียงเรียบถามด้วยใบหน้าบึ้งตึง

            “มาหาคุณบัดดี้นั่นแหละค่ะ…” เธอลากเสียงยาวใส่

            “อะ ฉันให้” ในมือเธอมีข้าวกล่องหนึ่งกล่อง เธอยื่นอีกกล่องใส่ถุงให้เขา เขางงไปใหญ่ว่ายายเพี้ยนเอาข้าวมาให้เขาทำไม

            “ไม่เอา เอากลับไป” เขาตั้งท่าจะปิดประตูใส่ ลลินจึงเอาตัวบังขยับมาขว้างเอาไว้

            “ให้เเล้วรับไปสิ”

            “อย่ามาทำไม่มีมารยาท” เธอไม่เคยต้องมาตอแยใคร นายนี่ไร้มารยาทชะมัด! เธอจับมือเขาแบออกเอาถุงคล้องใส่มืออย่างถือวิสาสะ 

            “เธอ!”

            “บายค่ะ คุณบัดดี้เจอกันพรุ่งนี้” ร่างบางเดินกลับห้องทันที ทิ้งให้เขางง ๆ ตรงนั้น  

เฮียเบนซ์ลูกพี่ลูกน้องลลิน

เรื่อง

Love Past คู่ซ้อมรัก