My Baddy [5] คนเก่งกับคนไม่เก่ง

5

คนเก่งกับคนไม่เก่ง

หลังจากพวกเพื่อนเขาตามเข้ามาถามไถ่ ทำให้เขานั้นลืมไปว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว แต่เมื่อหันหลังกลับมาก็พบว่าเธอคนนั้นไม่อยู่แล้ว

“มึงหาอะไรว่ะ“

“หรือมีคนตามมึงมา” สิงห์ถามเพราะเขาเห็นว่าเพื่อนกำลังสอดส่องหาใครอยู่

“อ๋อ เปล่ากูก็ มองหาแมว”

“เเมว?” ก่อนที่เพื่อนจะถามเขามากกว่านี้ ซันจึงตบไหล่กว้างของสิงห์ก่อนจะรีบเดินขึ้นรถกลับทันที ทิ้งให้สิงห์ทำหน้างงงวยพร้อมกับเกาหัว

“แมวที่ไหนว่ะ”

“ไม่มีอะไรเเล้วใช่ไหม กูกลับละ” เซนต์เดินออกไปตาม เหลือเพียงเสือ

“กูเข้าไปดูข้างในอีกรอบ จะรอคุยกับพวกมาเฟียกลุ่มนั้นเลย”

“เเมว เเมวไหนว่ะ” สิงห์เดินตามเสือเข้าไปพร้อมกับพึมพำไปด้วย

บ้านสหบวรเกียรติ

ภายในสระว่ายน้ำขนาดใหญ่มีร่างกายแกร่งกำลังว่ายวนไปมา หากนับรอบนี่คงเป็นรอบที่ยี่สิบ ก่อนที่คนตัวสูงจะเงยหน้าขึ้นมาจากน้ำพร้อมกับถอดแว่นว่ายน้ำออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคิ้วหนาจมูกโด่ง มือแกร่งเอื้อมขึ้นมาเช็ดหยดน้ำที่ใบหน้า ก่อนเขาจะหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวนำมาเช็ดหน้าอีกทีพร้อมกับขึ้นจากสระว่ายน้ำไป

นอกจากเขานั้นจะเป็นคนเก่งในเรื่องการเรียนแล้ว เรื่องกีฬาเขาก็ยังเก่งไม่เเพ้ใคร ถึงกับได้เเชมป์ห้าสมัยซ้อนและคาดว่าเมื่อเขาขึ้นมอหกไป เขาจะคว้าเเชมป์มาให้ได้อีกก่อนที่ตัวเขาจะก้าวเข้าสู่มหาลัย

เเต่เมื่อเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้เป็นวันประกาศเกรด ชายหนุ่มรอสักพักเดี๋ยวเพื่อนเขาส่งเกรดเขาเข้ามาให้ดูเอง

ติ้ง การแจ้งเตือน

กลุ่มลับ (4)

Singha : ส่งรูปภาพ

Singha : @Sun มึงได้ที่หนึ่งอีกแล้ว

พอสายตาคมอ่านข้อความจากเพื่อนเขาเเล้ว ปากหยักเผยยิ้มที่มุมปากออกมา

“ว่าไง เจ้าลูกชายผลเรียนเป็นที่น่าพอใจไหม” ชวัฒน์เดินมาพร้อมกับกาแฟร้อนในมือ วันนี้เป็นวันหยุดของเขา จึงตื่นออกมาเดินอ่านหนังสือและคอยอยู่ทำกิจกรรมกับครอบครัว พอเห็นเจ้าลูกชายกำลังว่ายน้ำจึงเดินตามเข้ามาใกล้ ๆ เขานั้นภูมิใจในตัวลูกชายคนนี้มากเหมือนกัน

“เหมือนเดิมครับพ่อ” ซันมองไปตามเสียงเเล้วเผยยิ้มกว้างขึ้น ยื่นผลเกรดส่งให้พ่อดู

“พ่อภูมิใจในตัวซันมาก” มือที่เริ่มเหี่ยวตามอายุตบบ่ากว้างเบา ๆ

“ปีเดียวจะก้าวสู่มหาลัย ซันอยากเป็นหมอแบบพ่อหรือทำธุรกิจแบบแม่ดี”

“พ่อโอเคหมด หากซันชอบ” ชวัฒน์เปรยถามจริง ๆ เขาอยากให้ลูกชายเป็นหมอแบบเขา แต่เขาก็ไม่อยากบังคับลูก

“อะหื้ม คุณชิน”

“มาแอบบังคับลูกให้ไปเป็นหมอ ที่วัน ๆ เอาเเต่ผ่าตัดเป็นสิบ ๆ ชั่วโมงเหรอคะ” ศิริลักษณ์กำลังจะทานข้าว สามีของเธอลงมาก่อนแล้วแต่ไม่เห็นอยู่บนโต๊ะอาหาร จึงถามมะนาวเธอบอกว่าคุณผู้ชายไปที่สระว่ายน้ำ

“เปล่านะคุณ ผมจะไปบังคับลูกได้ไงครับ”

“เมียเขาทำไมรู้ทันทุกเรื่องนะ” ประโยคนี้ชวัฒน์พูดในใจ ชวัฒน์วางแก้วกาแฟลงรีบโอบกอดภรรยาทันที

“ไม่ต้องมากอดเลย” ศิริลักษณ์มองค้อนสามีแบบไม่ได้จริงจังมากนัก ทำให้ผู้เป็นลูกชวิศเห็นแบบนั้นต้องรีบห้ามสึก

“พอได้แล้วครับคุณพ่อคุณแม่”

“ผมตัดสินใจว่าจะเรียนเเพทย์ครับ”

“เยส..” คุณพ่อของเขาดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่

“แต่ผมจะเรียนบริหารควบครับ” ประโยคนั้นทำให้ศิริลักษณ์ยิ้มตามอีกที เขาตัดสินใจมาดีแล้วว่าแต่ละสาขาเรียนอะไรบ้างและเขารู้ความสามารถของเขาดีว่าเขาไหว

“แต่ลูกชายแม่จะไม่เหนื่อยไปใช่ไหม”

“บริหารไม่ต้องควบก็ได้นะลูก หากลูกจะลงมาบริหารเเม่สอนเอง” ศิริลักษณ์กังวลหากลูกควบสองสาขา ถือว่าลูกชายเธอจบปริญญาตรีสองใบเลย เธอไม่อยากให้ลูกเหนื่อยเกินไป ลำพังเรียนหมอมันก็หนักเเล้ว

“ผมไหวครับ” จากนั้นคุณพ่อคุณแม่ของเขาจึงโน้มตัวมาโอบกอดเขาเอาไว้พร้อมกัน

อีกด้าน

“กรี๊ด” ร่างบางกระโดดโลดเต้นอยู่ในห้อง คะแนนสอบของเธอรอบนี้ถือว่าเฉียดฉิวผ่านแบบคาบเส้นเลยก็ว่าได้

“ลลิตา รอบนี้เธอเก่งมาก” คนไม่เก่งแบบเธอได้ขนาดนี้ก็ดีเเล้ว เธอเป็นคนหัวช้าบวกกับความไม่ตั้งใจของเธอประชดชีวิตทำให้ยิ่งดิ่งไปกว่าเดิม ร่างบางรีบเดินไปตรงกรอบรูปลินตาที่ถ่ายคู่กับเธอ

“คุณแม่ดูสิคะ”

“หนูทำได้แล้ว”