My Baddy [4] ติดตา

4

ติดตา

ตึก ตึก ตึก

“เห้ยซันเป็นไงบ้างว่ะ” ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งถามและมีอีกสองสามคนวิ่งตามมาทีหลัง คงจะเป็นเพื่อนของเขาว่าแต่คนที่ช่วยฉันคงชื่อ...ซันสินะ

“กูโอเค ไม่ได้เจ็บอะไร” ซันหันตามเสียงเรียกด้านหลัง เพื่อนของเขาสีหน้าดูมีความกังวล สิงห์มีรอยฟกช้ำตรงมุมปาก ส่วนเสือกับเซนต์ปกคอเสื้อยับเพียงเล็กน้อย

“พวกไหนว่ะ”

“คนของกูบอกว่ามาจากฮ่องกง มันมาตามหาคนหักหลังมัน” เสือตอบกลับ สี่หนุ่มยืนคุยกันแผ่นหลังของซันบังร่างเล็กจนทำให้ลืมว่ามีหญิงสาวอยู่ด้านหลัง

ลลินที่เริ่มรู้สึกเป็นเหมือนส่วนเกินเพราะเธอไม่รู้จะเริ่มทัก เริ่มคุยอะไรดี จึงหันหลังเดินกลับไปที่จอดรถซึ่งไม่ได้ไกลมากจากตรงที่ตัวเองยืนอยู่

ติ๊ด ปึง

เมื่อเข้ามาภายในรถเอ็มดับเบิลยูซีรี่ห้าพร้อมกับคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย มือบางเอื้อมมาจับเข้าที่พวงมาลัยสายตาจึงมองเห็นผ้าเช็ดหน้าพันที่มือเธออยู่ ทำให้เธอนึกถึงแม่ของเธอเวลาที่เธอล้มหรือโดนมีดบาดแม่ก็คอยทำแผลให้ และไม่นานกลิ่นตัวหอม ๆ นั้นยังติดอยู่จมูก

“หล่อ” เมื่อรู้ว่าตัวเองเริ่มคิดไปไกลจึงสะบัดหน้าไล่ความรู้สึกร้อน ๆ บนใบหน้า มืออีกข้างรีบลูบแก้มตัวเองเบา ๆ ไล่ก่อนจะเป่าลมออกจากปากสวย

“ฟู่ว...” ลลินมองไปข้างหน้าตรงที่ออกมาก็ไม่เห็นพวกเขาแล้ว จากนั้นลลินจึงก้มมองนาฬิกาสัมผัสบนมือถืออีกหนึ่งชั่วโมงก็จะตีห้า

“ไม่อยากกลับบ้านเลย” หากกลับไปตอนนี้พ่อของเธอเป็นคนตื่นเช้าอยู่แล้ว มีหวังโดนบ่นหนักแน่ ๆ เมื่อคิดอะไรออก หญิงสาวจึงใส่เกียร์ไปยังเป้าหมาย

เป้าหมายของเธอคือโรงแรมหรู เมื่อทำการเช็คอินเสร็จ พนักงานก็พาเธอมายังห้องที่เธอได้ทำการเช่ารายวันสำเร็จ เมื่อเข้ามาแอร์เย็นของทางโรงแรมได้เปิดรอไว้แล้ว ปะทะเข้าที่ร่างสวยจากนั้นลลินได้ทำการชำระล้างร่างกายโดยที่มืออีกข้างไม่ยอมที่จะแกะผ้าผืนนั้นออก ซึ่งทำให้การอาบน้ำครั้งนี้นานกว่าปกติ กว่าเธอจะจัดแต่ละขั้นตอนในการอาบน้ำฟ้าเริ่มจะสว่าง…

บนเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่พิเศษ ลลินก็ยังยกมือขึ้นมาจ้องมันอีกครั้ง ทำไมใบหน้าหล่อของเขาต้องฉายมาติดตาให้คิดอยู่เรื่อย ปกติเธอไม่ได้สนใจใครขนาดนั้น ผ่านไปสักพักความเหนื่อยล้าสะสมมาของวันนี้เริ่มแผ่เข้าสู่ร่างกาย เปลือกตาสวยถึงได้เริ่มปิด...

วัดศรีสุมา

วันนี้เป็นวันเผาร่างของคุณแม่แล้ว จนมาถึงโรงศพคุณลินตาเคลื่อนขึ้นมาบนเมรุก่อนจะเปิดโรงให้เห็นเป็นครั้งสุดท้าย

“ลินจะคิดถึงคุณแม่ทุกวัน”

“เดินทางให้สบายนะคะ ไม่ต้องห่วงค่ะ ลินเก่ง” หญิงสาวลูบมือสีซีดเบา ๆ น้ำตายังคงไหลออกมาแต่ไม่ได้มากเหมือนวันแรกเพราะเธอทำใจยอมรับได้แล้ว

“เสียใจด้วยนะคะพี่ลลิน” แพรวเอ่ยออกมาด้วยนำเสียงแผ่วเบา ลลินที่ได้ยินแบบนั้นไม่ได้ตอบโต้อะไร เพราะไม่อยากทำให้คุณแม่ไม่สบายใจ

“น้าจะดูแลลลินแทนคุณลินตาเองค่ะ” ดวงดาวรู้สึกผิดไม่น้อยที่เข้ามาในครอบครัวของใครคนหนึ่งแล้วทำให้เขาไม่มีความสุข เธอพยายามทำตัวให้ลูกสาวคนละแม่คนนี้ยอมรับเธอหลายครั้ง แม้ว่าลลินจะเป็นคนพูดจาห้วน ๆ ไปหน่อย แต่แววตาความอ่อนแอก็ปิดไว้ไม่มิด กลับทำให้รู้สึกสงสารอยู่ไม่น้อย ยิ่งเธอได้รู้ว่าเอกภพเป็นคนอย่างไรจนบางครั้งเธอตกใจอะไรทำให้ตอนนั้นเธอเลือกแต่งงานกับเขา

จนมาถึงพิธีการสุดท้าย โรงศพได้เคลื่อนเข้าไปในเตาเผาทุกคนเริ่มทยอยกันวางดอกไม้จันทร์ร่ำลาเป็นครั้งสุดท้าย และไม่นานคนที่เธอคิดว่าเขาคงไม่มาแล้ว แต่เขาก็มานั่นคือพ่อของเธอนั้นเอง...เอกภพ

“อโหสิกรรมให้ฉันด้วย” เหอะ...ลลินไม่อยากจะมองภาพนี้ ไม่เคยแคร์ไม่เคยสนใจยังมีหน้ามาขออโหสิกรรมอีก เธอนี่แหละจะเป็นคนปั่นประสาททำตัวให้เละเทะเอง

จนมาถึงเช้าอีกวันเรือเช่าเหมาลำได้มาจอดเทียบท่า ตอนนี้ลลินอยู่ในชุดเดรสแขนยาวลายดอกไม้ ในมือมีกรอบรูปของลลินตาที่กำลังยิ้มอยู่ พร้อมกับอีกมือหนึ่งเธอได้โอบอุ้มโกศกระดูกลลินตาเอาไว้ คนที่มาลอยอังคารมีเธอป้าเดือนกอดอยู่ข้าง ๆ ถัดมาดวงดาวและแพรว ส่วนพ่อของเธอไม่ได้หวังอีกตามเคย เมื่อทุกคนลงเรือ คนขับก็ได้ขับแล่นหาจุดกระแสน้ำนิ่ง เมื่อเจอจุดที่ต้องการแล้วมือขาวบางก็ได้ทำการโปรยกระดูกของแม่ลงแม่น้ำพร้อมกับดอกดาวเรืองและดอกมะลิเพราะแม่เธอชอบกลิ่นหอมของมัน

“คุณแม่คอยดูลินมีความสุขนะคะ”