My Baddy [2] ปล่อยตัวแต่ไม่ปล่อยใจ

หลังจากแม่เขาออกจากห้องไปแล้ว สายตาคมก็หันกลับมามองหน้าจอที่เขานั้นกดหยุดการเล่นวิดีโอชั่วคราว ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอม เเละอีกไม่กี่สัปดาห์เขาก็จะกลายเป็นรุ่นพี่ม.6 การเตรียมตัวสอบก็จะเข้มข้นกว่าปกติ ซึ่งเขานั้นเป็นคนหัวดีอยู่แล้ว ทบทวนเพียงนิดเดียวคะแนนการสอบของเขาก็สามารถเก็บเต็มได้ทุกวิชา

ติ๊ง (เสียงการแจ้งเตือน)

กลุ่มลับ

Singha : วันนี้ร้านเดิมไหมครับ ไอพวกเด็กเรียน

Tiger : กูไป

Siant : อืม กูไป

Singha : @Sun เหลือมึง ไอหนอนหนังสือ

Sun : อืม

            หลังจากที่ตอบกลับเพื่อนสนิทของเขาในแชทกลุ่มแล้ว เจ้าของฉายาหนอนหนังสือที่เพื่อนเขาตั้งให้ ก็ค่อย ๆ เก็บหนังสือที่กางไว้หลายเล่มเข้าที่ให้เรียบร้อย ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงเดินเข้าไปเเต่งตัวเปลี่ยนโหมดจากเด็กเรียนเป็นเสือหนุ่ม

อีกด้าน

            กลับจากไหว้ศพคุณแม่ ลลินบอกคนขับรถให้พาเธอกลับมาที่บ้านหลังใหญ่ บ้านที่มีพื้นกว้างขว้างจนทำให้ใครมาบางคนหว้าเหว่เป๋ไปได้เหมือนกัน จากปกติเธอยังคอยมีคุณแม่พูดคุยด้วยตัดภาพมาตอนนี้….

            “Happy Birthday to you”

            “เอ่าเป่าเค้กสิลูก”

            “ฟู่ว”

            “พ่อขอให้หนูแพรวมีความสุขมาก ๆ นะ”

            “แม่ก็ขอให้แพรวประสบความสำเร็จทุกเรื่องนะลูก”

            “อ่าว พี่ลินมาทานเค้กด้วยกันค่ะ” เเพรวน้องสาวต่างแม่ แม่ของแพรวคือคนที่พ่อเธอหรือเอกภพรักเเละหวังดีกว่าแม่ของเธอที่กำลังนอนอยู่ในโรงรอเผา

            “บอกเเล้วใช่ไหมว่าอย่ามาเรียกฉันว่า ลินเฉย ๆ”

            “เรียกฉันว่า ลลิน!”

            “และฉันไม่ใช่พี่สาวเธอ!” ลลินเเสยะยิ้มสายตาตวัดมองก้อนเค้กโง่ ๆ ปอนด์ใหญ่ไล่เรียงไปจนถึงกล่องของขวัญ เเละมีซองสีน้ำตาลใบหนึ่งซึ่งให้เดาคงเป็นเอกภพให้มันเป็นซองกระดาษเอสี่ผูกด้วยโบว์

            “เเละคุณพ่อไม่คิดจะไปไหว้ศพคุณแม่บ้างเหรอคะ” หญิงสาวกำมือแน่นอดไม่ได้ที่จะต้องพูด นั่นทำให้เจ้าของชื่อเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

            “ฉันไม่ว่าง“

            “ค่ะ ลินก็ไม่เคยคาดหวังอยู่แล้ว“ ร่างบางพยายามสะกดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลลงมา รวมถึงเสียงที่สั่นเครือออกมาจึงสาวเท้าเดินออกไป แต่ทว่าเสียงใหญ่เอ่ยดักเอาไว้เสียก่อน

            “ปีหน้าปีสุดท้ายของมัธยม ถ้าแกยังทำตัวเหลวแหลก”

            “ฉันจะไม่สนใจใยดีแกอีก”  ลลินหยุดชะงักหันไปเผชิญหน้าอีกครั้ง โดยที่สองแม่ลูกนั่นยืนอยู่ข้าง ๆคอยจับมือให้เอกภพใจเย็นลง

            “ทำอย่างกับคุณพ่อสนใจหนูนัก”

            “วันเกิดลินเอง พ่อยังไม่รู้เลยว่าวันไหน” ไม่รอให้อีกคนได้ตอบกลับลลินรีบวิ่งขึ้นไปชั้นสองเข้าห้องนอนตัวเองทันที

ปึ้ง! 

            “ฮือ ฮือ ฮึก” ความเข้มแข็งที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องความแอได้พังทลายทุกครั้งที่ได้เข้ามาอยู่ในเซฟโซนตัวเอง

            “ร้องไห้ ร้องไห้พอ“

            “อย่าให้พวกนั้นมันเห็นน้ำตาแกอีก“ มือบางเอื้อมปาดน้ำตาไปพลาง ๆ ก่อนจะลุกเข้าไปใบห้องน้ำล้างหน้าล้างหน้ารวมถึงชำระล้างร่างกาย เตรียมออกไปท่องราตรีเหมือนทุกวัน แต่วันนี้เธอเปลี่ยนบรรยากาศไปที่ใหม่ ที่เพื่อนเธอเเนะนำมาว่าดีหนักหนา ดีที่ว่านั้นคือผู้ชายระดับท๊อปของโรงเรียนก็ชอบมาที่นี่ด้วย แต่เอาจริง ๆ ถึงเธอจะเป็นเหมือนพวกเด็กใจแตกครอบครัวพ่อไม่รักแต่ก็ใช่ว่าจะเก่งเเละเจนจัดกับเรื่องแบบนั้น

            “ลุควันนี้พอได้อยู่นะ ลลินคนสวย” ตอนนี้ภาพเบื้องหน้าในกระจกสะท้อนภาพผู้หญิงในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำ รองพื้นบนใบหน้าเล็กน้อยแต่จะลงเน้นย้ำตรงตาบวมช้ำ เพราะก่อนหน้านี้เธอดันร้องไห้ออกมาเสียเยอะ 

            “ไปสนุกให้ลืมเรื่องเฮงซวยกันเถอะ“

คลับ SS Class

            บนโต๊ะ vip ด้านบนมีกระจกใสรอบล้อมรอบทำให้ด้านบนสามารถมองลงไปด้านล่างได้ บนโต๊ะทรงกลมมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากมาย ไวน์ วิสกี้ วอดก้า พร้อมกับบุหรี่หลายซอง 

            “มันยังไม่มาอีก” สิงห์ ทายาทคลับ SS Class เขาเป็นเจ้าของที่นี่เขาทำร่วมกันกับแฝดน้องชื่อเสือที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จริง ๆ คลับแห่งนี้ถือเป็นคลับที่พวกเขาทำกันเล่น ๆ หรือเอาง่าย ๆ เงินบ้านเขามันเหลือ แต่ด้วยทว่าครอบครัวของเขาให้คำแนะนำที่ดี ที่นี่จึงเป็นที่ของใครหลายคนชอบเข้ามาใช้บริการทำให้พวกเขาประสบความเสร็จเพียงอายุสิบแปดปีเท่านั้น

            “เดี๋ยวคงมา” เสือพูดขณะมือกำลังไล่ดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย

            “นั่นไงมันมาแล้ว” 

            “กว่าจะเสด็จได้นะมึง” 

            “ละไงมาด้วยกัน” สิงห์เอ่ยขณะมือถือวิสกี้ตัวแรง เมื่อเพื่อนสองคนเดินเข้ามาพร้อมกัน ซันมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงชิโน ส่วนเซนต์ต่างกับซันแค่สีเสื้อของชายหนุ่มนั้นสีขาว

            “เดินเข้ามา/เดินเข้ามา” สองหนุ่มพึ่งเข้ามาใหม่เอ่ยตอบเสียงราบเรียบพร้อมเพรียงกัน

            “ครับเพื่อน”

            “มา ๆ ฉลองอายุครบสิบแปด” สิงห์จัดการรินวิสกี้ให้ซันตามด้วยวอดก้าให้เซนต์อย่างรู้ใจ ทำให้ซันส่ายหน้ากับความโอเวอร์นั้น

            ในขณะพวกเขาสี่หนุ่มกำลังดื่มกันอย่างไม่ได้พูดคุยอะไร สิงห์เอ่ยออกมาจนทำให้ทุกคนต้องมองไปตามเสียงของเพื่อน

            “เชี้ยใครว่ะ โคตรสวย” เสียงของสิงห์ทำให้ซันมองตาม 

            “ก็สวย” เสียงนี้เขาพูดคนเดียวในใจ

ข้างล่าง

            เสียงดนตรีดังต่อเนื่อง เพลงที่ดีเจนำมาเปิดดังไม่ซ้ำ เหล่านักท่องราตรีต่างคนต่างเพลิดเพลิน บางคนเต้นยั่วใส่คนที่ตัวเองสนใจ บางคนนัดกันมาเพื่อผ่อนคลาย บางคนมาเพื่อปลดปล่อยสิ่งที่รบกวนจิตใจ

            “เอาอีก ขอมัน ๆ ขอมันกว่านี้” ลลินตะโกนเสียงดังเธอนั้นออกมาอยู่หน้าเวที ในมือของหญิงสาวถือไวน์ตัวโปรดมาด้วย ลำตัวส่ายไปมาผมเหยียดตรงยาวสวยปล่อยปิดความขาวกลางหลังนั้นเอาไว้ แต่ทว่าช่วงที่เธอส่ายผมของเธอปัดไปมาทำให้หลาย ๆ คนที่อยู่แถวนั้นรวมถึงสายตาด้านบนก็ต้องจ้องมาที่เธอ ทำให้จินนี่และเซย่าที่มองอยู่เริ่มรู้สึกอิจฉาคนที่เธอหมายปองจ้องมองมาด้วยเหมือนกันจึงเดินเข้าไปตาม

            “พอได้แล้วยายลิน เธอเริ่มเมาแล้วนะ”       

            “ทำไม เธอชวนฉันมาเอง”

            “แถมยังเอาไวน์ตัวโปรดมาให้ฉันอีก มา มาเต้นกัน” จากนั้นมือของจินนี่ขอรีบพิมข้อความในมือถือหาใครบางคน ไม่นาน...

            “ลลิน”

            “สวยกว่าในรูปอีก” โอเล่หนุ่มหล่อจัดได้ว่าหน้าตาดีคนหนึ่งเขาเป็นลูกสส.ใหญ่ของพรรคการเมือง แต่นิสัยของเขานั้นชอบเที่ยว มั่วสุม เสพยาแต่ทว่าอำนาจของพ่อทำให้โอเล่ได้รับการประกันตัวอยู่บ่อยครั้ง โอเล่ติดตามลลินมานานและอยู่ในแวดวงการพนันทำให้เขาได้พบเจอกับจินนี่กับเซย่าระหว่างแทงสนุก เพราะพวกเธอมักจะควงกับเสี่ยอายุมากเพื่อหวังเงินและแบรนด์เนมประดับตัว และแน่นอนมีเพียงวงในเช่นเขาเท่านั้นที่รู้ หากมองผ่านเผินจินนี่และเซย่าก็ไม่ต่างจากบ้านคนมีเงิน

            “อือ” ลลินพยายามเพ่งมองหน้าผู้ชายตรงหน้า โอเล่เห็นแบบนั้นจึงถือวิสาสะโอบไหล่บางพร้อมกับใช้ปลายนิ้วมือเกลี่ยผิวเนียนละเอียดนั้น

            “เธอเมามากแล้วนะ”

            “ฉันไปส่ง” 

            ลลินยอมเดินไปพร้อมกับโอเล่ง่าย ๆ พอผ่านโต๊ะที่มีเครื่องดื่มวางไว้มากมาย มือเรียวสวยจึงจับพร้อมกับขยับออกจากโอเล่

ซ่า ปึง เพล้ง!

            “อย่ามายุ่งกับฉัน” ลลินเอ่ยบอกเธอรับรู้ทุกอย่างเธอไม่ได้รู้สึกสนใจใครเธอเพียงแค่อยากมาดื่มเพียงเท่านั้น

            “เธอมาเที่ยวและเมาแบบนี้”

            “เธอก็ต้องการไม่ใช่เหรอว่ะ” โอเล่ยกมือเช็ดหน้าลวก ๆ สายตารอบข้างเริ่มจ้องเข้ามาพร้อมกับการ์ด

            “ฉันมาปล่อยตัวแต่ไม่ได้มาปล่อยใจโว้ย!”

            “จบนะ” จากนั้นลลินก็ออกไปอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น