More than a secret เพียงปรารถนา บทที่ 4

“ก็นั่นน่ะสิ ไม่รู้ว่าท่านประธานคนใหม่มาแล้วจะเกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินหรือเปล่า ได้ยินมาว่าเขากวาดซื้อหุ้นเกือบหกสิบเปอร์เซ็นต์ในราคาสูงลิ่วเลยนะ”

จบประโยคนั้นฉันก็รีบสะกิดจ้าวเหม่ยเพราะหัวหน้าของเรากำลังเดินเข้ามาในห้อง ด้านหลังยังมีพนักงานใหม่อีกสองคน ดูท่าแล้วคงเพิ่งมาเริ่มงานวันแรก

โรงแรมเจ.ซี.แกรนด์ เดิมทีเป็นโรงแรมเพียงสี่ดาว ตอนนี้ถูกรวมหุ้นเข้ากับบริษัทในเครือเอส.เค.กรุ๊ป หลายอย่างในโรงแรมจึงเริ่มเปลี่ยนแปลง เริ่มต้นจากพนักงานเป็นต้น จุดประสงค์มองออกง่ายๆ

...การก้าวขึ้นไปยืนในระดับห้าดาว ซึ่งก็คงไม่ได้ยากเย็นอะไร

หลายปีมานี้บริษัทในเครือเอส.เค.กรุ๊ปล้วนถูกพูดถึง เพราะการเติบโตที่ก้าวกระโดด แต่กลับมีหลักทรัพย์อันมั่นคงสนับสนุน ทำให้ประธานบริษัทอย่างเฉินคุนได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก

ถึงอย่างนั้นฉันและอีกหลายๆ คนกลับไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรเฉินคุนจึงกวาดซื้อหุ้นโรงแรมเจ.ซีแกรนด์

ในห้องของฝ่ายการเงินจากเดิมที่มีเพียงสามคน บัดนี้กลับมีการรับคนมาเพิ่มอีกสองคน นี่นับเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“มารู้จักกันไว้สิ นี่รุ่นพี่ของพวกเธอ คนนั้นจ้าวเหม่ย ส่วนอีกคนเจี่ยนซีหลิว มีอะไรสงสัยก็ถามสองคนนั้นได้” หัวหน้าพูดจบก็พยักหน้าให้ฉันกับจ้าวเหม่ย เธอเดินหลังตรงแน่วไปยังโต๊ะของตัวเองด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

ฉันกับจ้าวเหม่ยทักทายน้องใหม่ด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่นานหลังจากมีโทรศัพท์มา หัวหน้าของฉันก็ขมวดคิ้วแล้วดีดนิ้วเรียกฉัน

ใช่...เธอดีดนิ้วดังเปาะสองสามครั้ง จากนั้นชี้มาที่ฉัน

แหม... “ไม่โยนกระดูกมาเลยละคะ” ฉันกลอกตาเมื่อหยุดยืนหน้าโต๊ะของอีกฝ่าย

ฉันกับชุนหนิงสนิทกันมาหลายปี อีกฝ่ายก็ยังเป็นคนดึงฉันเข้ามาทำงานที่โรงแรมเจ.ซี.แกรนด์

ปกติในเวลางานเราคือหัวหน้ากับลูกน้อง ส่วนหลังเลิกงานเราคือเพื่อนสนิท คือรุ่นพี่ คือรูมเมท แต่คงอีกไม่นานเพราะชุนหนิงกำลังจะย้ายออกไปอยู่กับแฟนหนุ่มรุ่นน้อง

“ทางเอส.เค.กรุ๊ปให้เราส่งคนไปประชุมที่เซี่ยงไฮ้ เห็นว่าคงเกือบอาทิตย์ พี่จะไม่อยู่ที่นี่เธอดูแลไปนะ”

“อ้าว แล้วเรื่องย้ายของ...”

“ไม่ต้องดีใจไป พี่เก็บของไว้หมดแล้ว เย็นนี้แฟนพี่จะมาช่วยขนย้าย ยังไงเธอก็ต้องอยู่คนเดียวจากนี้ไปจ้ะ” ชุนหนิงยิ้มเจ้าเล่ห์

“แหม...ดูทำหน้ามีความสุขเข้า” ฉันจิกกัดไปสองสามประโยค “คนมีแฟนนี่ดีจริงๆ”

“รีบมีเข้าสิ”

ฉันยกมือยอมแพ้ “เนื้อคู่ฉันยังไม่เกิดค่ะ”

“อย่ามาพูดดี ลืมๆ คนนั้นให้ได้ก่อนค่อยมาบอกว่าเนื้อคู่ยังไม่เกิด ขอเหอะ เปิดโอกาสให้ตัวเองซะที พ่อหนุ่มเจ้าของร้านกาแฟนั่นอย่างไรละ พี่ละอยากรู้จริงๆ ว่าไอ้ผู้ชายที่เธอผูกใจแต่ไม่เคยบอกคนนั้นมันเป็นใครและมีอะไรดี”

“พี่คะ” ฉันกลอกตาอีกครั้ง “นอกเรื่องมานานละ ที่เรียกมานี่คือ...?”

“พี่เตรียมเอกสารเอาไว้ให้หมดแล้ว พรุ่งนี้บ่ายๆ เอส.เค.กรุ๊ปจะส่งคนมาจากสาขาใหญ่ เขาจะมาช่วยบริหารที่นี่ชั่วคราว เธอต้องเข้าประชุมแทนพี่”

“ไม่มีปัญหาค่ะ” ฉันยักไหล่ หน้าที่นี้ฉันทำมานักต่อนักแล้ว

“พี่รู้ว่าเธอทำได้ดี อาจจะดีกว่าพี่ด้วยซ้ำ เอาละ ยังมี...” ชุนหนิงกำชับอีกสองสามเรื่อง ก่อนจะโบกมือไล่ฉันกลับมาทำงาน

วันนั้นฉันกลับบ้านด้วยความรู้สึกเดิมๆ นั่นก็คือความเหงา ความว่างเปล่า

ห้องที่เดิมทีกว้างอยู่แล้ว ยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม เพราะรุ่นพี่ย้ายออก ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่มีเวลาออกไปเดินหาห้องที่เล็กลง เพราะกว่าจะเลิกงานฉันก็หมดแรงจนไม่อยากเดินแล้ว

งานเกี่ยวกับการเงินและตัวเลขสำหรับฉันหนักมั้ย ตอบเลยว่า ‘ไม่’ ไม่หนักเลย แต่เหนื่อยยิ่งกว่าวิ่งสี่คูณร้อย