ตอนที่ 1: หนุ่มข้างห้อง อาจตายคืนนี้!? (2/2)

หนึ่ง

สอง

สาม...

‘คืนนี้ต้องปิดจ็อบไอ้หมอนั่นให้ได้ ว่าแต่…ห้องอะไรนะ..เออใช่…1502…’

…!

กระเป๋าในมือมาริร่วงลงพื้นทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เสียงของใช้กระทบกระทั่งกันดังสนั่นไปทั่วทั้งโถง คนส่งอาหารก้มหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาก่อนจะยิ้มให้เธอแล้วเดินผ่านไป ขณะที่เธอได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ สมองพยายามประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้ยิน

ที่เขาพูดว่าปิดจ็อบ มันหมายความว่ายังไง? หมายถึงปิดจ็อบส่งอาหารใช่ไหม? ก็คงใช่แหละ เขาคงไม่ได้หมายถึงว่าจะมาฆ่า…

คิดยังไม่ทันจบ ข้อความล่าสุดของเร็นก็ฉายขึ้นในหัว…จะมีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้นเร็วๆ นี้

มาริกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นเต้น มือสั่นขณะที่เก็บของบนพื้น สมองของเธอหมุนติ้วยามที่คิดหาทางออก

ทำยังไงดีๆๆ โทรแจ้งตำรวจดีไหมนะ? แต่จะอธิบายเรื่องนี้ยังไง…หรือจะบอกเจ้าของห้องข้างๆ ไปเลย? แต่เขาจะเชื่อคนแปลกหน้าแบบเธองั้นเหรอ

ระหว่างที่เธอกำลังคิดตัดสินใจว่าจะเอายังไงต่อดี ชายส่งอาหารก็กดกริ่งเรียกหนุ่มเจ้าของห้องไปแล้ว ไม่นานนัก…ร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวเดิมก็แง้มประตูออกมา

“อาหารมาส่งครับ”

มาริยังคงยืนอยู่ในลิฟต์แบบเก้ๆ กังๆ มือหนึ่งข้างยันประตูลิฟต์ไว้ไม่ให้ปิด แม้มันจะส่งเสียงร้องเตือนออกมาแต่เธอก็ไม่สนใจ ชีวิตของหนุ่มข้างห้องกำลังตกอยู่ในอันตราย เธอต้องเข้าไปช่วยสิ!

ในจังหวะที่เจ้าของห้องเปิดประตูอ้ากว้างขึ้น ทันใดนั้นมือของคนส่งอาหารก็เคลื่อนไปที่เอว ประกายแสงสะท้อนจากของมีคมกระทบดวงตาของมาริอย่างจัง หัวใจพลันเต้นตูมตามเหมือนจะระเบิด

ไม่ได้การแล้ว…!

“สวัสดีค่ะ!” มาริตะโกนลั่นออกมาจากลิฟต์ พร้อมกับวิ่งพรวดไปยังประตูห้อง 1502 “ฉันเพิ่งย้ายมาวันนี้เหมือนกัน อยู่ห้องข้างๆ นี่เอง มาทำความรู้จักกันไว้นะคะ!”

เธอพยายามฝืนฉีกยิ้มกว้างทั้งที่ริมฝีปากสั่นไปหมด หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก หางตาเอาแต่เหลือบมองมือของคนส่งอาหารที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบมีด ในหัวนึกภาวนาซ้ำๆ ว่าขอให้เธอไม่ใช่คนที่โดนแทงเสียเอง

แม้จะกลัวจนตัวสั่น แต่เธอก็ยังยืนกรานอยู่ตรงนั้น พยายามสบตาชายหนุ่มข้างห้องเพื่อดึงความสนใจให้ห่างจากคนส่งอาหาร นิ้วเรียวเล็กบิดชายเสื้อด้วยความประหม่า รู้ดีว่าถ้าแผนนี้ล้มเหลว อาจมีคนตายคืนนี้...และคนคนนั้นอาจไม่ใช่แค่เขา

คนตัวสูงลิ่วหันมามองเธอด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาสีน้ำตาลอมเทาคู่นั้นดูคมกริบและไม่เป็นมิตร ใบหน้าหล่อเหลาของเขาช่างเรียบนิ่งและไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาทั้งสิ้น

“ครับ” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะรับถุงอาหารมา แล้วปิดประตูใส่หน้าเธอทันที

คนส่งอาหารส่งเสียงหงุดหงิดพร้อมชักสีหน้าบึ้งตึง แต่ระหว่างที่เขากำลังจะหันหลังกลับ สายตาของเขากับมาริก็ประสานกันอีกครั้งหนึ่งโดยบังเอิญ

‘แม่งเอ๊ย! ไม่สำเร็จอีกแล้ว…ยัยนี่มันเป็นใครวะถึงได้มาขวาง ค่อยคิดหาทางใหม่ก็ได้วะ’

มาริยืนตัวแข็ง มองแผ่นหลังของเขาเดินจากไป หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ เร็นพูดถูก...มีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้นจริงๆ แต่เธอก็ขัดขวางมันได้สำเร็จ…

สำเร็จ…จริงๆ น่ะเหรอ?

คนคนนั้นเพิ่งคิดในใจเองนี่นาว่าจะหาทางกลับมาอีกน่ะ ให้ตายสิ…เธอเอาตัวเองไปพัวพันกับเรื่องของคนอื่นอีกจนได้!

แต่จะทำไงได้ล่ะ เธอดันไปได้ยินเสียงความคิดของเขาเองนี่ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ทำได้ตอนนี้…คือต้องช่วยให้หนุ่มข้างห้องไม่โดนปิดจ็อบให้ได้! สู้เขามาริ!