Magic Eyes อ่านรักในดวงตา

@The Luminary Residence

22.30 น.

แสงไฟสีส้มจากโถงทางเดินของคอนโดหรูย่านถนนพระราม 9 สาดส่องไปตามทางเดินเงียบสงัด ‘มาริ ทาคาฮาชิ’ ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้อง 1501 บ้านหลังใหม่ของเธอ

เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลคาราเมลถอนหายใจเบาๆ ให้กับการตัดสินใจย้ายออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูล มันไม่ใช่เรื่องง่ายเอาเสียเลย โดยเฉพาะเมื่อเธอเป็นทายาทรุ่นที่ห้าของตระกูลที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน

ตระกูลทาคาฮาชิ สายเลือดที่สืบทอดจากญี่ปุ่น แม่ของเธอมาจากตระกูลหลัก ส่วนพ่อเป็นชาวไทยที่โปรไฟล์ดีไม่แพ้กัน แต่สิ่งที่ทำให้ตระกูลนี้ไม่เหมือนใคร ไม่ใช่แค่โรงเรียนชั้นนำที่ก่อตั้งมากว่าร้อยปี หรือ ทรัพย์สินมหาศาลที่สืบทอดรุ่นต่อรุ่น แต่เป็นความลับที่ถูกเก็บงำไว้…

ความลับที่เล่าขานส่งต่อกันเพียงในครอบครัวเท่านั้น

เมื่อหลายร้อยปีก่อน บรรพบุรุษของพวกเขาได้ช่วยชีวิตเทพเจ้าองค์หนึ่งที่บาดเจ็บสาหัสเอาไว้ เทพเจ้าองค์นั้นซาบซึ้งในความเมตตา จึงได้มอบพรให้ทายาทบางคนในแต่ละรุ่นมีพลังวิเศษ เพื่อที่จะสามารถปกปักรักษาดูแลตระกูลให้สืบต่อไปได้ พลังที่ว่านี้บางครั้งก็เป็นพร บางครั้งก็เป็นคำสาป

และรุ่นของมาริก็พิเศษกว่าใคร…เมื่อพี่น้องทั้งห้าต่างได้รับพลังกันทุกคน

“มาริ! ระวังหน่อยสิ!” เสียงตะโกนของ ‘นาโอมิ’ หรือ ‘นานะ’ พี่สาวคนโตที่อายุห่างกันถึงแปดปีดังขึ้น พร้อมกับที่กล่องใบสุดท้ายในมือของมาริเกือบร่วงหล่นลงพื้น

“หนูจัดการเองได้น่า” มาริตอบกลับ พยายามประคองกล่องไว้ด้วยพละกำลังของตัวเอง “พี่นานะกลับไปเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้านี่”

“แต่ว่า…”

มาริหันไปสบตาพี่สาว ดวงตาสีน้ำตาลของทั้งคู่ประสานกัน และในวินาทีที่สาม เสียงความคิดของนาโอมิก็ดังขึ้นในหัวของมาริราวกับสมองของพวกเธอเชื่อมต่อกัน

‘ทำไมน้องฉันต้องดื้อด้วยนะ แต่ก็นะ...ถ้าอยู่บ้านต่อไป คงได้ประสาทแดกตายกันพอดี’

นี่คือ ‘พลัง’ หรือความสามารถพิเศษประจำตัวของมาริ การอ่านใจผู้อื่นเมื่อสบตานานเกินสามวินาทีเป็นสิ่งที่เธอทำได้มาตั้งแต่เด็กๆ ขณะที่พี่ๆ แต่ละคนก็มีความสามารถพิเศษแตกต่างกันออกไป

นาโอมิสามารถเคลื่อนย้ายสิ่งของด้วยจิต ฮารุโตะควบคุมจิตใจคนอื่นได้ โชโตะมีพละกำลังเหนือมนุษย์ และเร็นมองเห็นอนาคตในระยะสั้น

“หนูรู้ว่าพี่เป็นห่วง แต่หนูอยากลองดูแลตัวเองบ้าง”

นาโอมิถอนหายใจยาวเพราะรู้ว่าตัวเองถูกอ่านใจเข้าให้แล้ว เธอเองก็ว่าอะไรน้องสาวไม่ได้เพราะมันเป็นสิ่งที่ใช่ว่าจะควบคุมได้ตลอดสักหน่อย สุดท้ายนาโอมิก็เลยยอมกลับบ้านตามที่น้องสาวคนสุดท้องหรือที่รู้จักกันในนาม ‘เจ้าหญิงของบ้าน’ ร้องขอ

การทิ้งให้น้องสาวสุดหวงของพี่ๆ ย้ายออกมาอยู่คนเดียวเป็นเรื่องที่ทำใจลำบากมาก ดูได้จากข้อความที่เหล่าพี่ชายส่งมาให้

[Haruto : อย่าลืมล็อกประตูนะน้อง ถ้าเห็นคนแปลกหน้าห้ามสบตาเด็ดขาด]

[Shoto : ถ้ามีอะไรผิดปกติโทรหาพี่ได้ตลอด 24 ชม. พี่จะรีบมาทันที!]

[Ren : พี่เห็นภาพว่าจะมีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้นเร็วๆ นี้ กลับบ้านตอนนี้ยังทันนะมาริ]

มาริอมยิ้มกับความเป็นห่วงของพี่ๆ แต่ข้อความสุดท้ายทำให้เธอขมวดคิ้ว ปกติเร็นจะไม่พูดถึงนิมิตของเขาให้เธอฟัง เว้นแต่จะเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ

เสียงลิฟต์เรียกเตือนว่าถึงชั้นที่หมายแล้ว มาริก้าวออกจากลิฟต์และเห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่ง กำลังขนของเข้าห้อง 1502 ซึ่งอยู่ติดกับห้องของเธอพอดี

มีคนย้ายเข้ามาอยู่วันแรกเหมือนกันสินะ เธอคิดดีใจที่มีคนเผชิญชะตากรรมเดียวกัน

เขาสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีดำ รูปร่างสูงโปร่งจนเกือบจะชนเพดาน เมื่อเขาหันมาตามเสียงลิฟต์ มาริก็เห็นใบหน้าคมเข้มแบบลูกครึ่ง ผมสีน้ำตาลเข้มดูยุ่งเหยิงแต่มีสไตล์ จมูกโด่งและริมฝีปากบางที่เม้มเป็นเส้นตรง แต่เธอรีบหลบตาก่อนที่จะได้เห็นดวงตาของเขาชัดเจน

มาริเดินไปที่ประตูหมายเลข 1501 วางกล่องลงที่หน้าห้องแล้วก็พลันนึกขึ้นได้ว่ายังมีของใช้จำเป็นอยู่ในรถ เธอจึงหมุนตัวกลับไปที่ลิฟต์และจัดการให้แน่ใจว่าไม่ลืมอะไรไว้อีกแล้ว

แต่รอบนี้เธอมีเพื่อนร่วมลิฟต์ในระหว่างทางกลับห้อง มาริแอบลอบมองสำรวจชายหนุ่มในชุดส่งอาหารที่กำลังถือถุงโลโก้ร้านข้าวแกงกะหรี่ชื่อดัง เธอแอบนึกสงสัยว่าใครกันนะที่เป็นคนสั่งอาหารมาเวลานี้

“ขอโทษนะครับ”

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง ชายคนนั้นทำคีย์การ์ดชั่วคราวสำหรับแขกตกลงบริเวณปลายเท้าของเธอพอดี มาริเห็นว่ามันอยู่ใกล้เลยโน้มตัวลงหวังจะช่วยหยิบให้

แต่แล้วความผิดพลาดก็เกิดขึ้น...เธอเผลอสบตาเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

หนึ่ง…

สอง…

สาม…

…