V.I

เส้นทางธรรมชาติมาถึงจุดสิ้นสุดทางออกจากป่าชื้น ถนนเปิดสุดทางเขตป่าสู่ทุ่งโล่งกว้างเบื้องหน้า พบกับสายลมวายุโบกพัดเย็นสบายในยามเที่ยง เรือนเกศาสีทองปลิวสยายไปตามแรงวายุ พบกับอากาศปลอดโปร่งนอกเขตป่าชื้นอับทึบแสง แววเนตรสีทองของเจ้าชายปีศาจ ต้องรีบหรี่ม่านเนตรลง เพราะแสงตะวันอันเจิดจรัสในยามเที่ยงตรงวันนี้

“อีกไม่ไกลก็จะถึงสวนอีเดนแล้ว ฝ่าบาท!!” สุรเสียงหวานกังวานใส เกริ่นบอกเพื่อแจ้งให้ผู้พิชิตโอลิมปัสได้ทราบว่า ใกล้ถึงจุดหมายปลายทางแล้ว

“ที่นี่มีแต่ทุ่งโล่งรึ?” เจ้าชายปีศาจเลเวอรัสตรัสถาม เนื่องด้วยเป็นเพียงทุ่งว่างๆ ไม่มีอะไรนอกจากดอกหญ้า และไม้ป่าเล็กๆ ขึ้นเต็มทุ่ง

“ที่นี่คือ ทุ่งบัวดิน สถานที่แห่งนี้เป็นดินแดนต้องห้าม เพราะหากสูดดมกลิ่นละอองเกสรบัวดิน จะสะกดวิญญาณของผู้เดินทาง หลงลืมติดอยู่ในทุ่งแห่งนี้ ยิ่งถ้าเอามาบริโภค จะถูกชักใยควบคุมร่างกายจนถึงวิญญาณ มันคืออาหารของผู้เสพดอกบัว หากใครได้ลิ้มลอง... ยากจะถอนรสชาตินั้นออกไปจากใจ” เทพีอเธน่าพาเดินผ่านทุ่งบัวดิน ซึ่งยามนี้ยังไม่ถึงเวลาออกดอกผลิบาน

“ไม่นึกเลยว่าโอลิมปัสจะมีที่แบบนี้ด้วย” เจ้าชายตรัสกล่าวโดยไม่เกรงกลัวว่าจะต้องพิษจากพืชในทุ่งนี้

“มันคือสมุนไพรมึนเมาอย่างหนึ่ง ท่านยังโชคดี, ดินแดนบริเวณแห่งนี้เป็นช่วงเวลาดอกบัวดินยังไม่ออกดอกผลิบาน อีกหลายวันเลยกว่าดอกบัวดินจะผุดขึ้นมา ละอองเกสรของมันอันตรายมาก ยิ่งเสพมันเข้าไป ท่านจะลืมทุกสิ่งทุกอย่าง มุ่งหาแต่ดอกบัวดินมาเสพกินไม่มีวันจบสิ้น... ในขณะเดียวกัน พลังวิญญาณจะถูกผู้ป้อนอาหารสูบพลังชีวิตจนหมด”

เทพีครึ่งเทพหยุดเดินทางสักระยะ เพื่ออธิบายเล่ารายละเอียดดินแดนส่วนนี้ให้เจ้าชายปีศาจได้สดับ โอลิมปัสก็มีดินแดนอันตรายเช่นกัน จึงไม่ปล่อยใครอื่นเดินทางเข้ามาพบ พฤกษาอันตรายเหล่านี้ได้โดยง่าย เทพซูสและเทพีเฮร่าคือผู้นำบัวดินมาจากดินแดนไททัน สู่โอลิมปัสมานานแล้ว

“มีใครใช้บัวดินให้ผู้อื่นเสพรึไม่?” เจ้าชายปีศาจกล่าวถาม หวังว่าจะได้รับคำตอบจากเทพีผู้นำทาง

“ข้าไม่เคยคิดจะใช้บัวดินเอามาให้ผู้อื่นเสพ เว้นเสียแต่เทพซูสมักจะเอามาล่อลวงหญิงสาวกัดกินดอกบัวดิน เสพจนเชื่อฟังเทพซูสหมดทุกอย่าง และพวกนางถูกเทพซูสล่อลวง พรากพรหมจรรย์อยู่บ่อยครั้ง” อเธน่าตอบไปตามตรง พลางหลบพระเนตรของเจ้าชายปีศาจ เพราะคงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปิดบังหรือโกหกอีกต่อไปแล้ว

แม้เทพีอเธน่ารู้อยู่เต็มทรวง ว่าเทพซูสได้กระทำการสิ่งใดอันเลวร้ายไว้ นางมิอาจช่วยเหลือเหล่าหญิงสาวมากมายหลุดพ้นจากการเป็นเหยื่อของเทพซูสได้

******

“ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้า ... การสาปเมดูซ่าล่ะ? เจ้าสาปนางในวิหารของเจ้ารึเปล่า? ทำไมเจ้าต้องทำร้ายนางแบบนั้น?” เจ้าชายปีศาจขอถามอีกเรื่อง เนื่องด้วยเรื่องมันเกิดขึ้นในวิหารเทพีอเธน่า... ยิ่งเคยสดับเรื่องนี้ผ่านมานานแล้ว เจ้าชายใคร่รู้รายละเอียดอื่นมากขึ้น ส่วนที่ไม่ได้อยู่ในเรื่องเล่า

“ข้าขอวิสัชนาด้วยความสัตย์จริงว่า ข้าไม่สาปมนุษย์ให้เป็นอสูรกาย!! พลังของข้าทำได้แค่ลงทัณฑ์มนุษย์ให้ได้รับโทษจากความผิดที่ก่อเท่านั้น!!!” เทพีอเธน่าตอกย้ำอำนาจตนอีกครั้ง เพราะนางไม่ใช่วิธีแปรสภาพกับพวกมนุษย์เด็ดขาด เทพีเฮร่ามักจะริษยาความงามของมนุษย์ จึงโปรดการเปลี่ยนพวกนางให้กลายเป็นอสูรกายที่น่าสะพรึงกลัว

“ถ้าไม่ใช่ฝีมือเจ้า ผู้ใดเป็นคนกระทำการสาปเมดูซ่า?” การสนทนาในวันนี้คงจะคลายข้อสงสัยในตัวเทพีอเธน่า ไม่มากก็น้อย เมื่อเจ้าชายปีศาจเกิดความสงสัยมากมายต่อสิ่งที่เกิดขึ้น กับความจริงเคยสดับจากเรื่องเล่าขัยขาน หลังจากสดับแล้ว ดูขัดแย้งต้องสงสัย

แววเนตรสีม่วงเทพีครึ่งเทพ สบเนตรสีทองสุกใสของเจ้าชายปีศาจ มีโอกาสตรัสบอกความจริงอีกครั้งแล้ว หวังเพียงว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในเพลานี้ จะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า นางไม่ได้ปดพระองค์แม้แต่น้อย

“เทพีเฮร่า! นางแอบสถิตในวิหารข้า นางลงทัณฑ์เมดูซ่าโดยแอบอ้างนามข้าอีก...” หลังจากขับไล่อสูรกายเมดูซ่าครึ่งคนครึ่งงูออกจากวิหาร เทพีอเธน่าได้พบกับเทพีเฮร่า มาพร้อมกับเสียงหัวเราะแหลมสูง ทำให้เทพีอเธน่าพอจะเข้าใจแล้วว่า เกิดอะไรขึ้นกับ “เมดูซ่า” นางถูกสาปเป็นเพราะฝีพระหัตถ์ใครในเวลานั้น... แต่นางไม่อาจแจ้งความนี้ให้เทพองค์อื่นรู้ นอกจากถูกเล่าเรื่องออกไปทางลบทั้งสิ้น

“เฮร่าสาปเมดูซ่า ลงทัณฑ์แทนเจ้า? นางทำเช่นนั้นกับเจ้าเพื่ออะไร?” เจ้าชายปีศาจเลเวอรัสกล่าวถามให้เนื้อความชัดเจนขึ้น

“ข้าไม่รู้!!! จากความประสงค์ของเทพีเฮร่า ข้าเชื่อว่ามันไม่ใช่เรื่องดี!” เทพีอเธน่าไม่อาจแก้ไขสถานการณ์เหล่านั้นได้ เมื่อวันหนึ่งเฮอร์คิวลิสได้เป็นผู้สังหารเมดูซ่า เพื่อช่วยเหลือมวลมนุษย์ นั้นก็เรื่องนานมาแล้ว

“เมดูซ่าผู้น่าสงสาร ข้าไม่รู้หนทางจะช่วยเหลือนางจริงๆ” เทพีอเธน่าได้เพียงเปรยสุรเสียงเศร้า เพราะเทพีเฮร่าชอบสาปมนุษย์ให้กลายเป็นอสูรกาย แย่กว่านั้นเหล่ามนุษย์ถูกสาปไปแล้ว กลายเป็นเกมส์หมากรุกของเหล่าเทพ

“เรื่องนี้ใครๆ ในโอลิมปัสก็รู้กันทั้งนั้น หากข้าอยู่ที่วิหาร ข้าจะนำความยุติธรรมมอบให้เมดูซ่า ข้า!!!...ไม่มีวันลงโทษนาง...” เทพีอเธน่าเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้เจ้าชายปีศาจได้ทราบความ ว่านางตกใจมากเพียงใดกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น...

นางเป็นเทพีจิตใจโหดร้ายเช่นไร ชาวเมืองโอลิมปัสล่วงรู้อุปนิสัยของเทพีเฮร่าทั้งเมือง หวาดกลัวต่อนางมากเพียงไร จึงต้องทำตามคำบัญชาต่อเหล่าทวยเทพอย่างเกรงกลัว เพราะชาวเมืองโอลิมปัสไม่มีพลังอำนาจใด ต่อต้านเหล่าทวยเทพได้ นอกจากทำการบวงสรวงบูชาเท่านั้น

******