IV.IV

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับนาง... ข้าไม่นึกเลยว่า หลังเรื่องเล่าการประลองปักผ้า จะมีเทพีเฮร่าอยู่เบื้องหลัง... ที่ไม่ได้กล่าวถึง” ฮาเดสรู้สึกเสียใจไปบ้าง เมื่อเข้าใจเทพีอเธน่าผิดไป เพราะเทพีแพ้การประลองกับมนุษย์ แพ้แล้วพาล สาปเป็นแมงมุมนั้น ทำให้ชื่อเสียงของนางมีด่างพร้อยในการบูชาทันที...

“ทำไมเจ้ากับอะแรคมี ไม่บอกแก้ข่าวเรื่องเล่านี่ล่ะ ว่าเทพีเฮร่าสาปนาง และเจ้าเป็นผู้ถูกใส่ร้าย” เจ้าชายปีศาจขอทักทานแย้ง อย่างน้อยนางจะต้องได้รับความยุติธรรม ทั้งอะแรคมี และเทพีอเธน่า

“ไม่มีใครเชื่อข้าหรอก เทพทุกๆ ตนเชื่อเทพีเฮร่ามากกว่าจะเชื่อเทพีครึ่งเทพเช่นข้า... แต่สำหรับอะแรคมี ข้ากำลังคิดว่า นางโดนล้างความทรงจำ ระหว่างถูกสาปให้เป็นแมงมุม นางเกลียดข้าราวกับจำได้แค่ว่า ข้าสาปนาง...” เทพีอเธน่าเล่าไป ถอนหทัยในทรวงยาวๆ แววเนตรสีม่วงเศร้ากับเหตุการณ์ที่ผ่านมานาน ไร้การเสแสร้ง เพราะรู้สึกเสียหทัยเรื่องนี้มาก

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าไม่ได้สาปนาง แต่เทพีเฮร่าสาปนาง เพื่อใส่ร้ายเจ้ามิให้มนุษย์บูชา...” เจ้าชายปีศาจเริ่มเกริ่นสรุปเนื้อความ ทำให้เทพีอเธน่าต้องบอกสิ่งที่สำคัญที่สุดให้เจ้าชายปีศาจทราบอีกเรื่อง

“ข้าไม่ถนัดสาป ข้าคือ สตรีถือโล่ [3] ถนัดการต่อสู้ดุจบุรุษ แม้ข้าจะใช้พลังเวทย์ได้ ข้าไม่สาปมนุษย์เป็นอสูรกายหรอกนะ” นี่คือความสัตย์จริงทั้งหมดของเทพีอเธน่า ตรัสบอกกับเจ้าชายปีศาจโดยตรง หากไม่เพราะมีศิลาปีศาจครัสตัล จับโกหก หรือเกิดกบฏเทพต่อต้าน เจ้าชายปีศาจจะไม่มีวันเชื่อว่า นี่เป็นเรื่องจริงจากเทพีอเธน่าทั้งหมด...

“ข้าเชื่อว่าสักวัน จะมีคนเข้าใจเจ้าใหม่... หลังจากนี้ต่อไป เจ้าคงจะสบายหทัยขึ้นมาบ้าง เมื่อเจ้าเล่าเรื่องนี้ให้ข้าสดับ” เจ้าชายปีศาจพยายามปลอบโยนเทพีอเธน่าระหว่างเดินทางอยู่ในป่าชื้น เส้นทางเบื้องหน้า กำลังจะถึงทางออกจากป่า... พบกับแสงสว่างในดินแดนเขตถัดไป...

“ข้าอาจจะถูกเข้าใจผิดไปอีกหลายศตวรรษ แต่ข้าไม่ได้แยแสต่อการบูชาของมนุษย์อีกต่อไปแล้ว พวกเขาสูญสิ้นความเป็นอมตะ เพราะกล่องใบหนึ่งของสตรีนามหนึ่งว่า แพนโดร่า...” เทพีอเธน่ายังคงเล่าเรื่องที่รู้ทั้งหมดให้เจ้าชายปีศาจสดับต่อไป

เรื่องที่เกิดขึ้นจากเทพีเฮร่าสาปอะแรคมีแล้ว เทพซูสจัดการกับมวลมนุษยอมตะ เพื่อมิให้มนุษย์แข็งแกร่งกว่าทวยเทพ ด้วยการให้สูญสิ้นความเป็นอมตะ จากกล่องต้องคำสาปในหัตถ์ของแพนโดร่านั้นเอง...

“ยิ่งเป็นเช่นนี้แล้ว ข้ายิ่งต้องค้นหาเทพซูสและเทพีเฮร่าให้โดยไว หากปล่อยไว้นานๆ จะต้องมีอีกหลายชีวิตเดือดร้อนเพราะพวกเขา... เจ้าจะไม่บอกข้าจริงๆ รึ?” เจ้าชายปีศาจยังคงพยายามโน้มน้าวให้เทพีอเธน่าปริโอษฐ์เช่นเดิม

“หากข้าทำได้ ข้าจะรีบบอกท่าน... แต่เนื่องด้วยสัตย์ปฏิญาณสาบานต่อเมืองโอลิมปัส ข้าต้องขออภัยจริงๆ ข้าไม่อาจโกหก เลี่ยงคำตอบ หรือบอกตามตรงแก่ท่าน... ท่านจะให้อภัยข้าใช่มั๊ย? ฝ่าบาท?” เทพีอเธน่าบอกไปด้วยแววเนตรเศร้า พร้อมกับความกลัดกลุ้มใจทั้งหมด

แทบจะทำให้หทัยในกายหนุ่มสะท้าน ต่อสายเนตรสีม่วงงดงามคู่นั้น พระองค์เริ่มเห็นอกเห็นใจในตัวเทพีอเธน่ามากกว่า จะได้ยินเรื่องราวของนางจากโอษฐ์ผู้อื่น... ยิ่งไปกว่านั้น ความริษยาของเทพีเฮร่าที่มีต่อเทพีอเธน่า ก็รุนแรงไม่แพ้ต่อริษยาความงามของมารดาของเจ้าชายปีศาจเช่นกัน... พระองค์รู้สึกประสงค์ปกป้องนางขึ้นมา มากกว่าเดิม...

“ข้า... ให้อภัยเจ้าทุกเรื่อง อเธน่า, ขอเพียงเจ้าแค่บอกข้าด้วยความจริงทั้งหมด” เจ้าชายปีศาจบอกให้นางสดับแล้ว และคำตรัสเหล่านั้นทำให้เทพีอเธน่ารู้สึกพ้นทุกข์ เบาหทัย จากความหนักอึ้งในทรวง มลายสิ้นเมื่อเจ้าชายปีศาจเป็นผู้รับสดับเรื่องราว พระองค์พร้อมอยู่เคียงข้างนางเมื่อเทพีประสงค์เช่นนั้น...

ภายในหทัยเทพีเริ่มสั่นไหว เริ่มมีความรู้สึกที่ดีต่อเจ้าชายปีศาจ จนกระทั่งรู้สึกได้ว่า นางไว้วางหทัยต่อผู้พิชิตโอลิมปัสผู้นี้มากยิ่งขึ้น ยังไม่คิดเลยเถิดอยากยอมรับเองว่า เจ้าชายปีศาจพระองค์นี้...อาจจะพิชิตหทัยนางสักวันเช่นกัน!

******

[2] สวนอีเดนศักดิ์สิทธิ์ เป็นดินแดนพฤกษาสวยงาม โดยมิเคยมีมนุษย์ใดเข้าไป มีพืชพันธ์พิเศษมากมาย ล้วนมีชีวิต เคลื่อนไหวและพูดสนทนาได้ ราวกับเป็นอีกเผ่าพันธ์หนึ่ง พวกเขามีอายุยืนพร้อมทั้งมีความคิดเป็นของตัวเอง

[3] สตรีถือโล่ เป็นการสืบทอดจากการรบ ของเทพอีกฝ่ายหนึ่งคือ เทพโอดิน ผู้ชายคือนักรบผู้พร้อมเดินทางสู่ประตูวัลฮาลา และสตรีถือโล่ก็เป็นนักรบหญิง หากวายชนม์ในสมรภูมิ ประตูวัลฮาลาจะเปิดเพื่อต้อนรับนักรบเหล่านี้เช่นกัน