V.II

เมดูซ่าเป็นผู้รับใช้ในวิหารเทพีอเธน่า เป็นหญิงสาวผู้รับใช้มีความงามมากที่สุด ความสวยงามของนางดลจิตดลใจให้เทพโพไซดอน หลงใหลในความงามของนางจนมิอาจห้ามใจ จึงได้แอบลักลอบ เข้ามาลวนลามนางในวิหารเทพีอเธน่าในที่สุด

หลังจากเมดูซ่าถูกพรากพรหมจรรย์ไปแล้ว เมดูซ่าต้องการความเป็นธรรมจากเทพีที่ตนบูชา นางอยากได้ความยุติธรรมจากการถูกเทพโพไซดอนย่ำยีพรากความบริสุทธิ์ของนางไป เพลานั้นเอง...เทพีอเธน่ากำลังไปทำภารกิจอยู่บนโลกมนุษย์ มิได้อยู่ในวิหารของตน มีเพียงเทพีเฮร่าได้ยินคำร้องขอของเมดูซ่า วิงวอนต่อเทพีอเธน่า...

เพลานั้นเองเทพีเฮร่ารู้ว่า น้องชายแอบลักลอบได้เสียกับผู้รับใช้ในวิหารเทพีอเธน่า จึงคิดการณ์หาทางลงโทษผู้รับใช้ ซึ่งแอบลักลอบมีสัมพันธ์กับเทพโพไซดอนในวิหาร เพราะลบหลู่นางอย่างไม่น่าให้อภัย

เทพีเฮร่าต้องการสาปเมดูซ่า จากหญิงสาวที่สวยงามให้กลายเป็นอสรพิษมีดวงตาสีเขียวดั่งมรกต ผู้ใดสบเนตรเมดูซ่า จะต้องถูกสาปกลายเป็นหินทันที แรงสาปจากเทพีเฮร่าทำให้เมดูซ่าได้รับความทุกข์ทรมานจนกลายเป็นอสูรกายครึ่งคนครึ่งอสรพิษในที่สุด เรือนผมที่สวยงามกลายเป็นงูพิษนับร้อยบนเศียร ทำให้ผู้พบเห็นกลายเป็นหินมากมาย จนกระทั่งเทพีอเธน่ากลับมา ทำการขับไล่นางออกจากวิหารทันทีในเพลานั้น ด้วยเรื่องที่เกิดขึ้น ส่งผลให้เสื่อมเสียต่อเทพีอเธน่าอย่างร้ายแรง

เมื่ออสูรกายตนใหม่ ทำให้มนุษย์อมตะหวาดกลัวกับการมองดวงตาที่น่ากลัวของนาง จนถูกสาปให้กลายเป็นหินชั่วกัปล์ชั่วกัลป์ เฮอร์คิวลิสซึ่งเป็นลูกครึ่งเทพซูส จึงได้มาปราบเมดูซ่าด้วยการตัดเศียรของนาง ปิดดวงตาของนางไปตลอดกาล นำความสงบสูขแก่มวลมนุษย์

แต่เกมส์หมากรุกมนุษย์ของเทพีเฮร่า กระดานหมากนี้ประกาศบอกไว้ว่า “เทพซูสชนะอสูรกายของเทพีเฮร่า”

******

“ข้ามีความรู้สึกว่าเทพีเฮร่าริษยาความงามของมนุษย์ และสาปพวกนางให้กลายเป็นอสูรกายทุกตน” เจ้าชายปีศาจกล่าวจากความเห็นส่วนพระองค์ ปล่อยให้เรื่องเล่ามุ่งทำลายคนที่เทพีเฮร่าริษยา และนางกลับมากอบโกยคุณงามความดีให้ตัวเองแทน

“ยิ่งนานวัน พวกนางถูกกัดกินจิตใจ กลายเป็นอสูรกายไปเรื่อยๆ แล้ว พวกนางก็สูญเสียความเป็นผู้หญิง ความเป็นมนุษย์ไปทุกขณะ จนลืมไปแล้วว่าเคยเป็นใครมาก่อน...” เทพีอเธน่านึกเสียหทัยหนัก เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับมนุษย์เหล่านั้น เทพีเฮร่าไม่ต้องการให้มีมนุษย์ตนใดสวยงาม และดีเลิศกว่านาง อีกทั้งเทพซูส และเทพโพไซดอน ชอบหาความสุขกับพวกนาง จนทำให้เทพีเฮร่าเกลียดชังพวกนางไปด้วย

เส้นทางระหว่างเดินทางออกจากทุ่งบัวดิน มันช่างกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ถนนหนทางเริ่มเกิดเส้นทางให้พบกับปลายทางบนก้อนหินปูแผ่นสะอาด ด้วยความชื้นของมันทำให้บรรยากาศความร้อนช่วงเที่ยงวันคลายลง

“ข้าไม่นึกเลยว่า เจ้าจะถูกใส่ร้าย กลายเป็นเทพีผู้โหดเหี้ยมสาปพวกนางกลายเป็นอสูรกาย...” เจ้าชายปีศาจออกความเห็น พลางรู้สึกต่อไปว่า บางทีเขาจะต้องระวังเทพีเฮร่าสาปเขาเช่นกัน หากนางกลับมามีพลังอำนาจอีกครั้ง การทำศึกครั้งนี้ ทำให้พลังของเหล่าทวยเทพถูกริบเพราะพ่ายศึกถูกยึดมาตุภูมิ...

“เทพีเฮร่ายังมีอสูรกายมากมาย หลังจากสาปพวกมนุษย์มาไว้ใช้งานอีกมาก เพื่อให้เหล่ามนุษย์บูชาขอความช่วยเหลือ ให้เทพีเฮร่ากลายเป็นวีรสตรีปราบอสูรเหล่านั้น และพวกมนุษย์ก็หลงเชื่อง่าย บูชานางสุดชีวิตมอบหมดใจ...” เทพีอเธน่าได้บอกความจริงที่ซ่อนไว้ในหทัยมานานหลายศตวรรษ เพราะนางรู้ว่าเทพีเฮร่าหาพลังบูชาจากมนุษย์ได้อย่างไร

“อะไรนะ? นางหาพลังให้ตัวเองแกร่ง ด้วยวิธีแบบนี้เองรึ?” เจ้าชายปีศาจแทบสบถด้วยความประหลาดหทัย จนกระทั่งฮาเดสซึ่งกำลังเดินทางไปด้วย และสดับฟังไปด้วย ถึงกับต้องหยุดเดินแล้วหันมาทางเทพีอเธน่าด้วยสีหน้าตกใจ

“นางต้องทำถึงขนาดนั้นเชียวรึ? เพื่อนางจะได้กลายเป็นเทพีที่แข็งแกร่งที่สุดในโอลิมปัส...??? ข้าคิดว่าเนื้อนางคงไม่น่าภิรมณ์แล้วล่ะ นางน่าจะเหมาะกับไฟบรรลัยกัลป์จากมังกร คงจะเป็นบทลงโทษที่ดีที่สุด หากนั้นคือวิธีการกำจัดพวกมันถาวร” ฮาเดสออกความเห็น หลุดความประสงค์ขององค์จักรรพดิ์ต่อหน้าเทพีอเธน่า เพราะเจ้าชายปีศาจได้รับมอบหมายให้ค้นหาเทพซูสและเทพีเฮร่า เพื่อจัดการกับพวกเขาให้สิ้นซากถาวร

“ฮาเดส!!!” เจ้าชายปีศาจเน้นสุรเสียงเน้นเข้มดัง ทำให้ฮาเดสเกรงกลัวอำนาจของพระองค์ยามพิโรธ หมาน้อยสามหัวไม่ได้ตั้งใจเผลอหลุดปากออกไปแบบนั้น ทำให้เรือนพระพักตร์ของเทพีอเธน่ามองเจ้าชายปีศาจด้วยความระแวดระวัง

“องค์จักรรพดิ์ บิดาท่าน, มีความประสงค์เช่นนั้นจริงๆ รึ?” เทพีอเธน่าตรัสถาม ในขณะที่พระหัตถ์กำบังเหียนรถศึกของตนแน่น ราวกับควบคุมอารมณ์ของตนมิให้แสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา

“บิดาข้าบัญชาสิ่งใด ข้าย่อมทำตามคำสั่งเหล่านั้น และนี่เป็นภารกิจของข้า ซึ่งเจ้ามิยินยอมช่วยเหลือ ข้าจะไม่บังคับเจ้า เทพีครึ่งเทพ!!! และข้าอยากเดินทางไปถึงสวนอีเดนของเจ้าโดยไวแล้ว...” เจ้าชายปีศาจพยายามนำหทัยตนกลับมาอยู่ในตำแหน่งผู้พิชิตโอลิมปัสเช่นเดิม แม้ว่าการสนทนาที่ผ่านมา จะปรับความเข้าใจเรื่องราวของเทพีอเธน่าใหม่แล้วว่า นางถูกเทพีเฮร่าใส่ร้ายให้เรื่องราวของนางมีด่างพร้อย เรื่องความโหดเหี้ยมสาปมนุษย์ให้กลายเป็นอสูรกาย

“ข้าเสียหทัยยิ่งนัก!!!” สุรเสียงหวานลดความดังลง นางรู้สึกว่าวันนี้น่าจะเป็นวันที่ดีสำหรับนางกับเจ้าชาย หรือบางทีนางคงไม่ต้องพยายามรู้สึกหรือเก็บอารมณ์ใดๆ นางคือองค์ประกันในหุบเขาโอลิมปัส ร่วมกับพระราชปิตุลา เทพเฮอร์เมสเองคงจะรู้ทุกอย่าง แต่มิได้บอกกับนางทุกๆ เรื่อง หากไม่เพราะถูกสั่งให้เล่าความจริง เรื่องการศึกอาจจะยังคลุมเครือต่อไป

“อย่างน้อยข้าได้รู้อย่างแจ่มชัด ว่าเทพีเฮร่าเป็นสตรีประเภทใด ความริษยานั้นร้อนแรงดั่งไฟ สามารถเผาผลาญชีวิตผู้อื่นได้ทุกตน และแม้กระทั่งภายในหทัยอันงดงามของนางให้กลายเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดในชีวิต!!!” เจ้าชายปีศาจได้บอกข้อเสียของการริษยานั้นว่า มันอันตรายต่อผู้อื่นและเทพีเฮร่าเช่นใด... แต่เทพีอเธน่ามิได้ออกความเห็นใดๆ นอกจากเป็นผู้นำพาผู้พิชิตโอลิมปัสเดินทางต่อไป

******

ม้าเปกาซัสสีขาวสองตัว เยื้องย่างฝีเท้าดังตลอดระยะทาง ไร้การสนทนาใดๆ หลังจากถูกถามเรื่องวีรกรรมสาปอสูร มิได้เกิดจากเทพีอเธน่า สตรีผู้งดงามบนรถศึกยังคงบังคับบังเหียรเบามือ เพื่อนำทางแก่ผู้พิชิตโอลิมปัสเดินทางไปกับตน ออกจากทุ่งบัวดิน สู่สวนพฤกษานานาพันธ์ที่สวยงาม กลิ่นหอมลอยแผ่วมาแต่ไกล ทำให้คลายความตึงเครียดจากความเงียบ หลังสนทนาจบลงเมื่อสักครู่

ความร่มรื่นร่มเย็นปะทะกับวรกายที่เดินทางมาไกล นำพาให้เทพีผู้งดงาม รู้สึกผ่อนคลายลงได้มาก นานแค่ไหนแล้ว นางไม่ได้เดินทางมายังสวนอีเดนแห่งนี้ ดินแดนแสนสงบที่ทำให้นางสุขหทัยได้มากกว่าสถิต ณ วิหารตน ระหว่างทางพาหนะรถศึกลากจูงมาบนแผ่นหินลานใหญ่สวยงามสีขาว

ฮาเดสเดินเหยาะสบายๆ มิได้กล่าวคำพูดใดออกมา เพราะส่วนตัวเขาก็เป็นเพียงแค่เซเบรอส ที่คอยอารักขา ดูแลเจ้าชายให้ดี เป็นผู้พิทักษ์และปกป้องไม่ว่าจะอยู่สถานการณ์ใด ฮาเดสรักเจ้าชายเลเวอรัสดังสหายสนิทคู่กายมิปาน

แววเนตรสีทองเจ้าชายมองสังเกตไปรอบๆ ดินแดนแห่งนี้ มันช่างสวยงาม สดชื่น มันน่าจะเป็นแหล่งหลบหนีแก่พวกเทพได้ แต่พวกเขาก็เลือกจะไม่สถิตที่นี่ บรรยากาศผ่อนคลาย อากาศบริสุทธิ์ ท้องฟ้าสดใส อบอุ่นสายลมเย็นสบาย ละอองน้ำลอยมาเบาๆ ดั่งหมอกเจือจาง แต่มิอาจพรางเนตรบนเส้นทางได้

เรือนวรกายหลังของเทพีนำทางอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์เจ้าชาย ดูน่าระรื่นเนตรมากกว่าวิวทิวทัศน์รอบด้านเป็นไหนๆ ในความสนพระทัยเจ้าชาย พระองค์ประสงค์รู้จักโอลิมปัสให้มาก และมากกว่าการเป็นผู้พิชิตโอลิมปัส เจ้าชายประสงค์ใคร่รู้จักเทพีอเธน่ามากกว่าเดิมยิ่งขึ้น

******