I.II

ในห้วงหทัยของเจ้าชายเลเวอรัส บุตรหัวปีขององค์จักรพรรดิ์ นึกย้อนไปถึงคำสั่งของบิดา ผู้มอบภารกิจให้ก่อน จะได้เพลาเดินทางออกจากดินแดนหุบเขาโอลิมปัส...

“ข้ากับมารดาเจ้าจะไปจากเมือง อย่ารบกวนข้า... เจ้าจงอยู่ครอบครองโอลิมปัสในฐานะ ผู้พิชิตหุบเขาโอลิมปัส!!!... เลเวอรัส จงค้นหาซูสและเฮร่า นำพวกมันมาถวายแก่ข้า นั้นจะเป็นลมปราณสุดท้ายของพวกมัน หลังจากเป็นเหตุให้มารดาเจ้าได้รับมรณา อย่างไม่น่าให้อภัย!!!จงไปจัดการกับพวกมันให้จงได้!!!”

สิ้นสุรเสียงตรัสสะท้อนก้องทั่วขุนเขา ทุกผู้ทุกตัวตน ได้ยินคำตรัสจากองค์จักรพรรดิ์ปีศาจน่าสะพรึงกลัว จักรพรรดินีอันเป็นที่รัก หลงเหลือเพียงกายพลังงานแสงโปร่งใส อาศัยอยู่ภายในกล่องดวงใจ ใกล้ชิดวรกายองค์จักรพรรดิ์มิห่างกาย ความโศกานั้นแผ่กระจายไปทั่วอาณาจักร จนหลากหลายเผ่าพันธ์รู้สึกได้ ถึงความเศร้าโศกามากมายเพียงไร แทรกซึมไปด้วยความโกรธามิอาจลดละลง...

เจ้าชายปีศาจเลเวอรัส ครวญถึงอาวรณ์เหล่านั้น เฉกเช่นเดียวกับบิดา ผู้จากไปไกลสุดดวงเนตร มีเพียงสิ่งเดียวที่จะได้รับโอกาสเดินทางไปพบบิดาได้ คือต้องนำตัวเทพซูสและเทพีเฮร่า เป็นบรรณาการจากเจ้าชายแก่องค์จักรพรรดิ์ เพื่อลงทัณฑ์ให้สาสมคลายความโกรธานั้นลง...

******

หลังจากเหตุการณ์ศึกสงคราม ภายในหุบเขาโอลิมปัส แสนชุลมุนวุ่นวายโกลาหล อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นภายในเมืองมาก่อน เทพซูสกับเทพีเฮร่าแทบหนีเอาตัวรอดเกือบมิได้ โดยได้อาศัยความโกลาหลในเพลานั้นเอง ได้เร้นกายหลบหนี หายไปจากดวงเนตรนับล้านคู่ มิมีใครรู้ว่าพวกเขาหลบมาอยู่ที่ใด นอกจากเหล่าเทพในโอลิมปัสเท่านั้น รู้ว่าดินแดนใด ไร้การหยั่งรู้จากเผ่าพันธ์อื่น

ดินแดนอันรกร้างแห่งนี้ เคยเป็นสนามรบของเหล่าไททัน มาตุภูมิเหล่าบรรพบุรุษของเทพซูส มันคือมาตุภูมิดั้งเดิมที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้หลงเหลือเพียงซากหิน ปรักหักพัง เวิ้งว้างไร้สิ่งมีชีวิต มีสถานที่ไม่กี่จุดเป็นที่หลบซ่อน พร้อมทั้งเป็นที่พักอาศัยได้บางแห่ง มันถูกหินผาถล่มลงมา เกิดช่องโหว่งภายใต้หุบเขาที่มืดมิด

แสงสว่างจากสายฟ้าของเทพซูส ปรากฏขึ้นจากหัตถ์ซ้าย เป็นความสว่างเดียวที่ทำให้พวกเขาเห็นเส้นทางภายในอันกว้างขวาง เหล่าเทพผู้ปราชัยหนีศึกจากการรบครั้งล่าสุด หลบหนีมายังสถานที่นี่ มาตุภูมิแห่งไททัน ได้กลายเป็นสุสานหลังสงครามโครนอสกับเทพซูส จบลงไปเนิ่นนานแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะต้องเดินทางมาหลบในสุสานของเหล่าไททันในครานี้...

เพราะเหตุสงครามอันน่าสะพรึงกลัว เกิดขึ้นเพราะ เทพีเฮร่าริษยาจักรพรรดินียิ่งนัก มันจึงกลายเป็นศึกสงครามนำหายนะมาสู่มาตุภูมิโอลิมปัส จนต้องเสียไปในที่สุด... ราวกับเวรกรรมลงทัณฑ์สนองเหล่าทวยเทพ เคยกำชัยในศึกไททันครั้งกาลก่อน ได้หวนกลับมาหลอกหลอนเหล่าทวยเทพอีกครั้ง ต้องไร้มาตุภูมิ... มิอาจยอมจำนนต่อเหล่าปีศาจผู้มายึดที่อยู่อาศัยไปจากพวกเขา...

******

“พวกเจ้าอยู่ที่นี่กันรึเปล่า?” เทพีเฮร่ากล่าวขาน ถามไถ่ถึงเหล่าเทพมาหลบซ่อนครบที่นี่กันรึยัง สุรเสียงสะท้อนเอคโค่ก้องในหุบเขา สลายความเงียบในบัดดล

“โอ๊ะ...นั้น!!! พระบิดา...มารดาข้า...ท่านทั้งสองยังมีชีวี ข้าปิติหทัยยิ่งนัก!!!” เทพอพอลโล่ ค่อยๆ เดินออกมาจากที่ลับภายใต้ความมืด แสงสว่างดุจดวงอาทิตย์ ปรากฏจากวรกายพระองค์ สาดแสงสว่างสไวไปทั่วถ้ำใต้หุบเขา ปรากฏเงาและเหล่าทวยเทพมากมาย หลังจากหลบหนีเอาตัวรอดจากสงคราม พวกเขาอยู่ที่นี่ครบเกือบทุกพระองค์

“มาหาข้า บุตรชายที่รัก!!!” เทพีเฮร่าเดินเข้าไปสวมกอดบุตรของพระองค์อย่างห่วงใย แม้พ่ายศึกไป ยังปิติที่ได้เห็นพระพักตร์บุตรยังมีชีวีรอดอยู่

“ท่านมานั่งพักตรงนี้ก่อน ข้าจะหาน้ำที่ดีที่สุด มามอบให้ท่าน” เป็นหน้าที่ของบุตรผู้ดูแลมารดาพึงกระทำหลังจาก หลบหนีเสียแตกกระเจิง เทพซูสมองหาเทพองค์อื่น ว่าจะได้หารือเรื่องการบุตรปล้นมาตุภูมิจุติ กลับมาเป็นของตนให้ได้ ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง...

เทพแอรีสบาดเจ็บจากการรบ หาไม่แล้วหลบหนีไม่ทัน อาจจะสิ้นเทพสงครามแห่งโอลิมปัสก็ว่าได้ วรกายอันเต็มไปด้วยบาดแผลจากกรงเล็บของเหล่าปีศาจเดินเท้า ยังไม่น่ากลัวเท่าบาดแผลเหวอะหวะ จากรอยกัดมากมายบนวรกายอันแสนทารุณ เวลานี้เทพีวีนัสออกไปดูลาดเลา และหาสมุนไพรบางชนิด กลับมารักษาเทพที่บาดเจ็บเวลานี้...

เทพแอรีสได้ฉวยโอกาส ช่วงระเบิดเพลิงจากเสลดไฟมังกร ยิงลงมาอย่างรุนแรงหลายลูกนับไม่ถ้วน ทำให้ปีศาจเดินเท้ากำลังเพลิดเพลินกับการรุมกัดเทพแอรีสอยู่เพลานั้น กระจัดกระจายจากแรงระเบิดรอบด้าน เทพสงครามจึงได้ถือโอกาสเสี้ยววินาที หลบหนีด้วยแรงวรกายสุดท้าย ก่อนจะเอาชีวีไม่รอดมาถึงดินแดนอันรกร้าง สุสานอันเปล่าเปลี่ยวของไททัน

“เทพซูส!!! โอ้ท่าน!!!” เทพสงครามยังบาดเจ็บอยู่ ยังดีที่ได้เทพผู้รักษาถือยาโอสถ มาถวายการรักษาบาดแผลเหล่านี้ มิให้ทำร้ายวรกายจนเน่าละลายสิ้น... ความเจ็บปวดทั้งปวงหายไปหลังจากได้รับโอสถรักษา เทพแอรีสต้องพักอยู่นานทีเดียว กว่าจะกลับมาแข็งแรงอีกครา...

“ไม่มีเทพองค์ใดกล้าหาญเยี่ยงท่านอีกแล้ว แอรีส!!!” เทพซูสกล่าวชมเชยก็ตาม แต่ก็ถูกถามด้วยเสียงจากทวยเทพอื่นๆ ที่กำลังมองหาเทพีอยู่ร่วมรบอีกองค์ นางมิได้อยู่ที่นี่

“เทพีอเธน่ามาด้วยรึเปล่า? เทพซูส, เทพีเฮร่า...?” เทพีเอสเทีย ผู้ซึ่งพาเหล่าเทพตัวน้อยมาหลบหนี นางเป็นห่วงเทพีอเธน่ายิ่งนัก เนื่องด้วยนางลงศึกสงคราม กล้าหาญดุจบุรุษมิปาน แต่บัดนี้แล้วยังมิพบวรกายงามของนาง เสด็จหนีศึกมาถึงที่นี่

“นั้นสิ!!! ข้ายังมิเห็นนางเลย มารดาข้า!” เทพอพอลโล่ บุตรชายผู้ต้องความงามนาง พระองค์ออกร่วมรบศึกกับนางด้วย แต่เพราะเหตุการณ์โกลาหลเพลานั้น เขามิได้พานางหลบหนีมาด้วยกัน แต่กลับเผ่นหนีออกมาก่อน เพราะความเกรงกลัวจะถูกทำลายด้วยฤทธานุภาพของเจ้าชายปีศาจที่น่าสะพรึงกลัว

“เอ่อ... ข้าเชื่อว่าเทพีอเธน่าผู้ปราดเปรื่องของพวกเรา คงจะหาหนทางอันยอดเยี่ยม จัดการกับเรื่องภายในโอลิมปัสได้” เทพซูสกล่าวตัดบทเพลานั้น ไม่อาจหาคำกล่าวใดดีไปกว่านี้... พวกเขาทิ้งนางไว้ในเมือง แล้วต่างหนีเอาตัวรอดกันแบบไม่คิดชีวี จนไม่รู้ชะตากรรมของนางเลยว่า จะเป็นเช่นไรบ้างเพลานี้

“นี่เรา!!! สูญเสียเทพีผู้ปราดเปรื่องไปแล้วรึ? โอ้...ไม่นะ!!!” เทพีเฮสเทียผู้รักษาพรหมจรรย์ มิอาจยอมรับเรื่องนี้ได้เลย เพราะนางรักเทพีอเธน่าเสมือนพระนัดดาแท้ๆ แม้ว่าจะมีสายโลหิตครึ่งมนุษย์อมตะก็ตาม หากนางเก่งกล้าพอจะร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ได้ เทพีเฮสเทียจะไม่มีวันทอดทิ้งเทพีอเธน่าไว้ในเมืองเพียงลำพังอันแน่แท้

“อย่าพึ่งหทัยตก เทพีเอสเทีย พวกเราจะกลับไปทวงมาตุภูมิคืน แต่เพลานี้ต้องพักรักษาตัวให้กลับมาแข็งแรงก่อน อย่างน้อยเรายังมีหวัง” เทพซูสตรัสปลอบใจ แต่ดูจากพระพักตร์เทพและเทพีแล้ว ไม่อาจเชื่อในคำตรัสของเทพซูส ผู้เคยครองนครโอลิมปัส บัดนี้ก็หนีศึกออกจากเมืองไม่ต่างกับพวกหนีทัพ พ่ายศึกไม่เหลือเกียรติใดให้น่าสรรเสริญ

******