I.III

อีกด้านหนึ่ง ภายในคุกคุมขังพลังเวทมนต์ เทพเฮอร์เมสผู้ส่งสาส์น ยามนี้ไร้ปีกพาตนบินออกจากโอลิมปัส ด้วยเรี่ยวแรงสุดท้ายจะพยายามหนี แต่ก็ไม่ทันถูกเด็ดปีกถูกจับเป็นองค์ประกัน ร่วมกับชาวเมืองทุกๆ ตน ซึ่งยามนี้ไร้พลังทั้งหมด หลังจากพ่ายศึกแล้ว มันถูกริบด้วยพลังหลักศิลาปีศาจคริสตัลใจกลางเมือง

แสงสว่างดุจเพลิงปรากฏแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความร้อนค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ฮาเดสสามหัวเดินเข้ามาอยู่หน้ากรงคุมขังเทพเฮอร์เมส ใต้ดินซึ่งอับชื้นเย็นเฉียบ กายนวลที่เคยอบอุ่น ยามนี้เย็นเยือกราวกับแช่แข็งมิปาน เทพเฮอร์เมสรู้สึกอุ่นขึ้นมา เมื่อพบว่าหมาสามหัวตรงหน้า กำลังทำให้เขาคลายหนาวไปได้บ้าง อย่างมากก็เล็กน้อย

“นี่เจ้านึกว่าเนื้อข้าหวานรึไง?” ถึงจะรู้สึกดีต่อความร้อนไฟลุกวาวจากหมาสามหัว แต่เทพเฮอร์เมสมิได้ชอบหมาอย่างที่ควรจะเป็น เขาชอบนกมากกว่า

“ข้าไม่ชอบกินเทพ เนื้อพวกเจ้าคงไม่น่าโสภา ข้าชอบย่างเทพมากกว่า เพราะกลิ่นเถ้าถ่านมันน่าภิรมณ์กว่ามาก!!!” แววตาและรอยยิ้มหวานๆ จากฮาเดส ทำให้เทพเฮอร์เมสนึกภาพอันน่าสยดสยองจากความร้อนที่แผดเผา จนวรกายพุพองแดงฉาน เนื้อสุกเกรียมไหม้ จนกลายเป็นเถ้าถ่าน... เพียงแค่คะนึงคิดรู้สึกถึงความน่าสะพรึงจับหทัยจนเสียขวัญ

“สายัณสวัสดิ์ เทพเฮอร์เมส ท่านรู้สึกอุ่นขึ้นมาบ้างรึไม่? หลังจากแช่เย็นใต้หุบเขานานเกือบครึ่งวัน” เจ้าชายปีศาจเลเวอรัสกล่าวทักทายด้วยความเป็นกันเอง พระองค์พยายามควบคุมอารมณ์ตนเองให้ดีที่สุด เพื่อจะสอบถามท้าวความหาเหล่าเทพหลบหนีศึก เจ้าชายปีศาจประสงค์ปิดภารกิจนี้โดยไว

“ขอบพระทัยฝ่าบาท ทรงมอบความสมานฉันท์ แน่นแฟ้นแสนอบอุ่น ข้ารู้สึกปลื้มปิติยิ่งนัก!!” เทพเฮอร์เมสกล่าวขอบพระทัยเชิงปรามาศ แต่สำหรับฮาเดสรู้สึกว่า เป็นคำเหยียดหยามประชดประชัน หลังจากเทพพ่ายศึกแล้ว ถูกจับเป็นองค์ประกันยังจะทำหน้าระรื่นเล่นตัวได้เพียงนี้

“ข้าคงถือว่าเป็นคำถวายพระพร!!! หรือว่าเจ้าต้องการความร้อนเพิ่มอีกสักหน่อย เผื่อว่าโอษฐ์เจ้าอาจจะเป็นประโยชน์ บอกความให้แก่ข้าใคร่รู้... เทพซูสอยู่แห่งใด?” รอยยิ้มกรีดกรายเหยียดตรง พร้อมกับการสอบสวนที่ไร้ความปราณี ฮาเดสยินดีมอบความร้อนแรงให้แก่เฮอร์เมส ย่างสดเรือนกายให้ได้กลิ่นไหม้เกรียมสักนิด อาจจะทำให้บรรยากาศแห่งนี้ น่าภิรมณ์ยิ่งขึ้น

ฮาเดสพร้อมยื่นหน้าสักหัว อ้าปากปรากฏเปลวเพลิงในลำคอ พร้อมจะพ่นไฟออกมา ย่างสดเทพเฮอร์เมส เพื่อการสอบสวนให้สยดสยองขย่มขวัญ

“ไม่นะ!!!... ฝ่าบาท! ผู้พิชิตนครโอลิมปัส! หทัยท่านทำด้วยอะไร ไฉนจึงทรมานศัตรู้ใต้อาณัติท่าน... มันผิดกฏสงครามหลังจากชนะแล้ว ท่านมิควรทรมานชาวเมืองพ่ายศึกมิใช่รึ?” เทพเฮอร์เมสกล่าวแย้ง เพราะมิตินี้มีกฏสงครามอยู่...

และหากเทพเฮอร์เมสจำมิพลาด เจ้าชายปีศาจพึ่งจะถือกำเนิดได้ชั่วเพลาหนึ่ง หนุ่มน้อยที่มากด้วยพลังอำนาจ เก่งกาจการศึกเกินผู้ใดเทียบ ยังเป็นบุตรหัวปีขององค์จักรพรรดิ์ปีศาจ อันเป็นที่รักยิ่งของชาวเมืองมากล้น

“ข้าเปลี่ยนหทัยแล้ว ฮาเดส... ข้าว่าเจ้าน่าจะหิว กินเนื้อเทพซะหน่อย น่าจะดีกว่าเผาทิ้งแบบไม่มีประโยชน์!!!” เจ้าชายเลเวอรัสเริ่มเกิดความสำราญ นึกอยากทรมานแบบน่าระรื่น เพียงแค่อยากจะถามไถ่ถึงเหล่าเทพหนีศึก กลับมาเจอเทพเฮอร์เมสกล่าวกำกวมชวนปวดประสาท เรื่องนี้เจ้าชายเลเวอรัสก็มิน้อยหน้า เรื่องปั่นป่วนให้เสียขวัญกลับพระองค์ก็ถนัดนัก!

“น้อมรับบัญชา...!!!” หมาสามหัวเปลี่ยนใจจากพ่นไฟ หันเรือนหน้าทั้งสามพร้อมๆ กัน หวังจะกัดเนื้อเทพหัวละคำ ให้ฉ่ำเขี้ยว... ในช่วงเพลานั้นเอง เทพีอเธน่ารีบสาวพระบาทอย่างเร่งรีบ เพื่อมาขัดจังหวะการสอบสวนของเจ้าชายปีศาจ กำลังกระทำต่อเทพเฮอร์เมสอย่างน่าสะพรึง

“ช้าก่อน เจ้าชาย...!!! ฝ่าบาท... พระองค์มิควรสอบสวนทรมานผู้อยู่ใต้อาณัติเช่นนี้!!!” เทพีครึ่งเทพเข้ามาขัดจังหวะมิให้หมาสามหัวหมายกัดทึ้งเทพเฮอร์เมส วรกายหนุ่มผู้ถูกจองจับ โล่งอกในทันใด

“เจ้าคงนึกขึ้นได้แล้ว ว่าควรจะบอกข้าว่า ทวยเทพที่เหลือหลบซ่อนที่ไหน?” เรือนวรกายงามของเจ้าชายปีศาจ เยื้องย่างเดินพระบาทเปล่า เข้าใกล้ร่างเทพีงดงามเบื้องหน้า ตรัสถามอย่างแน่วแน่ตามภารกิจเดิม แววเนตรจรดจ้องนางราวกับสะกด เทพเฮอร์เมสรู้สึกได้ถึงความรู้สึกพิเศษนี้ บางทีความสัมพันธ์บางอย่างที่มิควร มันอาจจะกำลังเกิดขึ้น

“ท่านมิจำเป็นต้องทำเช่นนี้ ได้โปรดปล่อยเทพเฮอร์เมสไปเถอะ” เทพีตรัสบอกตามตรง ทำให้เจ้าชายรูปงามรู้สึกเสียหทัย ผิดหวังที่ต้องมาเสียอารมณ์เพิ่มซ้ำ

“ข้ามิอาจใจดีได้นานนัก เพราะหากเป็นบิดาข้า พวกเจ้าทั้งหลายมิมีโอกาสได้ต่อรองแน่!!!” เจ้าชายปีศาจเลเวอรัส เกิดกริ้วโกรธาหนัก ด้วยความตั้งใจจะเร่งค้นหาร่างเทพซูสและเทพีเฮร่า กลับมาเจอเทพีอเธน่า และเทพเฮอร์เมสป่วนประสาทได้เพียงนี้ เจ้าชายปีศาจควรจัดการกับเหล่าเทพบ้าง หากมันจะทำให้ปริโอษฐ์พูด

แต่ด้วยหยั่งรู้ถึงความโหดร้ายนั้น ไม่ใช่ทางออกที่ควรจะเกิดขึ้นในเมืองโอลิมปัส เจ้าชายปีศาจเลเวอรัสยังจะพยายามดำเนินการครอบครองหุบเขาโอลิมปัสอย่างเมตตาที่สุด พระองค์ไม่ประสงต์ให้เกิดการทำลายเพิ่มอีก หลังจบศึกครั้งล่าสุด นครโอลิมปัสถูกเผาวอดวายไปเกือบหมด

ด้วยพลังงานจาก ศิลาปีศาจคริสตัลสีดำสูงตระหง่านกว่าปราสาท กว้างราวสิบสามปีศาจยืนรายล้อม ได้บูรณะสิ่งก่อสร้างขึ้นมาเองอย่างช้าๆ ซ่อมแซมเมืองโอลิมปัสกลับมางดงามเท่าเดิม เหตุเพราะกฏการศึกจากปีศาจจะบูรณาการเมืองกลับมาสู่สภาพเดิมอีกครั้ง เพื่อเป็นการชดเชยหลังสงครามให้แก่พวกเขา

บางความรู้สึกในอาวรณ์ของเจ้าชายปีศาจเอง ไม่ประสงค์ทอดพระเนตรเห็น มาตุภูมิของเทพีอเธน่าถูกทำลายถาวร เพราะความผิดเดียวของเทพีเฮร่า กระทำต่อมารดาของพระองค์

“หากศึกที่ผ่านมาหมายปองเพียงเทพบางองค์ ฉไนพวกท่านจึงทำศึกกับโอลิมปัส?” เทพีอเธน่าแย้งปุจฉา หวังเพียงว่าจะได้วิสัชนาอันแท้จากปีศาจ เผ่าพันธ์เดียวที่ มิประสงค์โป้ปดโกหกต่อเผ่าพันธ์อื่น...

“เพราะเทพีเฮร่า ปองร้ายต่อมารดาข้าถึงแก่สิ้นพระชนม์ จนมิอาจให้อภัย บิดาเจ้ามิได้ตรัสให้เจ้าล่วงรู้รึ ว่าเหตุทั้งหมดนี้เป็นฝีพระหัตถ์นางทั้งสิ้น? มารดาข้าเป็นที่รักยิ่งของชาวเมืองในมาตุภูมิของข้า ในเมื่อเทพซูสมิยอมส่งเทพีเฮร่ามอบให้บิดาข้าลงโทษ... บิดาข้าได้ตักเตือนเทพซูสแล้วว่า จะทำสงครามกับโอลิมปัสหากมิยอมส่งผู้ปองร้ายมาให้... เจ้าควรใคร่ครวญเรื่องนี้เสียใหม่ ... ศึกนี้เกิดขึ้นมิใช่บิดาเราอยากครองโอลิมปัส... บิดาข้าเสียหทัยหนักต่อการจากไปของมารดาข้าเพียงไร... และเจ้าควรตระหนักเรื่องนี้ให้มาก!!!”

เจ้าชายปีศาจเลเวอรัส เกิดอารมณ์โกรธาหนักขึ้นเรื่อยๆ เพลานี้... วันนี้... คงจะไม่ได้อะไร นอกจากพยายามลบความขัดแย้ง พร้อมทั้งหาทางใคร่รู้สักทาง เพื่อค้นหาเทพซูสและเทพีเฮร่า ปิดภารกิจอันแสนหงุดหงิดหทัยนี้ เพื่อพระองค์จะสมหทัยออกจากโอลิมปัสเสียที...

“เทพเฮอร์เมส ท่านต้องบอกข้าทุกอย่าง!!! หลังจากข้าช่วยมิให้เจ้าถูกเผาไหม้ ภายใต้ไฟอันร้อนแรงของเซเบรอส ศึกนี้เกิดขึ้นจากเหตุใด พระราชปิตุลา? ” ถึงเพลาแล้ว เมื่อเทพีอเธน่าได้พยายามสอบถามเทพเฮอร์เมสซึ่งถูกจองจับ เป็นอาของนางมานานแล้ว ในขณะนางถูกริบอำนาจ ยังมีสิทธิ์ไปไหนมาไหนได้ภายในเมืองโอลิมปัสเท่านั้น แต่ยังมิได้รับอนุญาตให้ออกจากอาณาเขตในหุบเขานี้อยู่ดี

เทพีมิได้ยินยอมจะแอบหลบหนี เพราะนางยังยืนหยัดอยู่ในมาตุภูมิแห่งนี่ เพื่อมิให้ปีศาจตนใดแอบสะกดรอบตามนาง พาไปยังที่ซ่อนของเหล่าเทพอย่างแน่แท้... หวังเพียงว่าเทพีเอสเทียจะพาเด็กๆ ชาวเมืองโอลิมปัส สู่ที่หลบภัยอย่างปลอดภัยแล้ว...

เทพีอเธน่ามิได้เป็นห่วงเทพองค์ใด เพราะพวกเขาทอดทิ้งนางให้อยู่ในศึกเพียงลำพัง กลับหวนคะนึงว่า เหล่าทวยเทพกลับขี้ขลาดได้มากเพียงนี้ เทพสงครามยังหนีศึก พร้อมๆ กับเทพอพอลโล่ผู้เปรียบดั่งดวงอาทิตย์อันเจิดจรัส ยังต้องหนีทัพเพราะสู้ไม่ไหว

แต่ทำไมเจ้าชายปีศาจกลับปราณีนาง มิประสงค์ทำร้ายนางให้บาดเจ็บหรือถึงแก่ชีวี... ช่วงเพลานี้เองเทพเฮอร์เมส เริ่มเล่าเหตุการณ์ความจริงแท้ทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้... ให้เทพีอเธน่าได้ทราบความว่า เทพีเฮร่าริษยาร้ายกาจเพียงใด ต่อการกระทำให้จักรพรรดินีต้องถึงแก่กรรมด้วยเหตุมิควรเกิด...

เพลานั้นนางรู้สึกครวญโศกายิ่งนัก ต่อเหตุผลอันร้ายอาจของเทพีเฮร่า... นางรู้สึกเสียหทัยยิ่งนัก ซึมซับความโศกจากเจ้าชายปีศาจ ต่อการสูญเสียมารดาที่รักเป็นเช่นไร... นางใคร่รู้สึกประสงค์ไปขออภัยต่อเจ้าชายปีศาจยิ่งนัก...

******